Sadness Word Novels & Stories

'I. "I'm sorry..." Sa kabila ng kanyang mga salita ay nakatitig pabalik sa binata ang isang tinging walang emosyon. Tila ba isang biro lamang ang malamig nitong mga salita ng paghingi ng patawad. Her words of sorry that should have sounded sincere came out devoid of emotions.

Sa bawat nagdaan na taon tumatanda kami na hindi namamatay. Ang sorry, para lang sa mga bagay na hindi sinasadya hindi para sa mga bagay na paulit-ulit ginagawa. Nakapanghihinayang talaga na may mga taong nagiging masama dahil sa selos at inggit sa kapwa. Ang sorry nakakawala ng galit pero di agad nakakawala ng sakit.

Nasanay narin kasi ako tuwing ganito ang sitwasyon, alam kong nakikisabay sa aking kalungkutan ang kalangitan. Hindi ko napipigilan na umiyak nang malakas kasi alam kong walang makakarinig at makakakita sa'kin na umiiyak. I couldn't care much since this is the chance that I can cry out my sadness and pain. Napayuko ako at napayakap sa aking sarili nang maramdaman ko ang malamig na ihip ng hangin. As if it was expressing sympathy towards me. "Stupid." I'm even hearing things, it upsets me whenever I hear that word. That jerk, am I really that stupid? How dare he say that to me, does he think it's such a nice word to hear?

Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang emosyon na nakikita ko sa kaniyang mata. “I am s-s sorry for losing our baby.” Paos na ani niya. “ Pinagsisihan ko. Galit na galit ako sa sarili ko noong nalaman ko na a-ako 'yung may gawa ng lahat ng 'yon.” namula ang kaniyang mata.

"It makes you feel like you're not alone. When someone hug you when you're sad or upset it feels like they love you, care for you and understands you." Akala ko ay di nya ako sasagutin kase nga diba ika nya di kami magkaibigan, akala ko para na naman syang walang bibig di sasagutin kagaya noon. Umusog ako para mas mapalapit sakanya. "I'm sorry, Xander." Saad ko saka sya niyakap. "Sorry for what?" "Sa lahat, sorry kagabi at ngayon. Sorry sa inasal ko..." Mas niyakap ko pa sya ng mahigpit, naramdaman kung sumasakit 'tong sugat ko pero tiniis ko nalang muna.

Kapagkuwan ay humaplos ang maliliit nitong kamay sa kanyang pisngi. Nangilid ng luha ang mga mata nito. “Mommy, d-don’t cry po. Huwag ka na po sad. Dito lang Nadia. Dito lang me. Love kita.” Saka pa lamang niyang napagtantong puno ng luha ang kanyang mga pisngi. Ang bigat-bigat ng kanyang dibd ib sa labis na emosyon dulot ng panaginip. “I’m sorry. Hindi na.”

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

" sabi ko agad niyang hinawakan ang kamay ko "I won't tell you "don't be sad" or "cheer up" 'cause I know you will not feel better with those words. But, I want to tell you that your feelings are valid and please let it out to me. Whether it is about your frustrations or your anger. I'm willing to listen, love. You can depend on me and vent those sadness out of your body." sabi niya "Na miss ko lang si mama." sabi ko at humikbi

May tinap lang si wesley na weak point sa may leeg ni Tita kaya ito nahimatay. Sigaw ni Dren at ni Tito Nikon ang naririnig ko, habang hawak ni Wesley ang Ina. I remember when I was a kid, I find her staring at my Father. Happiness is written in her face so I ask her.. [fashback].... "What is Happiness felt like, Tita?"- she's shock seeing me beside her but later on she smile and say; "Happiness, It's the opposite of sadness. Happiness is a sense of well-being, joy, or contentment."- Hinawakan nito ang ulo ko at marahang hinimas- himas,

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said