Relaxing Drawings Novels & Stories

Nasasabik siguro talaga siya sa ama niyang kailanman ay hindi niya nakilala. Mahigpit kong napahawak sa litrato habang pilit kong pinipigilan ang pananakit ng dibdib ko. Bakit kasi kailangan pang umasa ng batang ito? Napabaling ako sa mga drawings niyang nakakalat sa loob ng bag. Isa-isa ko iyong tiningnan. May drawing ng bahay, puno, aso at may school. At halos mapangiti ako nang makita kung gaano kagaling ang anak ko.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Two years old na si Elle. At araw-araw pa rin siyang paalala ng taong pilit kong iniintindi kahit wala sa tabi ko. I paused and stared at the screen. ‘Concept sketching,’ sabi ni sir. I used to love this. I used to find peace in the lines, the strokes, the flow. Pero ngayon, every sketch I start ends up turning into the same shape. A sharp jawline. A familiar pair of eyes. Laging siya.

“Argh! Akala mo kung sino ka! May araw ka rin sa akin!” Nakangiting tinaasan ko ng kilay ang mga kaibigan niya at kibit-balikat na inilagay ko sa magkabilang tainga ko ang earphones ko at nakinig na lang ng musika sa MP3 player ko. Inilabas ko ang sketch pad at lapis ko para gumuhit ng desinyong naisip ko na lang bigla habang nakikipagsagutan sa pangit na iyon. Busy ako at sobrang naka-concentrate sa pag-drawing ng isang one-shoulder long sleeve ruffled asymmetrical black and purple maxi dress ng may pakialamerong humablot ng sketch pad ko dahilan para gumuhit ng madiin at mahabang linya ang lapis ko sa sketch pad at mapunit ito.

============================== Nahihirapang makatulog si Rafa ng gabingg iyon, kaya naman napagdesiyunan niyang bumangon at lumipat sa kanyang wheelchair. Nagpasya siyang pumunta sa kanyang drawing desk para gumuhit. Sa tingin Niya ay makakatulong iyon para makapag-relax siya at para magpaantok na rin... He decided to also take a look at his old sketches. Hinalungkat Niya ang mga drawers sa kanyang desk sa loob ng kalahating oras. He curiously frowned when he saw a medium-sized black leather notebook, at ito ang unang pagkakataon na nakita niya iyon.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

I will always love her humbleness. Ayokong maka istorbo kay Ben kaya hindi na ako nagtanong pa. Bumalik ako sa counter. Jim is doing his thing. Dalawa lang ang umuubos ng tissues sa coffee shop, ang mga customers at si Jim na ginagawang canvass ang mga ito. Madalas, drawing ang pampalipas oras ni Jim kapag walang ginagawa. Mahilig siyang magdoodle at magdrawing ng kung sinu sinong anime characters.

taas kilay na tanong nito. Lumunok ako ng laway bago nagpatuloy sa pagsasalita. "Pansin mo naman ata sa drawing na nag-iisa lang siya at puro black 'yung nasa paligid niya. Ibig sabihin sa murang edad, nakakaramdam na siya ng stress. Yeah, it's just a simple drawing pero diyan niya nae-express kung ano ba ang nararamdaman niya"paliwanag ko sa kaniya.

A sob fights its way up my throat, but I swallow it. I don’t want to cry. I don’t want to be dramatic. But God knows, it hurts. Ang sakit-sakit. Out of habit, I grab my sketchbook on the bedside table. Drawing is the one thing that calms me. I flip to a blank page and start sketching—lines, curves, shadows. My hands move on their own, muscle memory leading the way. And just like that, an image forms. A girl standing in the rain. Hair soaked. Eyes swollen. Shoulders heavy. Still trying to smile even when her world is crumbling.