Novel & Cerita Rin Fate/stay Night

Faith's POV Isang nakakasilaw na liwanag ang nakita ko pagdilat ko ng aking mga mata. Tumambad sa akin ang glass window na may puting kurtina. Kailan pa naglagay ng kurtina dito sa opisina ni Dra. Hernandez? Ibabaling ko sana ang aking paghiga sa kaliwa nang may maramdaman akong mabigat na braso na nakayakap sa katawan ko. Napamulagat ako, kaninong braso ito? Dahan-dahan akong gumalaw upang tingnan kung sino ang taong katabi ko. Literal akong napanganga nang makilala kung sino iyon. Si Froiland iyon, he is sleeping like a handsome prince. Lumundag-lundag na naman ang puso ko. Bakit ba ang gwapo ng lalaking ito? Kahit siguro maghapon ko siyang titigan hindi ako magsasawa ng pagmasdan siya.

“Iyong kaligtasan ni Nite na importanteng-importante sa ‘yo ang hindi ko maintindihan. We made rules and you are the one who is breaking it now! For what?! For Nite’s sake?! Fuck*, Lev!” Lev was about to rebut when I heard Jake saying something… “Lev, nagfa-flat rate si Nite!” "Tang ina!" Lev frantically exclaimed. “Heard that, Trace? Enough of this talk. Buong Foedus ang mapapahamak kapag namatay si Nite. At hindi lang Foedus, Trace. Madadamay lahat ng pinoprotektahan natin noon pa! Madadamay kahit si Paige!"

"Jov, kung gusto mong mag stay please... tumahimik ka," Tinalikudan niya ang kaibigan at dumiresto sa kwarto, humiga sa kaniyang kama at nagkumot. Ilang segundo siyang tumitig sa pader habang yakap ang kumot. Nang maalala niya ang nangyari noong gabing iyon, parang gusto niya ng ibaon sa lupa ang kaniyang sarili dahil sa kahihiyan.

Ang gabing iyon ay hindi lamang naging sandali ng pagnanasa—ito ang naging tulay upang magtagpo ang dalawang pusong matagal nang naghahanap ng isa’t isa sa gitna ng gulo at ingay ng kanilang mga mundo. Ang pangakong “One More Night” ay hindi na lamang isang kahilingan. Ito ay naging simula ng isang bagong yugto—kung saan ang Hari at Reyna ng negosyo ay hindi na lamang magkatunggali, kundi magiging kakampi, magiging kanlungan, at magiging pag-ibig ng isa’t isa. At sa kabila ng mga panganib na naghihintay sa kanilang pagbabalik, pareho nilang alam na handa silang harapin ang anumang bagyo—basta’t magkasama sila.

“So as punishment… pinalayas niya ako for one night.” Tahimik lang akong nakikinig. “Gutom na gutom ako non,” dugtong niya. “Wala akong pera. Hindi ko matawagan ang mga kaibigan ko dahil naiwan ko ang phone ko.” Bahagya siyang natawa. “So I ended up staying in a waiting shed the whole night.” Unti-unting may kung anong pamilyar na sumagi sa isip ko. “And then,” pagpapatuloy niya habang nakatingin sa pagkain, “a young woman suddenly talked to me.”

Chapter 47 NADYA'S POV Maririnig mo na lamang ang masasayang tawanan at kasiyahan ng mga estudyante at ilang nag kakasaya sa Party ng gabing iyon. Nag bigay aliw at gaan rin sakanilang lahat ang soft musics na pinapatugtog, na mamuhay pa ang dugo ng mga tao sa pag lalim pa ng gabi. "Gusto mo ba mag hang-out this weekend sa akin Nadya? Lalabas kami with the gangs sa restaurant."

“Bakit?” “Ha? Wala wala. Doon ka na nga!” masungit na pagtataboy niya dito. “Kanina pa kita napapansin ang tahimik mo sobra. Ang totoo, nagtatampo nga ako sa ‘yo, hindi mo kasi sinasagot ang mga tawag at text ko kanina tapos pinatayan mo pa ako ng phone mo. May problema ba?” “Nothing. Its getting late, I need to go. Happy birthday na lang,” sabi ni Fauvine bago tumayo at nagsimulang magpaalam sa mga kasamahan.

pagtawag ni Thana. Nilipat ko ang tingin kay Thana na nakaupo na sa kama. She's awake. "I will call you tomorrow. Good luck with Fana. Bye," paalam ko kay Reiner bago ko pinatay ang tawag. "Hey." Lumapit ako kay Thana at naupo sa tabi niya. "This will be our last night together. Bakit? Nagbago na ba ang isip mong pakasalan ako?" tanong niya, halatang may sama ng loob.

*** JUSTIN I ORDERED breakfast for Riz and her friends. Alas-otso na ng umaga pero tulog na tulog pa sila. Riz said her friends finished a bottle last night kaya hindi nakapagtataka na tanghaliin sila ng gising. As for Riz, pinuyat ko siya kagabi. The last few days I was away from her took a toll on me. I wasn’t expecting to miss her that much. I wondered if she already ate, if she slept well, if she didn’t forget her milk. Palagi siyang laman ng isip ko at naiinis ako na pangit ang signal sa site.

sabi ko at naupo sa buhanginan malapit sa putting payong, hindi ganon karami ang tao dahil anong oras pa lang, kakaunti pa lang ang tao, madalas ay mga naglalakad lang din ang kumukuha ng letratro. What the fuck just happen last night? Am I drugged?