روايات وقصص ضمن Relaxing Drawings

tanong ko nang magbuklat ng sketchbook niya. Hobby niya kasi ang mag-drawing paminsan-minsan kapag pagod na siya sa pag-aaral. Mabuti na nga lang din at mayroon siyang creative outlet katulad ng ganito. Mahirap din kasi ang ma-burnout.

Kaya siguro magulo ang drawing niya dahil maraming tao ang paikot ikot. Ngunit, sa kabilang banda ang pag-unlad ay tila mahirap na at hindi nagiging maayos. Sa kabilang banda, nagpapakita rin ito na hindi masaya ang lalaking may katandaan. Kung masaya ito, hindi masasayang ang mga canvas na nasa paligid niya, halos puro basura at mga scratch ito.

A sob fights its way up my throat, but I swallow it. I don’t want to cry. I don’t want to be dramatic. But God knows, it hurts. Ang sakit-sakit. Out of habit, I grab my sketchbook on the bedside table. Drawing is the one thing that calms me. I flip to a blank page and start sketching—lines, curves, shadows. My hands move on their own, muscle memory leading the way. And just like that, an image forms. A girl standing in the rain. Hair soaked. Eyes swollen. Shoulders heavy. Still trying to smile even when her world is crumbling.

Gusto nilang makita ang iba ko pang gawa para sa isang darating na summer collection. Mabilis kong kinuha ang sketchpad ko, kumuha ng charcoal pencil, at nagsimulang gumuhit sa ilalim ng malamlam na liwanag ng bumbilya. Sa bawat hagod ng lapis sa papel, unt-unting nawawala ang pagod ko. Ito ang tunay kong mundo. Walang business targets, walang mga magulang na kailangang i-please, at walang mga lalaking nag-aaway sa harap ko.

Ang sariwang hangin at stress-free na environment ng probinsya ay nakatulong nang malaki sa remission niya. "Ate!" masiglang bati ni Kiko. Ipinakita nito ang drowing. "Look! Drowing ko 'to para sa'yo." Tinignan ni Amara ang drawing. Isang bahay kubo. May mga bulaklak sa paligid. At sa gitna, may tatlong stick figures. Isang babae (si Amara), isang maliit na lalaki (si Kiko), at isang matangkad na lalaki sa tabi nila.

Tumayo siya at tinungo ang maayos na nakasalansang drawings sa ibabaw ng sofa sa loob ng kanyang opisina. "Ito yung mga drawings, kasama na diyan lahat ng discipline, Architectural, Electrical, Mechanical at Structural. These drawings are issued for construction na. If you notice, there are stamps in every page, thus, these are approved drawings. If you find any discrepancy, just let me know and we will discuss about it." Sinabi niya iyon na walang ngiti sa labi. Umiwas siyang tumingin sa dalawa. "Sir, unahin ko na lang na buhatin ang mga drawings..."

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

Nakatulong ang ginawa kong pagpipinta para ma-relax at utak ko at eventually, makaramdam ako ng antok. I went straight to my room and laid on my bed. It was despite the fact that I still have some paint on my hands and clothes. Hindi na ako nag-abala na maligo o magpunas man lang bago matulog. This sleepy feeling means so much to me, especially with the fact na gusto ko ring mag-relax. At saka sino ba ako para pigilan ang sarili ko na antukin?

“Show me your latest drawing. You promised me last week.” Saglit na kumislap ang gray eyes ni Maxine, may halong excitement at lihim na kumpiyansa. "Of course, Daddy.” Kinuha niya ang sketchpad at isa-isang binuklat ang mga pahina—fashion designs, architectural concepts, pati subtle character sketches ng mga taong nakakasalamuha niya. Bawat linya, bawat shadow, may intention. Yumuko ang ama upang mas pagmasdan ang mga ito.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.