Sa Pagsapit Ng Dilim นิยาย & เรื่องราว

Magaling silang magtago sa dilim. Naramdaman niya ang hapdi sa braso. Shit! Natamaan siya. Bago pa siya makaatake, muli itong nawala sa dilim. Hinanap niya sa paligid ang mga kalaban. Magaling na itong magtago sa dilim, magaling pang magtago ng presensya. Nagulat sila ng biglang may pumutok na liwanag sa itaas.

“Kaya pala ganito ka katakot sa dilim, Sapphire.” Hindi na inisip ni Sapphire na ipaliwanag kung bakit siya takot sa dilim. Tahimik niyang pinahid ang kanyang luha sa damit ng lalaki. Uminit nang bahagya ang kanyang pisngi dahil sa panunukso nito. Mahina niyang sinabi, “Ayos lang, medyo natakot lang ako.”

Ang dilim ay tila kumakapal, at ang mga anino ay mas nagiging malinaw. Nang makarating sila sa bahay, natanaw nila mula sa malayo ang bahay na puno ng ilaw. Ngunit may pakiramdam silang hindi tama. Agad nilang pinatigil ang sasakyan sa harap ng kanilang bahay. Hindi nila inaasahan ang anino ng isang lalaki na lumabas mula sa dilim at mabilis na tumakbo papunta sa kanilang direksyon. "Giovanni!" sigaw ng lalaki. "Hindi pa huli ang lahat. Dapat mong makita ito."

bago pa lamunin ng dilim ay naramdaman ko ang pag daloy ng luha sa mga mata ko kasabay nang dugong nag mumula sa noo ko. And everything went black ___ Yeheyy tapos na Epilogue na tayo!!!🥳

Perpekto ang makakapal na kilay, depina ang pagiging matangos ng ilong, mapupula ang mga basang labi, namumula ang mga pisngi sa kalasingan at lumilitaw ang dalawang dimples kapag ngumingiti. Nahihiwagaan ako sa dimples niya. Minsan ay isa lang, minsan naman ay dalawa. Ano’ng klaseng pisngi ba mayro’n ang isang ‘to? Hindi ko alam kung namalikmata lang ako noon at isang dimple lang ang napansin ko. . . Sinaway ko ang sarili nang mapansing lumalalim ang pagkakatitig ko sa kanya. Pumikit ako at napailing.

Ysabel Trinidad’s point of view Sa halip na kumalma, mas lalo lamang tumigas ang ekspresyon niya. Kitang-kita ko ang pag-ipit ng panga niya at ang malamig na titig na unti-unting nawawalan ng pasensya. "If no one admits it..." Dahan-dahan siyang humakbang pasulong, sapat lang upang mas maramdaman ng lahat ang presensya niya.

Naghahalo ang tunog ng paghinga niya at ng akin, pareho kaming nadadala sa parehong sandali, sa parehong intensity na halos nakaka-overwhelm sa sarap. He started thrusting very hard, making sure its deep. Habang ako ay walang tigil lang sa pag ungol at hindi na naisip kung may makakarinig bang tao sa labas. “I’m near!” Sigaw ko nang maramdaman ko ang panginginig sa aking katawan. I also started to feel tired sa ginagawa namin. “Safe word.” Bulong niya dahilan para mapasabi nanaman ako ng “Purple.” I whispered underneath my breath.

Ngunit sa labas ng gusali— May isang sasakyan ang nakaparada sa dilim. Sa loob nito, may isang taong tahimik na nakatingin sa taas ng building. Isang pamilyar na mukha. Isang taong hindi pa tapos. Dahan-dahang ngumiti ito. “This isn’t over…” At sa dilim— May bagong laro na nagsisimula. Tahimik ang gabi, ngunit hindi tahimik ang mundo.

Napatingin ako sa pinangagalingan ng boses, napakunot nuo ko, tanghali na eh bakit ang dilim pa? "Ang dilim!" Tili ko at naupo sa kama, teka? Bakit na sa kama na ako? Eh na sa Van ako ah? Teka nasa bahay na ba ako ni Tristan? Hala... Nakakatakot! "Hm..." Napatingin ako sa left side ko at nakita kong may katabi pala ako? "Tristan... Nasaan ba ako? Hoy! Gumising ka! Ang dilim! Brown out ba? Huhu! Natatakot ako... Tristan!" Sabi ko habang inaalog siya sa braso.

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.