Relaxing Drawings Novels & Stories

Biglang kumilos ang sanggol sa loob ng kanyang sinapupunan, kaya napahawak siya sa kanyang tiyan. Unti-unti siyang lumapit sa mesa at naupo. Pagkatapos ay ibinaba niya ang tingin sa hanay ng mga drawer sa ibaba nito. Dahan-dahan niyang binuksan ang unang drawer. Naroon ang iba’t iba niyang design drafts. Mayroon ding ilang sketch ni Travis na iginuhit niya noon kapag wala siyang magawa.

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

"Okay, bye. I'm sleepy." Pagka-end ng tawag, binuksan ko ang sketchbook ko. Sa guhit ko inilabas ang emosyon ko. Mabilis ang kamay kong gumuhit. Kung anong nasa isip ko, 'yon ang mismong galaw ng kamay ko. Hindi ko namalayang nakagawa na ako ng tatlong bagong design. Isang tailored black pantsuit na may metallic detailing. Isang evening gown na parang may silver thorn details.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Two years old na si Elle. At araw-araw pa rin siyang paalala ng taong pilit kong iniintindi kahit wala sa tabi ko. I paused and stared at the screen. ‘Concept sketching,’ sabi ni sir. I used to love this. I used to find peace in the lines, the strokes, the flow. Pero ngayon, every sketch I start ends up turning into the same shape. A sharp jawline. A familiar pair of eyes. Laging siya.

“Argh! Akala mo kung sino ka! May araw ka rin sa akin!” Nakangiting tinaasan ko ng kilay ang mga kaibigan niya at kibit-balikat na inilagay ko sa magkabilang tainga ko ang earphones ko at nakinig na lang ng musika sa MP3 player ko. Inilabas ko ang sketch pad at lapis ko para gumuhit ng desinyong naisip ko na lang bigla habang nakikipagsagutan sa pangit na iyon. Busy ako at sobrang naka-concentrate sa pag-drawing ng isang one-shoulder long sleeve ruffled asymmetrical black and purple maxi dress ng may pakialamerong humablot ng sketch pad ko dahilan para gumuhit ng madiin at mahabang linya ang lapis ko sa sketch pad at mapunit ito.

============================== Nahihirapang makatulog si Rafa ng gabingg iyon, kaya naman napagdesiyunan niyang bumangon at lumipat sa kanyang wheelchair. Nagpasya siyang pumunta sa kanyang drawing desk para gumuhit. Sa tingin Niya ay makakatulong iyon para makapag-relax siya at para magpaantok na rin... He decided to also take a look at his old sketches. Hinalungkat Niya ang mga drawers sa kanyang desk sa loob ng kalahating oras. He curiously frowned when he saw a medium-sized black leather notebook, at ito ang unang pagkakataon na nakita niya iyon.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.