Novel & Cerita Relieved In Work Meaning

"So? Bawal ba akong maging relaxed kapag nagtatrabaho? Hindi naman ibig sabihin na may hidden meaning agad dahil lang hindi ako mukhang stressed." "Nothing, Wala naman akong sinasabing masama, I'm just saying na I've never seen you this relaxed around a new agent, especially someone you barely know. Usually, you keep everyone at a professional distance." Tinitigan ko siya. "Then why are you smiling?"

Kahit paano ay gumaan na ang kaniyang pakiramdam, nabawasan din ang bigat sa kaniyang dibdib. Huling araw na niya sa trabaho. Excited siyang umuwi. Sa wakas ay wala na siyang commitment at sa ngayon ay gusto lamang niyang i-enjoy muna ang pagiging malaya. Balak niyang mag tayo ng isang botique, pero hindi muna sa ngayon. Siguro ay kapag totally recovered na siya, emotionally.

“Sa susunod ay dadaan ako dyan. Sa ngayon ay marami lang akong ginagawa.” Pagkalabas ng building nila ay napahinto siya. Tiningnan ang suot na relo. Alas singko y medya na pala pero mukhang abala pa rin ito sa trabaho. “Don’t overwork yourself,” paalala niya rito. “I won’t. Don’t worry, hija. Siya nga pala, iniisip ko kung kailangan kumuha ako ng makakatulong mo dyan sa bahay. Ano sa tingin mo, Zariyah?”

Matapos no'n ay tuluy-tuloy lang ang masaya naming usapan at puro tawanan lang ang naging laman ng pagkukuwentuhan namin. Nang matapos kami ay sabay-sabay kaming masayang nag-ayos saglit at saka nagsimula na rin kaming magtrabaho, enjoy earlier, stress now nga ang naging kasabihan namin ngayon. Masaya akong bumalik sa puwesto ko dahil na-miss ko ang space ko rito sa trabaho. Nice to be back!

"I just want to relax a bit." "Hindi ka ba puweding mag-relax sa bahay ninyo?" Pinagsisihan kaagad ni Rain ang naging tono niyang para bang itinataboy na nga niya ito. Hindi naman niya sinadya. She just find his stares uncomfortable, hindi siya makagalaw nang maayos para magtrabaho. "I mean, mas komportable roon dahil may kama at puwede kang humila—"

he said. Lumambot ang aking mga tuhod at unti-unti na akong naluluha. I didn't know how to explain the relief that I felt. Parang kung may anong humaplos sa puso ko. "Paano trabaho mo?" I asked.

Natatakot akong baka bigla lang siyang sumulpot sa office o sa shop. I was so stressed because of that. Dagdagan pa ng stress ko mula sa trabaho. I couldn't eat well kasi madalas wala akong gana, causing me to lose some weight. So when the workload has become lighter, I went to this resort that Daisy suggested para makapag-relax. I looked around the place and I can say it's cool and it looks refreshing. Sana nga at makapagrelax ako. "Thank you," I mumbled and the staff smiled at me before leaving.

Ang bawat pulong ay tila isang pagkakataon na makalimot sa sakit ng aking puso, at ang bawat solusyon na aking ibinibigay ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng tagumpay. Ang pagiging abala sa trabaho ay hindi lamang nakakatulong sa akin na umiwas sa emosyonal na sakit, ngunit nagbigay din ito ng pagkakataon na makilala ko ang mas malalim ang aking mga empleyado. Ang kanilang dedikasyon at pagsisikap ay nagbigay sa akin ng inspirasyon. Nakita ko ang kanilang mga pagsusumikap at ang kanilang determinasyon na magtagumpay, at ito ay nagbigay sa akin ng lakas ng loob upang ipagpatuloy ang aking mga layunin.

Tanong ko ulit. Mahina siyang tumango. "Gusto ko lang kasi na mag relax ka." Tumawa ako sa sinabi niya. "Anong relax? Hindi naman gaano ka bigat ang trabaho ko. Halos wala na nga akong ginagawa eh." Pagre-reklamo ko.

"God knows how much you hate your job." "Oo, Empress, pero it doesn't mean na pwede ko nang laruin yung trabaho ko. Like, hello? I spend three years sa pag aapply sa company nila pagkatapos... masesesante lang ako dahil sa grocery haul?" aniya na bahagya kong ikinatawa. "Kung alam ko lang na ito yung sinasabi mong stress reliever, e 'di sana pinasok ko na lang yung araw ko?"