Repeated Words Novels & Stories

“Hindi ka marunong makinig?” “Opo,” mahina niyang sagot. Unti-unting napuno ng katahimikan ang kusina. ‘Yung tipo ng katahimikan na puro focus talaga ang nangyayari sa amin. Matagal kaming nag-practice ng dough. Paulit-ulit. “Again.” “Again.” “Again.” Parang walang katapusan. Sumakit ang braso ko. Nangawit ang kamay ko. Pero hindi ako sumuko.

Parang hindi sasapat ang isa o anuman sa dalawang ito, parang palaging may kulang. Hindi magiging klaro ang isang bagay kung palagi lang gawa o salita. Kasi may mga taong hindi madaling bumasa ng galaw. Meron ring mga taong hindi lang naniniwala sa puro salita. Sa pag ibig o kahit saan pa mang sitwasyon nararapat lamang na palaging naroon ang salita at gawa upang mabilis na maintindihan ang konteksto ng isang pangyayari o ang ideyang nais mong ipabatid sa taong kausap mo. The combination of actions and words brings clarity and understanding to each other. Mas napapadali ang pagpapaliwanag ng bagay- bagay kung ang dalawang ito ay palaging magkasama.

Tuluyan akong nanghina at magkakasunod na napahinga ng malalim habang pinakikinggan ang papalayong tunog ng heels nito. "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" Hindi ko alam kung paano ako magpapatuloy dahil sa paulit-ulit na pag-e-echo ng mga salitang binitawan ni Ate Samantha.

“Everything’s going to be fine, baby. I promise…” Ibinalik ko ang tingin sa kaniya, saka binigyan siya ng isang pagod na ngiti. He kept saying those words that I grew tired of listening to it. Nakakapagod lalo pa at wala namang magandang nangyayari sa buhay ko. Kada araw na lumilipas ay palala lang nang palala ang sitwasyon.

Ilang araw na kasi niyang napapansin na hindi na ito nagungulit pa sa kanya. "I miss you." Ang matigas niyang anyo at damdamin ay biglang natibag ng tatlong salitang sinambit nito. "W-why are you here again? Ilang ulit ko pa bang sasabihin sa'yo na ayoko ng makipag-usap sa'yo—"

Sa madaling salita ay nagpakalunod silang dalawa sa makamundong gawain. NANG dahil sa katotohanang hindi nila mabilang kung ilang beses nilang inuulit-ulit ang p********k ay hindi na rin nila namalayang iginupo na sila ng karimlan. Nakatulog silang kitang-kita ang satisfaction sa kani-kanilang mukha.

“Ano?!” Kinagat niya ang pang-ibabang labi niya at umiling. “I said I love you.” Nanlaki ang mga mata ko. “Ano?!” ulit ko na naman. “I hate repeating my words, remember?” pang-aasar niya. Umupo ako sa kama at hinampas ang matigas niyang dibdib. “Ano’ng sabi mo?! Ulitin mo ‘yong sinabi mo!” Baka nabibingi lang ako.

Ngumiti sya sakin bago bumalik sa harapan. "Class, open your textbooks to page 345-" Her voice drifted away as she gave further instructions. Every word she uttered seemed like they were resounding through a vacuum, slowly fading, until I can't make them out. Binalik ko ang atensyon ko sa pader. Hearing the word 'okay' for the millionth time in the day caused my throat to itch with the need to voice it at them, to tell them that it was never going to be the same. The word made my mind sick, so much so that it keeps on whirling in my head like a broken tape.

Napatuon ang atensiyon ko sa mga luhang kumakawala sa mga mata niya. “Huwag . . . huwag mo akong iwan!” Paulit-ulit niya itong binabanggit kaya nangangamba na ako. Why is she repeating the same words over and over again? “Huwag . . . huwag mo akong iwan!” “Gumising ka, Xyrah!” Niyugyog ko siya, pero hindi pa rin nagigising. Mukhang binabangungot yata ito. She keeps crying and saying the same words. And, it hurts me seeing her like that.

paulit-ulit kong pinapaalala sa kaniya. "Alam ko naman 'yon. Wala rin naman akong plano na ilaglag ka. Ang akin lang, huwag mo na lang uulitin yung ganun na uuwi kang lasing tapos bigla mo na lang akong aayain. Sa 'yo na nanggaling na pareho lang tayong nagkamali kaya bakit pa natin uulitin ang pagkakamali na 'yon?" pangangatwiran niya sa akin.