Růde Novels & Stories

I want to puke when he winked at me. My forehead furrowed. “what are you looking at?!” saway ko ng makita ang pagbaba ng mata nung blonde sa boobs ko. “At sino ba kayo? You’re interrupting us!” Ngumisi ang curly hair na guy sa kaniya. “Hi, I’m Asmodeus Finn Del Fuego. The most handsome, try to ask every girl’s and they would tell you who’s the most handsome, and that’s me.” Turo nito sa sarili at malokong siyang ngumisi na nagpataas ng kilay ko.

Andreana could see Matthew's constant stare at her. Isang Ford Ranger Lariat ang sinakyan nila pauwi sa bahay ng mga ito sa Beverly Hills, LA. Si Matthew ang nagdadrive. Habang si Faustine naman sa kanan, sa tabi ni Matthew. Sa likod ay apat sila, ang mommy, si Melisandre, Wazel at siya. Katabi niya ang kaniyang ina.

Tumalikod na ako at nagfocus na sa harap hanggang sa matapos ang misa. Nasa loob na ako ng mall at nagtitingin ng mga display sa labas. Hindi na ako pumasok dahil wala naman akong bibilhin though kapag may nagustohan ay baka bumili ako. Napahinto ako sa isang shop cause of the model na ipinapalabas nila sa tv sa loob ng shop makikita naman ito sa labas. It's the band Str8ight the model of the brand Penshoppe. As far as I know they are also the model of the Bench. Sikat na sikat na talaga sila ang hirap abutin but it's ok. I will always be their one fan especially Zero's fan. I will support them no matter what and I will always their in everything that makes them happy.

"Opo, Professor. Gusto ko lang po sanang itanong kung bakit ganito kababa ang grade ko. Sabi niyo po sa komento niyo, overly conceptual at walang realistic load-bearing applications ang gawa ko. Pero kung babasahin niyo po ang page four, paragraph five—" "I read it, Miss Miller," putol ni Anne, ang kanyang boses ay nanatiling kalmado ngunit mariin. "Nabasa ko ang tungkol sa reinforced concrete corbels na itatago mo sa shadow lines. Do you think a simple sentence about hidden corbels justifies a cantilevered concrete roof spanning over thirty meters without central columns?"

"ALINNYTA CARMI AVILLA!" Hindi pa man ako nakakababa ay dinig na dinig ko na ang matining na boses ni Zafy. Nakakamiss din, pero nangingibabaw pa rin 'yong irita. Bukod kasi sa napaka tining at masakit sa tenga, binanggit niya pa talaga ng buo ang napakabantot kong pangalan!

mahina ang boses na sambit niya. Napabuntong-hininga si Luisa saka bumaba sa kama, sinubukan niyang buksan ang ilaw ngunit ayaw sumindi niyon. Sinuot niya ang long silk robe na nakasabit sa paanan ng kama pagkatapos ay napalingon sa bintana nang kumislap ang kalangitan kasunod ng mas malakas na pagbuhos ng ulan. “Brownout pala,” sabi pa niya sa sarili.

Ginawa pa talagang love hotel itong campus ah? Pero ang kapansin-pansin ay tila hindi gumagalaw si Ruhan at nakatutok lamang sa unahan. Nag-away ba sila? Sabagay, isang hambog at m*****a, what a perfect combination. Nang makumpleto na ang Prime 4 na nasa may itaas ng stage ay agaw atensyon ang mga suot nilang kwintas. Baka iyon ang simbolo ng pagiging Prime 4? Lahat kasi sila ay mayroon at iisa lamang ang itsura. Nakita ko na din ito ng malapitan na suot ni Yohan, malay ko bang may meaning ang kwintas na iyon.

Malusog na s*s* na tila nagpapahiwatig na kailangan niya itong himasin. Sumunod ay hinubad na rin ni Andrea ang boxer short ni Rafael, dahan dahan niyang inaangat ang mga paa nito, at sa kanyang pagbalik ay sumalubong sa mukha niya ang mahabang "cobra" na nakahiga ng nakatagilid. Pinulot ito ni Andrea at nilaro ng makailang beses. Tumayo ng tuwid ang 'cobra" matapos itong gisingin ni Andrea.

Ngunit kahit maganda ang tanawin ay hindi maalis ang dilim sa mga mata ni Luther. Si Jade na nakatayo malapit sa pinto, ang kaniyang nangungusap at kulay brown na mata na may malantik at maitim na pilik ay nakatitig sa lalaking nakaupo sa swivel chair sa loob ng isang modernong disenyo at maluwang na opisina, habang nangingiti pa sa cellphone na hawak. Ang kaniyang pink na banayad na nakakurba pababang labi ay bahagyang gumuhit nang mapait na ngiti dahilan upang lumitaw ang biloy sa pisngi kasabay ang pag-arko ng kanyang brown na kilay, tuwid, animo’y iginuhit gamit ang pinakamatulis na brush ng isang dalubhasang pintor, perpekto sa pagkakaayos.

Hindi niya ipinakita ang kaniyang pagkabigla sa halip ay yumuko na lamang siya at napatitig sa rosas sa kaniyang kamay at sinimulan muling maglakad. "Sa aking palagay madaling mamula ang iyong balat sa sikat ng araw" hindi na nagsalita pa si Mina at mas pinili niya na lamang na pakinggan ang mga sinasabi ng heneral. Ilang sandali pa ay narating na nila ang hacienda. "Kunin mo ito, magagamit mo itong muli upang hindi na mamula ang iyong balat dulot ng araw," inabot niyaang payong de hapon sa dalaga. Nanatili lamang na nakayuko si Mina at nakatingin sa lupa.