Sa Pagsapit Ng Dilim の小説・ストーリー

Tumango naman ako biglang sagot bago napahikab. Sinusuklay na naman kasi ng isa niyang kamay ang buhok ko kaya nakararamdam na naman ako ng antok pero nagawa ko pa ring sumagot. “Yeah. Pero hindi naman ako masyadong takot sa dilim. Nalalabanan ko pa rin naman ‘yon. Pero kapag mayroong collaboration ang kulog at kidlat, pati na ang dilim? Baka maaga na akong mamatay,” saad ko pero napatigil ako ng makita kong nandilim ang mukha niya. Napapano na naman ba ‘to?

Tinawagan ko si Daniel upang mag-paalam dahil kahit papano naging mabuti eto sakin pero hindi ko eto makontak na labis kong pinagtatakhan. Naglalakad ako sa gilid ng kalsada ng makaramdam ako ng hilo, pinilit kong makahanap ng makakapitan pero unti-unti parang nilalamon ng dilim ang paligid ko, inaasahan ko na matigas na semento ang babagsakan ko pero sa isang mainit na bisig ako bumagsak, hanggang sa tuluyan ng dilim sakin ang lahat.

usap ko kay Dalo na ngayon palang nagkaroon ng pagkakataong makapaglinis ng katawan dahil inuna nitong linisin ang mga basurang halos bumalot kay Dima. “Hindi pa rin maayos. Sinubukan ko siyang kausapin kanina, pero hindi umiimik,” malungkot na sagot ni Dalo sa akin, doon ko rin naman inikot ang paningin ko para hanapin si Dima. Natanaw ko itong nakaupo sa paanan ng isang puno, hindi kalayuan sa amin. Natanaw ko na roon ang magkapatid na si Asya at Mischa. Pero nang papalapit na ako sa mga ito ay tila buntong hininga na silang lumayo na rin kay Dima.

Ang Pag-usbong ng Demonyo Ang pag-asa na suminag sa Apexia ay biglang naglaho. Isang madilim na enerhiya ang kumalat mula sa pusod ng Giant Continent, mas malamig kaysa sa yelo at mas mabigat kaysa sa kawalan. Ang mga mamamayan na nagsisimula pa lang tuklasin ang kanilang mga emosyon ay biglang natigilan. Ang kagalakan ay napalitan ng panginginig, at ang kalayaan ay naging takot.

Hindi pa sapat ang dilim sa paligid upang makita nang husto ang resulta ng kanilang pinagpaguran. “Ang tagal naman kasi, e! Excited na ako,” pagrereklamo nito na akala mo’y may magagawa si Felipe para mabilis na dumilim ang paligid. Lahat sila nag-aabang. Sandali munang huminto sa ilan pang tinatapos upang masaksihan ang pag-ilaw ng mga LED lights at makalipas nga ang ilan pang minuto, unti-unti ng nagliwanag ang lahat ng mga maliliit na bumbilya na nakakubli sa mga artipisyal na mga bulaklak.

she said, giggling. Gigil na napisil ni Dimitri ang kaniyang pang-upo at bigla siyang itinulak pahiga. Siniil siya nito ng halik sa mga labi at ito ang bumanat ng bayo sa pagitan ng kaniyang mga hita. Ang bilis niyang nakarating sa tugatog dahil sa malahalimaw na pag-ulos ni Dimitri ng sandata sa kaniya. Lalo tuloy silang nagtagal at naka-ilang round sa magdamag.

Paano siya makikipag-ugnayan sa lahat sa hinaharap? "Walang nagbuhos sa akin ng kumukulong tubig!" “Noong nawalan ako ng malay, may hawak akong tasa. Naghanap ako ng mainit na tubig sa water dispenser. Sa sandali ng aking pagkahimatay, medyo may malay pa rin ako at ramdam ko ang kumukulong tubig na sumusunog sa aking braso. Sobrang sakit, kaya nawalan ako ng malay,” mas lalong nalungkot si Delilah habang nagsasalita. Siya ay nasa isang kakila-kilabot na kalagayan, at isang bagay na napakalungkot ang nagpapahina sa kanya.

Sa bawat hakbang namin, naririnig ko ang mga alon sa labas — malamig, mabangis, at parang musika ng kamatayan. Sa dulo ng dilim, nakita namin ang liwanag — ang labasan ng tunnel, kumikislap sa gitna ng ambon ng umaga. Hindi ito liwanag ng kapayapaan. Ito ang liwanag ng giyera. 🔥 “Ang dilim ay hindi katapusan. Minsan, ito lang ang daan patungo sa wakas.”