Runaway Novels & Stories

paalam ko habang busy pa siya sa kakahanap ng pogi sa kung saan. Naglalakad ako papunta sa isang karinderya ng isang matuling sasakyan ang mabilis na bumaybay sa kalsadang nilalakaran ko. Animong nag slow motion ang lahat at napako ako sa kinatatayuan ako. Isang puting SUV ang mabilis na bumabaybay sa kalyeng pagtatawiran ko. It was too late for me to run away because the moment I glanced at the car, that's also the moment that I got hit.

Binusinahan nito ang mga sasakyan at mga motor sa unahan, at humarurot na parang may kung anong emergency. Muling lumingon si Rachel at nakitang mas lalo pang nakahabol ang sasakyang minamaneho ng kaniyang fiancé. Kung kanina ay nasa apat na sasakyan pa ang agwat nila, ngayon ay halos dalawang metro na lang ang pagitan. Bumusina ang itim na Ferrari ni Harvey mula sa likuran. Kasabay nito ay ang pagtunog ng telepono ni Rachel na kaniya ring tinatawagan.

Ang tanging nasa isip niya sa sandaling iyon ay ang lumayo sa lugar na iyon, lumayo sa lalaking sinira ang kanyang buhay, at protektahan ang munting buhay sa kanyang sinapupunan mula sa matinding emosyon na maaaring makasama rito. Mabilis siyang tumalikod at nagsimulang tumakbo. Hindi niya pinansin ang pagtawag ni Damien sa kanyang pangalan, ni ang mga tinginan ng ibang empleyadong nakakita sa pangyayari. Ang bawat hakbang ay mabigat, ngunit ang takbo ay mabilis, dala ng takot at sakit na tila sasakal sa kanya. Habang tumatakbo, mahigpit niyang hinahawakan ang kanyang tiyan, bumubulong ng paumanhin sa kanyang sanggol dahil sa sakit na kanyang nararamdaman.

She can't bear the pain of seeing the man she loves marry another woman, so she's leaving. Humugot siya ng malalim na hininga upang pagaanin ang bigat sa kaniyang dibdib. Naging matulin ang pagtakbo ng taxi at halos huminto na ito sa bagal ng traffic sa EDSA. Nakita niya ang pag-abot ng matandang taxi driver sa radyo, may kinalikot ito roon at makalipas lang ang ilang segundo, sumalang na ang isang kantang hindi pamilyar sa kaniya.

"Pwede rin tayong mag-road trip at mag-tricycle kung gusto mo. Pero for now, hayaan mong ma-experience mo rin ‘tong ganitong ride, hmm?" Nag-isip sandali si Ava bago tumango, tila unti-unting nasasanay sa bagong mundo na ginagalawan niya. Habang umaandar ang sasakyan, nagsimula na siyang tumingin sa bintana, pinagmamasdan ang bawat nadaanan nilang lugar—pero sa loob-loob niya, namimiss pa rin niya ang simpleng buhay na kinalakihan niya kasama ang kanyang ina.

Isang babae na hindi kaya na ipaglaban ang lalaki na mahal niya dahil alam niya na wala siyang karapatan na gawin iyon. And just like the coward that she is, like the old Harper, she ran away. Mabilis niya na tinalikuran ang dalawang tao na patungo sa direksyon nila ni Ever at mabilis siya na lumabas sa lugar na iyon na walang tiyak na patutunguhan. All she wanted was to escape the pain and misery that fate had once again bestowed on her.

I ran away. That's what I'm good at. To runaway. Walang imik si Yamirah na tumakbo papasok sa kotse ni Night. Hindi naman nagsalita ang binata at hinayaan siyang umiyak. Napuno ng katahimikan sa loob ng kotse nito at tanging ang hikbi lamang niya ang naririnig.

Sudden Escape Plan Nararamdaman kong unti-unti akong pinapalibutan ng pressure. Kung hindi ako aalis dito, baka patayin ako ni Duke Alistair! Kaya alam mo na… INSTINCT MODE ON! > "Oh my gosh, ang bango ng hangin! Sige po, Your Grace, alis na ako!" Bigla akong tumakbo nang mabilis na parang may hinahabol na aswang! > "Lara—!" DEDEMAAA! HINDI NA AKO LILINGON!

Narinig ko ang napakalakas na tili ng gulong ng sasakyan habang pilit nitong tinatapakan ang preno sa basang daan. Ang malaking sasakyan ay dumulas nang bahagya patungo sa kinaroroonan ko, at bago ko pa man magawang umiwas, nawalan na ng lakas ang aking mga tuhod. Dumilim ang paligid at bumagsak ako sa basang kalsada, habang ang huling narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay ay ang malakas na kalabog ng p***o ng sasakyan na bumubukas at ang mga yabag ng sapatos na papalapit sa akin.

galit na tanong ng mommy niya. “Dahil naman talaga sa amin kaya nasasaktan si Ate Sera. Kaya kung meron man dapat lumayo, kami yun ni Ethan.” Nakuyom niya ang mga kamay. “You're not leaving, Camille.” “Pero aalis ka.” Walang emosyong tiningnan niya si Camille. “Kailangan kong gawin 'to. I need to move on and fix myself in such a way that I can start all over again.”