Novel & Cerita Sa Pagsapit Ng Dilim

At unti unting nilalamon siya ng dilim. ***end of chapter,***

RHEA’S POV Dilím. Usok. Amoy ng pulbura at dugo. Mahigpit ang pagkakayakap ni Lucas sa akin habang umiikot ang mundo ko. Wala akong makita, pero ramdam ko ang pabilis na tibok ng dibdib niya sa likod ko. Para kaming dalawang kaluluwang nakakapit sa isa’t isa sa gitna ng gumuho naming realidad.

Madilim. ’Yon ang unang bagay na naramdaman ni Gray—isang malalim, makapal, nakakabinging dilim na parang inilibing siya nang buhay. Walang tunog, walang galaw, pero may kung anong humihila sa kanya paangat. Parang may mga kamay na pilit na pinagigising ang matagal nang natutulog niyang diwa.

Tanong ko dahil wala akong makita sa sobrang dilim ng paligid. "Saph..." sagot nito sa napapaos na boses. Halos pangilabutan ako nang inilapit nito ang mukha niya sa akin. Ang hangin mula sa kanyang hininga ay pumapaypay sa aking mukha. Marahang gumapa ang mga kamay niya sa batok ko at marahan niya itong minamasahe.

hindi ko na matapos-tapos ang sasabihin ko maglapat na naman ang mga labi pero hindi ko na alam ang sunod na nangyare dahil bigla na lamang nandilim ang aking paligid. Pagmulat ng aking mga mata ay kaba ang lumukob sa akin. Dilim, bakit napakadilim?! Marahas akong napabangon sa aking hinihigaan. Sa pagkakaalam ko, buhay pa naman ako. Naririnig ko pa naman ang buhos ng ulan na nanggagaling sa kung saan. Pero, bakit napakadilim dito? Nasaang lupalop na ba ako ng Pilipinas? O'di kaya'y omigad! Agad na dumapo ang kanang kamay ko sa aking bibig. Nanlalaki ang mga mata. Wag mong sabihin na ang dyosang tulad ko ayㅡ

Dahil wala akong makita kundi dilim lamang,mas pinakinggan ko na lang ng mabuti ang mga nangyayari.sunod-sunod ang kalabog na naririnig ko na parang may kalaban si dimitro sa gitna ng kadiliman ng kwarto.gusto kong bumaba ng kama pero hindi ko magawa,paano ko iyon gagawin kung puro lang dilim ang nakikita ng mga mata ko.

" tugon ko naman. Maya maya pa'y, nakita ko na ang tatlo kung mga pamangkin. Este mga kapatid . Sobrang bigat ng aking dibdib. Halos hindi ako makahinga. Igaganti ko kayo. Tatapusin ko mga maligayang araw ng magpamilyang puro mga demonyo. Paiiyakin ko din siya. Salbahe siya! Walanh puso! Demonyo! Ano ang naging kasalanan ko upang ganituhin niya buhay ko. Paghandaan mo ang aking pagbabalik magtutuos tayo. Tandaan mo! Bulong ko sa aking sari. Hindi ko pala namalayan basang basa na sa mga luha ang aking damit. Kanina pa pala ako umiiyak. Tahimik silang apat. Nakikiramdam lang sa akin. Wala ni isa sa kanila ang sumubok na kausapin ako o tanungin. Hinayaan lang nila ako na umiyak. Kaya nang n

​Ang Pagsubok sa Dilim ​"Hindi pa tayo tapos," ani Rocco habang bumababa ng hagdan. Ang kaniyang mga hakbang sa marble floor ay tila isang death march. "Ang kutsilyo ay ginagamit sa dilim. Vane, patayin ang ilaw."

Trauma na ako. - End of Rhea’s POV - ================================== Bakit ang dilim ng paligid?? Nasan ba ako? At anong lugar ito? Bakit wala akong ibang makita kundi itim. At hindi ko rin magalaw ang katawan ko. Parang tumitigas. Ni hindi ko nga maramdaman. Nanlisik ang aking mga mata ng makakita ako ng maliit na kulay yellow na lumutang sa harap ko.

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"