Repeated Words Novels & Stories

Pero minsan talaga hindi mo maiiwasan ang power of words, may mga taong dadating sa buhay mo na sa una chill lang pero pagdating sa ending sila pala yung makakaepekto ng sobra sayo, they can make you or break you. Minsan kahit sobrang tagal na ng panahon, kapag narinig mo ulit 'yung isang bagay na sinabi ng isang tao sayo, puwede ka pa ring maapektuhan. May mga words kasi na kahit halos nalimutan mo na ay same pa rin ang effect sa oras na marinig mo ulit. Lalo na kung masakit yung mga salitang binitiwan niya tungkol sayo.

Natigil lang ang pag iisip ko nang magsalita sila nang sabay. Pinaulit-ulit ko pa iyon sa isip ko dahil baka nagkakamali lang ako nang dinig. Pero hindi! Malinaw sakin ang narinig ko. Sobrang linaw! Dahilan para mas lalo akong makaramdam ng kakaiba. Dahil ang salitang binitawan nila ay ang salitang nahuhuli kong maisip na masasabi nila. It's just a one word, yet the joy that I am feeling can't be perfectly describe.

Nakangiting wika nito bago inangat ang tingin at ibinaling sakin. Nginitian ko lang ito pero hindi ko pa din inaalis ang tingin dito. Gusto ko pa itong titigan ng mas matagal pa gaya ng ginagawa ko noon sa kanya. Matagal ko itong hindi na kita kaya gusto kong pagsawaan ang mukha nito. "I love you, babe trillion times..." Malambing na wika ko dito.

Dalawang termino na hindi nanalo. Natigilan ako sa aking nabasa. Inulit ko pa iyon upang maging malinaw para sa akin. Baka lang hindi ko gaanong naiintindihan kaya naman muli kong binasa. Ngunit pangalawang beses tapos ko na mabasa. Ganun pa rin sa una. Hindi nagbago ang nakasulat sa messages ni Kianna.

“Bakit?” Napaluha ako nang husto. “Bakit hindi ko makalimutan?” Tinakpan ko ang mukha ko. “Kasalanan ko...” Paulit-ulit kong sinabi iyon. “Kasalanan ko.” Hindi ko alam kung ilang beses ko iyong sinabi. Pero habang inuulit ko, mas lalo lamang sumasakit ang dibdib ko. Parang hinahatulan ko ang sarili ko sa isang bagay na hindi ko naman na mababago.

Ngunit kasabay niyon, lalo ring bumibigat ang kanyang dibdib. Hindi niya namalayang halos puno na pala ang unang pahina, kaya lumipat siya sa ikalawa. Pagkatapos ay sa ikatlo. Hanggang sa hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang isinulat ang salitang “Should've.”

Namula naman ako sa sinabi nya. "Kantahin mo nga 'yong chorus kung kaya mo," ani nito. "Sus ang dali lang eh." Tumikhim ako. "Bagay tayo, bagay tayo, bagay tayo, bagay tayo, bagay tayong dalawa---" "Talaga? Bagay tayong dalawa?"

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.

"Hindi talaga pumasok sa isip ko na ikaw 'yon dahil napaka-imposible." Gulat pa rin ako sa mga nalaman dahil kompirmado na niya na siya nga ang taong iyon. As I was staring at the ceiling, his words kept repeating in my mind. Paulit-ulit na parang nagre-replay ang isang eksena sa utak ko. At iyon ay ang pag-amin niya.

Nanatiling blangko ang ekspresiyon niya nang makita ako ngunit tumayo siya upang salubungin ako. Sabay kaming naghintay ng bus at nang dumating iyon, magkatabi ulit kami sa dulong upuan. Naghati kami ng earphones. Pinagsaklop niya ang aming mga daliri, humilig siya sa balikat ko at dinungaw ko naman ang bintana. Mga bagay na paulit ulit na naming ginagawa ngunit hindi ko pinagsasawaan. I'm savouring everything. All these routine, all these repetitive simple things that we always do, I'm so used to it but I'm sure I'll miss these when it's all gone.