Relaxing Drawings Novels & Stories

tanong ko nang magbuklat ng sketchbook niya. Hobby niya kasi ang mag-drawing paminsan-minsan kapag pagod na siya sa pag-aaral. Mabuti na nga lang din at mayroon siyang creative outlet katulad ng ganito. Mahirap din kasi ang ma-burnout.

"Okay, bye. I'm sleepy." Pagka-end ng tawag, binuksan ko ang sketchbook ko. Sa guhit ko inilabas ang emosyon ko. Mabilis ang kamay kong gumuhit. Kung anong nasa isip ko, 'yon ang mismong galaw ng kamay ko. Hindi ko namalayang nakagawa na ako ng tatlong bagong design. Isang tailored black pantsuit na may metallic detailing. Isang evening gown na parang may silver thorn details.

Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot. Ngunit, sa kabilang banda ang pag-unlad ay tila mahirap na at hindi nagiging maayos. Sa kabilang banda, nagpapakita rin ito na hindi masaya ang lalaking may katandaan. Kung masaya ito, hindi masasayang ang mga canvas na nasa paligid niya, halos puro basura at mga scratch ito.

Gusto nilang makita ang iba ko pang gawa para sa isang darating na summer collection. Mabilis kong kinuha ang sketchpad ko, kumuha ng charcoal pencil, at nagsimulang gumuhit sa ilalim ng malamlam na liwanag ng bumbilya. Sa bawat hagod ng lapis sa papel, unt-unting nawawala ang pagod ko. Ito ang tunay kong mundo. Walang business targets, walang mga magulang na kailangang i-please, at walang mga lalaking nag-aaway sa harap ko.

Ngunit paano niya ito magagawa kung halos bawat sampung minuto ay rumoronda si Miss Bautista? Chandria took a very deep breath and looked at her paper sketch. Ang ginuguhit niya ay hindi patungkol sa kanyang trabaho kundi mg doodles lang. Mga cartoons dahil wala siyang ibang maisip na gawin sa kanyang sketchpad bukod sa tumunganga.

Minsan hindi niya alam kung paano sasabay. Pero hindi na siya umaatras. Hindi na siya tumatakbo palayo. “Papa! Tignan mo!” sigaw ni Jayden isang umaga. Lumapit si Ethan. “Anong ginawa mo?” “Drawing!” Tiningnan ni Ethan ang papel. Isang stick family. Si Ethan. Si Amara. Si Jayden. Si Ethaniel. “Maganda,” sabi niya. “Hindi lang maganda,” sagot ni Jayden. “Perfect.”

bakas sa boses niya ang pagkairita kaya bumalik ako sa katinuan ko. "Uh...yeah," umiwas ako ng tingin, "I'm okay," sagot ko at dali-daling lumabas habang yakap yakap ng mahigpit ang sketchpad at folder na hawak ko. Pagdating ko sa cafeteria ay bumili lang ako ng tinapay at bottled water, saka ako naupo para ipagpatuloy ang pag drawing ko na naudlot kanina. Yung ginagawa ko namang drawing ngayon ay yung panahon na nagaasaran kaming dalawa, at naghahabulan kami malapit sa may dagat. Kami na nitong araw na nito eh.

Agad na nakuha ni Jeselle na dapat siyang dumaan dito kaya naman ay agad na rin siyang naglakad. Agad niya namang napansin ang mga drawings ng kaniyang mukha na naka-frame at nakalagay sa stand. Napansin niyang ang mga unang drawing ay hindi masyadong nakuha ang kaniyang mukha ngunit habang papalapit na siya nang papalapit sa loob ay ang siya ring pagganda nang pagganda ng pagkakaguhit nito na hanggang sa dumating na nga siya sa isang puting pagoda ay nakita niya ang isang may kalakihang frame na laman ang kaniyang iginuhit na mukha na napakaganda. "Matagal din bago ko natapos ang mga drawing na 'yan," wika ni Alex at agad siya ritong napatingin.

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

Nakatulong ang ginawa kong pagpipinta para ma-relax at utak ko at eventually, makaramdam ako ng antok. I went straight to my room and laid on my bed. It was despite the fact that I still have some paint on my hands and clothes. Hindi na ako nag-abala na maligo o magpunas man lang bago matulog. This sleepy feeling means so much to me, especially with the fact na gusto ko ring mag-relax. At saka sino ba ako para pigilan ang sarili ko na antukin?