Runaway Novels & Stories

That respect alone made me fall for him a little more with every passing sunrise. There were hard days, too days when the cruel whispers of the world found their way to us. Rumors had spread like wildfire across the entire city the Bernasors’ unwanted eldest daughter had run away, eloped with some unknown, penniless man, ruining her family’s reputation. They dragged my name through the mud, painting me as reckless, ungrateful, and foolish.

At agad niyang pinagsisihan ang alaala. "Don't start." Napatawa si Xavian. At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon...Parang bumalik sila sa dating sila. Noong wala pang sakit. Noong wala pang paghihiwalay. Noong mas simple pa ang lahat. Nang magsimula ang relay race...Halos sumabog sa enerhiya si Ashton. Masayang tumatakbo. Tumatawa.

marahan niyang hinaplos ang buhok ni Ayra at bahagya itong hinalikan sa noo "...and don't run away from me ever again" PROJECT: Runaway STATUS: Failed the second time - LunaToMySol

Nanlamig ang buo kong katawan dahil sa sobrang nerbyos. Hindi ko na alam kung saan ako natakot. Kung dahil ba may mga zombies sa harapan ko na mukhang gutom na gutom pa o dahil natunghayan nila ang pagkain ni Marco sa pwèt ko. S-Should I run? “RAAAAAWRRR!” sabay-sabay nilang sigaw. Hala, pòtek! Ito na nga! Tatakbo na! “KAIN KITA!”

Sabay sabay na busina ng mga sasakyan. Paano na? Paano ko sila pipigilan? Nagpark nalang ako sa tabi at pagkatapos tumakbo ako papuntang Airport. Hindi sila pwedeng umalis. Kailangan ko silang pigilan. Kaya masbinilisan ko pa ang takbo ko. Hahos hindi dimiit ang mga pa ako sa aking inaapakan. Para akong runner sa marathon. My heart pumping so fast. Kailangan ko siyang makita. Kailangan ko siyang makausap. Hindi siya pwedeng umalis ng bansa. Kailangan ko siyang pigilan. Hindi maaari.

Sa galing ni Rada magmaneho ay panatag siya na mag-isa itong uuwi sa hacienda. Sa bilis nang takbo ng sasakyan dala ng pagkasabik ay di na napansin ng dalaga ang mga malalalim na uka sa kalsada dahilan upang mawalan ito ng kontrol. Tuloy tuloy na dumausdos pabulusok sa gilid ng kalsada ang Renegade. Hindi naman iyon kalaliman subalit ay tinutumbok naman nito ang malaking puno sa ibaba. Agad niyang tinapakan ang preno at buong lakas na kinabig ang manibela paiwas.

Akala mo naman kalakihang babae. Hinayaan ko na lang s'ya umiyak. Paulit-ulit akong humingi ng pasensya sa kanya. Baka natakot ko s'ya sa sigaw ko. Bigla kong nasapo ang aking noo. 'Lanyang buhay 'to oo. Ilang minuto rin ang lumipas bago ko s'ya narinig na magsalita. "I-I... d-don't... I don't want to... to get mar-ried to y-your brother. T-That's why I r-runaway." gumagaralgal pa ang boses na wika n'ya habang sumisinghot-singkot pa.

“Wag ka lalapit!” Humarap siya, braso niya nakapatong sa headrest ng driver’s seat, nakatingin sa’kin with that stupid annoying grin. “So…. you're running away because you denied that you're moaning my name so loud?” he asked, mababa yung boses tas mapaglaro yung tono “H-Hindi ako tumatakbo. Lumilipat lang ako ng… environment.” “Environment?” tawa niya. “Ave, this is a car, not a rainforest.”

“Kung sakaling makalakad kang muli, may mga gusto ka bang gawin o puntahan?” Luke nodded his head. “Madami akong gustong gawin, at maraming lugar akong gustong puntahan. But the very first thing I would do if I ever got the chance to walk again is run. Run as fast as I could, just like I used to. And I’d drive my car. I’ve always wanted to be a car racer. But that dream never came true, because of what happened to me.”

" Umayos ka diyan." Ramdam ko ang init ng mga daliri niya sa anit ko, isang sensasyon na nagpapatigil ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit pero sa bawat galaw niya, lalong tumitindi ang inis ko na may halong kaba. Lumabas kami ng mansyon at sumakay sa sports car niya, diretsong biyahe patungo sa sentro ng kumpanya niya.