Sa Pagsapit Ng Dilim Novels & Stories

" determinado kong sabi. Kinabukasan pagsapit ng dilim, nakakakilabot ang silid na may malabong ilaw mula sa liwanag ng lampshade na nasa gilid ng kama. Balisa akong napapayaot parito dahil sa inip, ang aking pagkadismaya ay kitang-kita sa bawat marahan kong hakbang.

baka tinago na ng mga kalaban ko? Hays, bakit dumidilim? Akala ko nga puno lang pero bakit ang dilim ng kalangitan, napahinto ako at napatingin sa langit, ang ibang bahagi ay maaraw ang ibang bahagi ay natatakpan ng makakapal na ulap. “Mukhang uulan.” Sambit ko. Kinabahan ako kase ang dilim ng ulap na tumatakip sa liwanag, parang pabagsak na ulan, nakakatakot paano kung abutan ako dito?

Pinikit ko ang mata ko at pinakiramdaman kung ilang bampira pa ang nasa paligid. ....Sampu.........Tatlumpu.........Apat na pu't tatlo.......Limampu. Limampu ang bilang ng mga nilalang na nagtatago sa dilim. Napakarami nila. Nanginginig na kinuha ko ang aking punyal nang maramdaman ko ang pagkilos ng mga nilalang na nagtatago sa dilim. Papalapit na sila nang papalapit sa pwesto namin.

sobrang dilim na paligid at mga alitaptap na lamang ang nakikita ko at nagmistulang muntik liwanag sa paligid. Parang gusto kong bumalik dahil sa dilim pero nang pumihit ako at lingunin ang lagusan ay wala na iyon. Hindi ko na makita at wala man lang natitirang bakas. How can I be stupid not to think na gabi na ngayon? Sabi ni Papa, hindi tumatakbo ang oras doon sa dimensyon na iyon kaya malamang gabi na dito dahil medyo nagtagal kami doon.

Siya pang may ganang magalit. Nagdidilim na, parang hindi pa rin nawawala ang mga tao. Parang nahihilo narin ako sa pagod. Nabigla yata ang katawan ko, hindi ako sanay sa ganitong kapagod. Nanakit na rin ang mga benti ko, pero kailangan kong magtiis dahil ayaw kong ma sesante ng wala sa oras. Umupo pa ako ng saglit pero may tumawag naman, kaya mabilis akong tumayo para lapitan ito. Pero hindi pa ako nakakalapit ng tuluyan ay isang bulto ng katawan ang nabunggo ko dahil biglang nagdilim ang paningin ko at hindi ko nakita ang tao. Bumunggo ako marahil sa dibdib iyon dahil matigas. Akala ko babagsak ako pero naramdaman ko ang brasong humapit sa bewang ko. Kaya nagtaas ako ng mukha, medyo madili

Nahigit niya ang hininga sa unang dampi ng dila nito. Kahit bumibigat ang paghinga niya, nagawa pa rin niya itong titigan. Nag-angat ito ng tingin ngunit tumigil. Pinakita pa sa kanya kung paanong dumampi ang dila nito. Hindi niya magawang umiwas ng tingin. Umiinit ang bawat himaymay ng katawan niya. Napakapit siya sa bedsheet kasabay ng mabibigat niyang paghinga. Ang d*bdib niya ay nagtaas baba. At noong maramdaman ang daliri nito roon, tuluyan siyang bumagsak sa kama.

Sunod sunod ang pagbagsak ng mga iyon. “Oh my God!” nag-aalalang saad naman ni Mrs. Lim at napatakip pa ng bibig gamit ang mga kamay. Ako naman ay gulat na gulat habang nakatitig sa mukha Dim na ngayon ay nakangiwi dala ng sakit na natamo.

Sa gabing iyon, ang dilim ay hindi sumaklaw ito ay naging kanlungan. At sa pagitan ng anino at ilaw, natutunan kong ang tunay na panganib ay hindi ang magmahal ng isang lalaking may dilim kundi ang hindi piliing manatili. Lumapit siya—hindi minamadali ang bawat hakbang. Parang binabasa muna niya ang bawat hinga ko bago siya tuluyang pumasok sa espasyong pinapayagan ko.

Sa gitna ng dilim, unti-unting bumilis at lumalim ang paghinga ng lalaki. Naramdaman ni Sierra na hindi na siya gaanong tinututulan ng lalaki, at alam niyang sa wakas ay napalambot na niya ang kanyang kalooban. Nais niyang humakbang nang paatras upang magbitiw pa ng mga matatamis na salita at tuluyang mawala ang kanyang paninibugho.

Madilim Ang hallway at tanging dim light lang ang meron sa unahang bahagi kaya mangangapa ka talaga sa dilim. Nakarating na din kami sa Library, tanging Agos lang ng falls Ang maririnig namin. Umupo na muna kami ganun din si Apollo, walang naunang nag salita samin. Mga ilang minuto pa ay bigla namang tumikhim si Apollo at tumingin samin ni Shaun.