Ruthlessly Novels & Stories

Wala akong naagrabyadong tao o malaking kasalanan para pagdusahan ang ganito. My legs trembled. My chest ached. The kind of ache that goes deeper than heartbreak, because it’s fear. The type of fear you feel when your world is crumbling and no one’s coming to save you. No one’s gonna help you. I was helpless, stressed, and anxiety swallowed me. I want to end everything . . . I just want to die. And when I was contemplating ending my life, he appeared. Calyx Cervantes. My former boss. Ruthless. Cold. Untouchable. The man who once made my stomach turn from stress now stood in front of me, offering something I never imagined I’d ever hear.

Kaya nanatili nalang akong nakahiga pilit kinakaya ang lamig na naramdaman. Siniksik ko ang sarili ko sa kanya baka sakali na maramdaman niyang mainit ako at giniginaw ngunit hindi man lang siya gumalaw. Gusto kong yakapin niya ako, alagaan dahil masama ang pakiramdam ko ngunit hindi siya natinag sa kanyang pagkahiga. Kahit gumalaw ay hindi niya ginawa. Bago pa tumulo ang luha ko tumalikod na ako sa kanya at dumistansya, niyakap ko ang unan ko, pinigilan na humikbi at hinayaang tumulo ang aking mga luha. How ruthless he is.

Nakakaintimidate si Mayor Caleb. Palihim na lamang akong napahawak sa dibdib ko ng bumukas na ang elevator at nakalanghap na ako ng sariwang hangin. Akmang lalabas na sana ako pero napatigil ako ng maramdaman ko ang kamay ni Mayor na humawak sa palapulsuhan ko. "Bakit po, Mayor?" Nabigla kong tanong ng nilingon ko siya. "Give me your F******k account."

Kung ganito kalapit ang mata niyang kahit madilim ay kumikislap na parang siya mismo ang gabi? “I’m such a jerk… please forgive me,” tuloy niya, at parang dinudurog ang boses niya sa pagsabi niyon. “It won’t happen again. Hindi ko na uunahin ang galit ko from now on.” Napalunok ako. Seriously? Siya ang nagsasabi niyon? Si Rafael na laging puno ng pride? Ruthless? “Just—”

Only a madman like Rage would act so recklessly, without regard for consequences, and with such open defiance. Uminit ang kanyang ulo sa galit habang paulit ulit niyang binabagsak ang mesa. “Puntahan mo siya. Tawagan mo siya. Tanungin mo kung ano talaga ang gusto niya!”

“I’m just trying to be nice.” Pero hindi naman siya mukhang mabait. Hindi naman sa nagiging mapanghusga ako, pero ‘yong awra kasi niya, hindi ganoon. Based on how he stare at me, it feels like he’s ruthless—a ruthless and dangerous man. Kahit ngayon ko pa lang siya nakita, at nakilala, pakiramdam ko talaga ay tama ang hinala ko. Never naman akong nagkamali kung tutuusin, eh.

Sabi nga nila hindi magkaroon ng tagumpay kung walang mga bagay na isasakripisyo. Sa aking linya ng negosyo, ang mga bagay-bagay ay maaaring mawala sa mga kamay ko sa isang iglap dulot ng isang maliit man na pagkakamali, kaya nag-iingat ako. Sa ngayon, naramdaman kong naging matagumpay ang pagsasanib ng grupo ko isa pang malaking grupo. Ang Rubicund ay tila nasiyahan sa ngayon sa mga padala kong regalo. At kahit alam kong may mga nag-aalinlangan na maaari kong pamunuan sila, ilang sandali lang ay napagtanto nilang mas malakas ako kaysa sa inaasahan ng leader nilang si Kerwyn. Mas malakas ang Stygians kung tutuusin pero mas pinili ko ang grupo ng Rubicund upang makipagsanib!

Nanunoot sa bawat sulok ng kaniyang himaymay ang titig nito. “Rules are rules,” Mason simply said. Hindi na sumagot si Kai at hinila na siya nito palabas ng bar. “That piece of shit! He is so cold-blooded and heartless and so ruthless…” Tahimik lang siyang nakikinig at nilalabanan ang sarili para hindi mapasalampak sa sahig. Sa dami kasi na p'wedeng magmay-ari ng gamot ay bakit iyong lalaki pang iyon!

Pakiramdam ko ay lalamunin ako nito. Dahan-dahan ko itong hinawakan. Mainit ito sa kamay ko. Matigas na matigas. Ramdam ko ang bawat ugat nito sa mga daliri ko. Tiningnan ko siya habang sinusubo ang ari niya. Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. Hindi ko alam kung nasisiyahan ba siya. "Fuck, Ellen." Napabuntong-hininga siya nang maramdaman ang bibig ko sa ari niya. "That's it. Suck it."

Those were her masks. He never thought that Elizabeth went through that bitter and painful past but he’s having a hard time believing it. “No…” he finally spoke, almost whispering. Shaking his head, trying to reject what he just heard. “That can’t be. My father… he’s not clean, yes. He’s ruthless, but that—he wouldn’t—he can’t…” he cannot even finish his thought. Words felt like they were stolen from his vocabulary. He can't just find the exact word.