Runaway Novels & Stories

Sabay sabay na busina ng mga sasakyan. Paano na? Paano ko sila pipigilan? Nagpark nalang ako sa tabi at pagkatapos tumakbo ako papuntang Airport. Hindi sila pwedeng umalis. Kailangan ko silang pigilan. Kaya masbinilisan ko pa ang takbo ko. Hahos hindi dimiit ang mga pa ako sa aking inaapakan. Para akong runner sa marathon. My heart pumping so fast. Kailangan ko siyang makita. Kailangan ko siyang makausap. Hindi siya pwedeng umalis ng bansa. Kailangan ko siyang pigilan. Hindi maaari.

Sa galing ni Rada magmaneho ay panatag siya na mag-isa itong uuwi sa hacienda. Sa bilis nang takbo ng sasakyan dala ng pagkasabik ay di na napansin ng dalaga ang mga malalalim na uka sa kalsada dahilan upang mawalan ito ng kontrol. Tuloy tuloy na dumausdos pabulusok sa gilid ng kalsada ang Renegade. Hindi naman iyon kalaliman subalit ay tinutumbok naman nito ang malaking puno sa ibaba. Agad niyang tinapakan ang preno at buong lakas na kinabig ang manibela paiwas.

“Wag ka lalapit!” Humarap siya, braso niya nakapatong sa headrest ng driver’s seat, nakatingin sa’kin with that stupid annoying grin. “So…. you're running away because you denied that you're moaning my name so loud?” he asked, mababa yung boses tas mapaglaro yung tono “H-Hindi ako tumatakbo. Lumilipat lang ako ng… environment.” “Environment?” tawa niya. “Ave, this is a car, not a rainforest.”

“Kung sakaling makalakad kang muli, may mga gusto ka bang gawin o puntahan?” Luke nodded his head. “Madami akong gustong gawin, at maraming lugar akong gustong puntahan. But the very first thing I would do if I ever got the chance to walk again is run. Run as fast as I could, just like I used to. And I’d drive my car. I’ve always wanted to be a car racer. But that dream never came true, because of what happened to me.”

" Umayos ka diyan." Ramdam ko ang init ng mga daliri niya sa anit ko, isang sensasyon na nagpapatigil ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit pero sa bawat galaw niya, lalong tumitindi ang inis ko na may halong kaba. Lumabas kami ng mansyon at sumakay sa sports car niya, diretsong biyahe patungo sa sentro ng kumpanya niya.

paalam ko habang busy pa siya sa kakahanap ng pogi sa kung saan. Naglalakad ako papunta sa isang karinderya ng isang matuling sasakyan ang mabilis na bumaybay sa kalsadang nilalakaran ko. Animong nag slow motion ang lahat at napako ako sa kinatatayuan ako. Isang puting SUV ang mabilis na bumabaybay sa kalyeng pagtatawiran ko. It was too late for me to run away because the moment I glanced at the car, that's also the moment that I got hit.

Hindi niya masikmura ang makita ng kaniyang mga mata ang manlolokong ‘yon. “Kuya, pakibilisan ang takbo. Hindi dapat Tayo maabutan ng lalaking ‘yan!” Utos nito. “Pero, ma'am. Saan tayo pupunta?” nagdadalawang-isip na tanong ng driver. “I don't know!” Napasigaw na lamang si Rachel. “Just drive faster!” Walang ibang nagawa ang kaniyang driver kundi sumunod na lamang sa bilin ng amo. Binusinahan nito ang mga sasakyan at mga motor sa unahan, at humarurot na parang may kung anong emergency.

Ang tanging nasa isip niya sa sandaling iyon ay ang lumayo sa lugar na iyon, lumayo sa lalaking sinira ang kanyang buhay, at protektahan ang munting buhay sa kanyang sinapupunan mula sa matinding emosyon na maaaring makasama rito. Mabilis siyang tumalikod at nagsimulang tumakbo. Hindi niya pinansin ang pagtawag ni Damien sa kanyang pangalan, ni ang mga tinginan ng ibang empleyadong nakakita sa pangyayari. Ang bawat hakbang ay mabigat, ngunit ang takbo ay mabilis, dala ng takot at sakit na tila sasakal sa kanya. Habang tumatakbo, mahigpit niyang hinahawakan ang kanyang tiyan, bumubulong ng paumanhin sa kanyang sanggol dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.

She can't bear the pain of seeing the man she loves marry another woman, so she's leaving. Humugot siya ng malalim na hininga upang pagaanin ang bigat sa kaniyang dibdib. Naging matulin ang pagtakbo ng taxi at halos huminto na ito sa bagal ng traffic sa EDSA. Nakita niya ang pag-abot ng matandang taxi driver sa radyo, may kinalikot ito roon at makalipas lang ang ilang segundo, sumalang na ang isang kantang hindi pamilyar sa kaniya.

“Pero bakit parang ikaw ang laging napupunta sa harapan ko?” Napalunok si Althea. Pakiramdam niya ay unti-unti siyang nawawalan ng depensa. "Hindi kita tinatakasan," sagot niya, pilit pinapanatili ang normal na tono ng boses niya. Ngunit ngumisi lang si Xander, bahagyang inilapit ang mukha sa kanya. “Talaga? Then why are you running away now?” Ramdam ni Althea ang mainit na hininga ni Xander na dumadampi sa kanyang pisngi. Napapikit siya saglit, pilit nilalabanan ang sensasyon na dulot ng presensya nito.