Reunited In Tagalog Novels & Stories

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.

Tumango tango naman si Rayver sa kaibigan nya. "Yes ibang bansa. Nasa ibang bansa na si Reign at hindi ko alam kung kailan ang balik nya rito. Kaya kanina pa ako walang imik dahil iniisip ko ang kakambal ko. Ngayon lamang kami nagkahiwalay na dalawa at hindi ako sanay na wala sya," malungkot pa na sagot ni Rayver sa kaibigan.

Siya ang naghanda, e. “See ya,” aniya, habang hila-hila ang maleta ko. “Hindi mo ba ako hahalikan, asawa ko?” pang-aasar ko. Ginusto niya ‘to, e. Sagarin ko na. “Goodbye kiss lang.” “Wala pa tayo sa reunion, France.” “Ay, ganoon? I thought magsisimula na tayo? Kung ganoon pala, hindi na ako pupunta. Baka pagdating doon, bawiin mo lang ‘yan.”

Hindi ba dapat masaya siya kasi wala na ako sa buhay niya? "Gusto mo bang magsama na ulit tayo? We can make it up together. A second chance," ngumiti siya habang may hingal sa kanyang boses. Butil na luha ang pumatak sa kabilang mata niya. "Second chance, Faye. Ibabalik ko lahat. I won't make you regret. Please. Please. Let's give our relationship a second chance. Nanghihinayang ako sa relasyon natin. Alam mo naman na ikaw lang din ang minahal ko, ang babaeng kinabaliwan ko hanggang ngayon." Umiling ako dahil sa sakit ng ulo ko.

“What do you mean?” “Well I don’t think I still need to tell you this, but I feel like I have to… Pero kasi… Pwede ba tayong mag kita?” “M-mag kit- teka nasaan ka ba? Are you back to the Philippines?” Gulat niyang tanong, at tila lalo pa siyang nagulat sa isinagot nito. “Yes, WE are back to the Philippines, I am with Thalia, Faith… We need to talk to you…”

“The reunion.” “Oh, na-receive mo rin ’yong invitation? Hindi kita nakita sa group chat.” “Hindi ako active. Besides, I only talk to my friends so I don’t need to talk to the others.” Bahagya siyang natawa. “Suplado mo. Pupunta ka ba?” Talking about high school hit home. Para bang bigla akong bumalik sa Laguna.

Tumango si Vanessa, luhaan pero nakangiti. Masayang-masaya rin ang kanilang mga kaibigan. Matagal na kasing ipinagdasal nina Nilo, Diego, Lucas, at Jeric ang ganitong pagtatagpo—ang pagbabalik ng isang pamilyang muntik nang tuluyang magkalayo. At sa wakas, natagpuan din nila ang isa’t isa.

Kakaiba ang pakiramdam na makakita ng parehong lalaki, hindi insecure sa pagkatao, at normal na naghahalikan. "Isagani, reunion na rin ito," pilyong wika ni Padre Tiago. "Sana narito si Theo nang masaluhan tayo," sagot pa ni Padre Isagani. "Bata, halika at saluhan mo na kami," ani Padre Tiago. Hindi ko alam ang gagawin ko ngunit tinuruan niya ako kung ano ang gagawin. Pinasalo niya ako sa halikan nilang dalawa, naghalikan kaming magkakasabay na tatlo at pinagsaluhan naming tatlo iyon.

Ngumiti naman ito saka nilapag ang mga pinamili at lumapit samin sa sala. " good morning din hija. Salamat at pinaunlakan mo kami." Sabi pa nito Pinaunlakan? Whats that? Its so lalim naman ata? Is that even tagalog? Ngumiti na lang ako kahit hindi ko naintindihan.