Repeated Words Novels & Stories

"I don't want to repeat myself." "Okay." maiksi kong sagot bago muling nagsimula sa paglalakad. Kung ayaw niyang ulitin eh di wag. Madali naman akong kausap. Isa pa'y hindi naman ako katulad ng ibang babae na halos maihi na sa kilig kapag sinabihan ng ganoon. Hindi ba nila alam na may dalawang ibig sabihin ang binitiwang salita ni Rios. At sa parte ko'y hindi ko alam kung maganda ba o hindi ang kahulugan.

napilitan na ng saya ang boses nito na kanina ay malungkot na malungkot. "And another thing," pabitin kong sabi sa kanya habang itinuturo ang aking daliri sa aking sintido. "You should always use the magic words in everything you say?" sabi ko pa. "What's that magic words?" kuryoso niyang tanong. "Magic words like please, thank you, I am sorry, goodbye, good morning, good evening, good day, something like that," dagdag ko pa. "Okay, as you wish, so, let us go back then inside," paanyaya niya.

muling wika nito. Dahan-dahan ang bawat hakbang na muli akong bumalik ng aking ama. Nanginginig habang ramdam ko ang tension sa buo kong pagkatao "Tsk, ano ba? Buksan mo sabi eh. Huwag mo nang hintayin na kunin ko ang duplicate key at ako mismo ang magbubukas nitong pintuan." sa pagkakataon na ito, mas lalong lumakas ang pagkatok nito sa pintuan ng aking kwarto

Hingal na hingal siya habang yakap-yakap ako ngunit tila nahimasmasan ito ngayong yakap niya ako. “Oh God! I thought you left me again… I thought, I gonna lose my mind again, f*ck! Wag mo kong iiwan ulit, ha? Akin ka lang… Dito ka lang… Akin lang…” kahit hingal na hingal ay nagawa niya pa ring sambitin ang mga salitang iyon.

“What do you want me to say?” “Do I have to keep repeating myself, Ichika?” “I told you, I can’t remember you.” His jaw clenched. Hindi na ito muling nagsalita pa. Once again, binalot ng katahimikan ang buong paligid. Tahimik na lang niyang binaling ang tingin sa labas ng bintana, lihim na nagdarasal na sana ay magkaroon siya ng ideya kung paano lusutan lahat ng mga salitang ibabato nito sa kanya.

Napatigil ako sa pagbaba ng hagdan ng may narinig akong boses sa aking isipan. ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ Ano iyon? Hindi ko maintindihan. Ipagpapatuloy ko na sana ang paglalakad noong may magsalita muli sa aking isipan. ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’ ‘Sajsajsbahg, sasjahsja’

maanghang ang bawat binitawan nioyang salita na siguradong babaon sa puso ng kapatid niyang kabit. Dahil ang wakas ng pagpapakabulag ay napakasakit na, kung mauulit pa, hindi na niya alam kung magkakaroon pa siya ng lakas para mabuhay. Ayaw na niyang maulit ang mga pagkakamali ng nakaraan.

'Wala tayong anak. Isa, dalawa, tatlo, hindi maibilang kung ilang beses na nag-iingay ang salitang iyon sa isipan niya. Paulit-ulit, parang isang sumpang bumabalik-balik sa utak niya iyon.