Residence In Tagalog Novels & Stories

Huminto sila sa isang Mediterranean-inspired mansion sa isang exclusive village. Bumukas ang pinto sa tabi niya. Isang naka-black tux ang nagbukas ng pinto. Bahagya itong nakayukod habang ang isang kamay ay nasa tiyan nito. "Welcome home, Madame," Bati nito sa kanya. Naguguluhang tumingin siya kay Mael. "Sa San Ignacio ako uuwi!" singhal niya dito.

Tahimik lang siya habang tinitignan ang dinadaanan nila ngunit habang tumatagal ay napansin niyang parang hindi iyon ang lugar kung saan ito nakatira. “Mrs. Samaniego, nasaan ho tayo?” tanong niya sa ginang. “Ay sorry, sa Tondo ito, hindi ko pala nasabi sayo, may dadaanan muna ako bago tayo umuwi sa bahay,” saad ng ginang.

Kukunti, bilang sa kamay pero totoo. "Nasaan na tayo?" Tanong ni Top. "Koronadal na, pero kunting byahe pa bago sa bahay." "Saan ba dito ang bahay ninyo?" "Malayo nga sa syudad. Brgy Cacub. Walang signal do'n pero may wifi naman. Mabububay pa rin naman kayo kahit papaano. Desisyon ninyong sumama, kaya tiisin ninyo ang buhay bundok."

Ano ba iyon? Masha walked out of her room and headed to the kitchen. She was living alone on that apartment. Ang kanyang mga magulang ay sa Cebu nakatira sapagkat doon ang kanilang probinsiya. Siya naman ay nakipagsapalaran sa Manila dalawang taon matapos niyang maka-graduate ng kolehiyo. Isang tiyahin niya ang nasa Kamaynilaan din ngunit mas pinili niyang manirahan nang mag-isa kaysa makisama sa pamilya nito.

Wow na wow talaga. "Sa pagkakaalam ko, ang tanging nakakatira lang sa lugar na ito ay ang isa sa mga pinakamayayamang pamilya na namumuhay sa buong Pilipinas." Miyerna says. Isa ito sa magaling na tauhan nila Mama Joan sa farm. "Yes, you are right, Miyerna. This is the most top Prestigious Mansion Subdivision that exists here in the Philippines." sangayon ko sa sinabi ni Miyerna.

Dumaan ang lungkot sa mga mata nito pero agad din nakabawi. "May iba pa akong bahay. Pumili ka. Doon kayo tumira." Ngumunguya ng mansanas na umiling siya. "Hindi. Mas payapa ako sa sarili kung dito ako titira. At least ako ang nagbabayad, wala akong utang na loob.” "May bahay ako sa Taguig. Ililipat ko sa pangalan mo. Doon na kayo ni Kai. Sariling bahay mo ‘yon.”

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Siguradong mga residente lamang ang pinapayagang makapasok. Kung doon ka nakatira… siguradong ligtas ka. …Ligtas nga ba? “Here we are, love,” wika ni Tyler nang tuluyang huminto ang kotse sa harap ng isang malaking bungalow. Napatitig siya rito. “This is your house?” mahina niyang tanong. “Our house, love,” agad nitong pagtatama. “This is our house.” Napakunot ang noo niya. “Bakit ‘our’? Kasal na ba tayo?”

"Nagtanong po siya kung saan ang bahay natin..." Napasinghap ako. "A-Anong sinabi mo?" "Sagot ko po sa Laguna. Doon naman po talaga tayo nakatira," anito at bumalik ang atensiyon sa pagkain. Napatango-tango ako sa kaniya at hindi malaman ang sasabihin. "Sorry po hindi ko na uulitin. P-Pero bakit po parang magkamukha kami?" Namilog sa gulat ang mga mata ko at natarantang umiling-iling. "Hindi! Hindi kayo magkamukha at... hindi ko kilala iyon. Naiintindihan mo?"

Matagal nang naninirahan sa mga townhouses ang Taylor family. Dahil sa hindi gaanong kalaki at kalawak ang mga villa doon, bumili ng maraming units ang Taylor family doon, tinayuan ng matatangkad at makakapal na bakod at ginawang Taylor Residence. Sa isang maliit na burol na nasa Taylor Residence ay may isang malaki at malawak na villa na nakatayo sa paanan nito.