Ruthless Gl Chapter 72 Novels & Stories

" ARGH!!! THIS IS STRESSING ME!!! I end the phone and throw it to the door where that F***ing demon just came out. Tsk. i face my mirror. Shit! Magkakaroon pa ata ako ng pimple!!! Author Meanwhile, Ruru is just at the back of Bianca's door, listening on her rants. Ruru smiled evil. He is the one made the adoption. He knows Bianca. Kahit mukha siyang kontrabida but for Ruru she is just like other girls. Weak and easy to manipulate. Kiarra Nagising ako sa liwanag na tumatama sa balat ko mula sa araw na tumagos sa glass window ng kwarto ni Rogan.

Painosente nitong paliwanag na para bang ang talino nito dahil sa naisip. Ang sarap talaga nito jumbagin e pa fakk masyado ang koya niyo ! Hindi niya mapigilan ngumiti dahil sa kalokohan nito. "Ewan ko sayo! Yabang ah." Tumawa lang ito nang mahina. "I have all the right babe." And he winked at her. So ano heart? Talo naba? Authors note : Hi guys! Sana nagustuhan niyo ang Chapter nato. 2chapters update a day lang po ang carry nang powers ko.hehe

Patay, mukhang magbubuga na ng apoy ang dragon. "Get out," mariin ngunit seryosong utos niya kaya nagkukumahog na lumabas ang tatlo at kaming dalawa na lang ang naiwan. Kaya ang ending ay ako na ang kinabahan. Tahimik ko lang pinapakiramdaman si Mayor Caleb, mukhang mainit pa rin ang ulo base sa paghinga at galaw niya. Halos mapatalon ako sa kinauupuan ko ng malakas niyang binagsak ang stapler sa lamesa niya at umupo.

Asher eyes glistens in his own idea and she can't help but rolled her eyes and smile. As the night continues their body dwelling and become one until the dawn. ***end of chapter***

Napalingon ako sa mansion dahil biglang sumiklab ang pagkakagulo at alingaw-ngaw ng pagsigaw nila. "No!" "Mark!" Nilapag ko agad sa lupa si Jiah at tumakbo pabalik. "Call the ambulance!" sigaw ni uncle at nagkakakagulo. Nambilog nalang mata ko ng makita si Mark na puno ng dugo at nakahandusay sa sahig. "Mark?" taka ko inalalayan ang ulo niya. "A-Anong hinihintay niyo? tumawag kayo ng Ambulansya!" alalang utos ko. Nanginginig ang hamay ko at nasa bisig ko siya.

Hindi na mapigilan ni Glory ang kanyang mga pagluha, naiisip niya na naman si Enrico at bumabalik ang sakit, kung paano siya nito pinagmalupitan at kung paano ito namatay ng dahil sa kagagawan niya. Ngayon ay nasa labas na sila ng mansyon. Malalim na ang gabi at malamig na ang simoy ng hangin. Rinig na rinig ni Ralph ang paghagulgol ng iyak ni Glory habang sinunsundan niya ito ngunit sobrang sama ng loob niya, hindi niya alam kung paano pipigilin iyon. He felt cheated again for the second time around. He loves Glory so much ngunit hindi niya akalaing mangyayari ito.

Halata pa sa mukha niya ang panghihina. “Ma, kamusta ka? Ano pong nararamdaman n’yo?” tanong ko kaagad habang nakaluhod sa gilid ng wheelchair. “A-ayos lang...ako. Umuwi na tayo,” mahinang sabi ni mama. “Hindi po. Magpapagamot po kayo.” Umiling ako at pinigilang tumulo ang nagbabadyang luha sa mga mata ko. Umiling din si mama. “W-Wala tayong pera. Ayos lang ako, nahilo lang ako kanina.”

bulong ko sa sarili ko habang naupo ako sa swivel chair ko at tiningnan ang mga papeles na nakapatong sa mesa. Wala akong gana. Ang bawat numero sa report ay mukhang langgam na walang saysay. Gusto kong ilabas ang galit ko sa kahit na ano, pero ang tanging bumabagabag sa akin ay ang kawalan ng presensya niya. Ang mga pader na dati ay proteksyon ko ay ngayon ay nagmumukhang mga bakal na kulungan. Biglang bumukas ang p***o at pumasok siya, suot ang apron na may mantsa ng harina at pawis sa noo.

I am not supposed to feel this way but I can’t help myself either. “Are you here by yourself? Or do you have someone with you?” he asked pretentiously. “I’m meeting someone. How about you?” tanong ko pabalik sa kanya. “I’m here by myself to unwind,” maikling sagot niya. Then, there was a long silence. I can feel that there is still a tense between us na ang hirap iwasan. “Lucienne!” I almost fell from my chair nang biglang sumulpot si Raine sa tabi ko.

tanong pa ni Chantel kay Sir Travis. Hindi nag abala pa na magpakilala si Sir Travis, at agad na inilapag sa table ang hawak niyang cheque. “Limang milyong piso kapalit ng katahimikan ni Maureen. Don't bother her or us again, or else I'll send you both to jail." Napangisi ako ng biglang umawang ang labi ni Genovia at talagang sinuri pa kung totoo ba ang cheque na yun.