Remembering The Loved Ones Novels & Stories

Nabibinggi na ako sa ingay ng mga tanong na nagkakagulo sa utak ko. I looked intently to the box. I cannot count the times I am tempted to open it. Curiosity eats me. Gusto kong makita ang laman ng box because something in my heart ang naeexcite na medyo natatakot sa kung ano mang laman nito. Definitely, I wanted to remember my memories. This is the second time, I was reminded na hindi ko maalala yung memories na meron ako from my early life. The first time was during my father's burial. I tried to reminisce my memories with my dad, but I can't. Years passed, I forgot about those memories. I just leave them. Kung hindi ko maalala, edi hindi. Today, I am convinced, something is wrong sa memor

"I tried to forget them. Sinubukan ko ring ipakita sa'yo dad na nakalimutan ko na 'yon because I know how much you care for me, but I didn't." "Trina, but you know how much I love you, right—" "Of course. Kaya nga naisip ko na hindi ko naman kailangang kalimutan yon. I don't need to forget my past, all I need is to use that as an inspiration to be a better person. Also, yung past ko dad ay natakpan ng magandang memories ko with you."

Gusto ko lang mag relax ngayon pero hindi ko pa rin magawa. Silence saddens me now... Sobrang daming memories ang bumabalik sa isipan ko. Happy yet painful memories. Mga memory na hindi ko alam kung dapat ko pa bang alalahanin o kalimutan na. I know that Enzo is not coming back anymore... I love him and his memories, pero nasasaktan lang ako sa tuwing maaalala ko ang mga iyon. Masasayang alaala lahat ng meron kami pero nasasaktan ako dahil alam kong hindi ko na mararanasan uli iyon ng kasama siya.

Pagkatapos niya akong yakapin ay tinanaw ko ang papalayo niyang bulto. [End of the Flashbacks] "So it really happen. I always thought they are the one who forgot us, but I didn't realize that I also forgot things that is important." I smiled sadly when I whispered it. "I always want them to remember us, but I don't realize that there is someone that are waiting for me to remember him." I'm sorry, Drix. ***

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Kung may camera sana sa lugar na iyon kitang-kita kung paano nanliit si Ren sa bilis ng takbo niya, sino ba namang hindi tatakbo sa pintong mala-kingkong ang laki? "Ilang taon na ang lumipas, hindi kaya panahon na rin para kalimutan mo siya?" Masamang tingin ang tinapon ko kay Ren. How can I forget the love of my life? "Look, bud. Hindi sa ayaw ko siyang mahanap mo pero paano kung sa pagkikita niyo, kinalimutan ka na niya. O 'di kaya baka meron na siyang pamilya."

Biglang may kung ano na lang na nag-flashback sa kaniyang utak, malabo lang ‘yon, hindi niya gaanong maaniag kung sino ang tanong nakikita niya at tanging boses lang nito ang kaniyang naririnig. Wife… I love you, Wife… I missed you… Wife… Napahawak na sa kaniyang ulo si Selene, iyon kasi ang unang beses na may pumasok sa utak niya na tila memorya sa kaniyang nakaraan. Naghintay din siya ng matagal kung may bigla na lang ba siyang maaalala tungkol sa mga nangyari bago ang accident niya ngunit wala ni-isa man ang sumulpot… maliban sa isang ito.

Siyempre, hindi namin nakaligtaang magpalagay ng salitang; 'In loving memory of Alice. Ito ang paraan namin ng pagbati rito sa muling pagbabalik. Nakaupo siya sa bangko, nakatali ang mga kamay at paa, may blindfold, hindi maikubli ang matinding panginginig. Tanong pa ng tanong sa mga guwardiyang nakapaligid sa kanya. Natatandaan kong gustong-gusto ko siya noon. Madalas ko itong pinapadalaw sa bahay dahil aliw na aliw ako sa ugali niya at sa matinding koneksyong nabuo nila ng kapatid ko.

Isinubo niya ang hitso at nganga mula sa nakabilot na papel ay saka nginuya. -ang paggalang sa mga patay ay pag-alala sa minamahal.

nangangamba kong tanong. “Alam naming lahat na nariyan ka para sa kaniya. Eversince naman ay never mong sinukuan iyan kupal naming tropa, eh. And believe me, even if his mind has forgotten the memories of the two of you, his heart will always remember everything—especially his love for you. Tingnan mo na lang ang sarili mo. Wala kang naaalala sa nakaraan ninyo pero sa kaniya pa rin naman tumibok ang puso mo, hindi ba?”