Sa Pagsapit Ng Dilim 소설 & 이야기

RHEA’S POV Dilím. Usok. Amoy ng pulbura at dugo. Mahigpit ang pagkakayakap ni Lucas sa akin habang umiikot ang mundo ko. Wala akong makita, pero ramdam ko ang pabilis na tibok ng dibdib niya sa likod ko. Para kaming dalawang kaluluwang nakakapit sa isa’t isa sa gitna ng gumuho naming realidad.

Madilim. ’Yon ang unang bagay na naramdaman ni Gray—isang malalim, makapal, nakakabinging dilim na parang inilibing siya nang buhay. Walang tunog, walang galaw, pero may kung anong humihila sa kanya paangat. Parang may mga kamay na pilit na pinagigising ang matagal nang natutulog niyang diwa.

Nagising akong nakatali ang dalawang kamay at paa ko sa kama. Kahit anong pagpupumiglas ko hindi ko kayang kalasin dahil sobrang higpit ang pagkakatali nito. Sobrang dilim nang paligid at wala akong maaninag kahit konti man lang, nagsimula nang manikip ang dibdib ko at nahihirapan na akong huminga. May takot ako sa dilim pero kailangan kung labanan.

AVA POV Sumapit na ang dilim nang makarating kami sa mansion. Ang buong paligid ay nalulunod sa malamlam na ilaw mula sa mga poste at malalaking chandelier na nakikita mula sa matatayog na bintana ng bahay. Sa labas pa lang ay ramdam na agad ang bigat ng katahimikan. Iyong tipong tahimik na hindi nakakaaliwalas, kundi parang may kung anong nakamasid sa bawat kilos mo.

hindi ko na matapos-tapos ang sasabihin ko maglapat na naman ang mga labi pero hindi ko na alam ang sunod na nangyare dahil bigla na lamang nandilim ang aking paligid. Pagmulat ng aking mga mata ay kaba ang lumukob sa akin. Dilim, bakit napakadilim?! Marahas akong napabangon sa aking hinihigaan. Sa pagkakaalam ko, buhay pa naman ako. Naririnig ko pa naman ang buhos ng ulan na nanggagaling sa kung saan. Pero, bakit napakadilim dito? Nasaang lupalop na ba ako ng Pilipinas? O'di kaya'y omigad! Agad na dumapo ang kanang kamay ko sa aking bibig. Nanlalaki ang mga mata. Wag mong sabihin na ang dyosang tulad ko ayㅡ

Dahil wala akong makita kundi dilim lamang,mas pinakinggan ko na lang ng mabuti ang mga nangyayari.sunod-sunod ang kalabog na naririnig ko na parang may kalaban si dimitro sa gitna ng kadiliman ng kwarto.gusto kong bumaba ng kama pero hindi ko magawa,paano ko iyon gagawin kung puro lang dilim ang nakikita ng mga mata ko.

NGUNIT WALA NG MAGAGAWA PA. " Mag lilimang buwan na ang pinagbubuntis ko. Magpakabait ka anak ha . Hayaan mo darating din ang tamang oras at panahon na maghilum ang sugat na ginawa nila. Pero sa ngayon mananahimik muna tayo upang talikuran natin ang mapait na kahapon. Mamahalin kita anak anuman ang mangyari." Bulong ko sa aking sarili habang nakahiga na sa maliit kung kwartong nirerentahan .

​Ang Pagsubok sa Dilim ​"Hindi pa tayo tapos," ani Rocco habang bumababa ng hagdan. Ang kaniyang mga hakbang sa marble floor ay tila isang death march. "Ang kutsilyo ay ginagamit sa dilim. Vane, patayin ang ilaw."

Trauma na ako. - End of Rhea’s POV - ================================== Bakit ang dilim ng paligid?? Nasan ba ako? At anong lugar ito? Bakit wala akong ibang makita kundi itim. At hindi ko rin magalaw ang katawan ko. Parang tumitigas. Ni hindi ko nga maramdaman. Nanlisik ang aking mga mata ng makakita ako ng maliit na kulay yellow na lumutang sa harap ko.

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"