Sangre Amihan Novels & Stories

“Nahihilo ako… matagal na akong hindi nagpapasalin ng dugo…” Bumilis ang tibok ng puso ni Erin at umikot ang alaala nang marinig niya ang salitang pagsasalin ng dugo. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mula pa noon, alam niyang may congenital hematopoietic disorder si Menchie—isang sakit na nangangailangan ng regular na blood transfusion. At ang dugo nito ay napakabihira, ang tinatawag na royal blood. At sino pa ba ang may ganoong uri ng dugo?

Naiirita ang lalaki dahil naabala ang mainit nilang sandali. Pero dahil hindi tumitigil ang pag-ring, kinuha niya ang phone at ibinigay sa asawa para ito ang sumagot. “Hello, sino ito?” “Ate Arianne, si Rain ito.” Si Rain naman ay isang eighteen-year-old na dalagita. Half-American siya dahil nakipaghiwalay ang nanay niya sa amerkanong asawa at nakahanap ng pinoy bago lumipat sa Pinas. Kasama ni Rain ang mama niya simula noon, hanggang sa tumawag siya ngayong araw.

Sinalubong sila ng isang napakagulong eksena sa loob ng silid, at may matinding amoy ng dugo sa paligid. Nakahandusay si Amanda sa sahig habang tulala at tila nawawala sa sarili. Gulo-gulo ang kanyang damit, dahilan upang makita ang mapuputi at makinis niyang balikat. Hawak-hawak niya ang isang piraso ng basag na salamin na puno ng sariwang dugo, habang ang kanyang buong katawan ay nanginginig sa takot.

singhal ng isa. Pero imbes na matakot, ngumisi lang si Amariz, kahit may dugo sa labi. “Then try harder.” sumugod silang dalawa. Ang isa ay nag bigay ng malakas na suntok, pero sinalubong ito ni Amariz ng matalim na sipa sa tuhod. Narinig niya ang kalabog at sigaw ng lalaki nang bumagsak ito. Ang isa naman, sinubukan siyang sunggaban, pero hinatak niya ito papalapit at binigyan ng headbutt.

Kinapa ko ang bulsa para sana hanapin ang cellphone ko ngunit wala iyon. A sudden rain goes as if the world is sympathizing with my agony. Malalakas ang patak at doon ko lamang din naramdaman ang hapdi sa mga palad ko. The blood in my hands were being washed by the rain. It was funny that the blood wasn't those who hurt. Ang dugo ay nagmumula sa sa nasugatan kong mga kamay. “In the end I'm still the one who was left bleeding. Palagi na lang ako, please stop . . . tama na.”

“Nice. Salamat sa papuri.” “Iwelcome niyo ang kamatayan at buksan niyo ang puso niyo at bumalik akyo sa mga braso ng Blood God. Sea of Blood!” Habang sinasabi ito ni Suelyn, may bloody barrier na lumabas sa paligid ng canyon at bumuo ito ng Sea of Blood territory. Ito ay katulad ng kay Jeremy noong nakaraan, ngunit mas makapangyarihan ito.

Hindi ba mas masakit iyon kaysa sa pagiging kinikilalang babae ng kanyang sariling ama? "Isipin mo kung ano ang gusto mo, kung gusto mong maging malaya, subukan mong gawin iyon kung kaya mo. Alam mo na mahahanap kita kung gusto ko, di ba? Kahit magtago ka sa pinakaloob na butas ng daga sa Aprika, tiyak na mahahanap kita at kapag nakita na kita noon, ang mararamdaman mo lang ay ang sakit habang nabubuhay ka." Sabi ni Damien na may seryosong ekspresyon sa kanyang mukha, kahit na sinasabi niya ang lahat ng mga salitang iyon, hindi man lang siya kumurap.

Pero galit ang isinagot niya sa akin habang malakas niya akong itinatapon papunta sa sahig. Nawalan ng balanse ang aking katawan kaya tumama ang likuran ng aking ulo sa sahig na siyang pinagmulan ng sariwa kong dugo na kumalat sa sahig. Napapigil hininga ako sa sakit, tinitigan ko ang dugo sa aking mga kamay bago ako umiyak nang malakas. Tumayo lang doon si Hendrix habang nanlalamig niya akong tinitingnan.

Ang Puso ng Unos Ang gabi sa Isla Amihan ay bumagsak na parang isang madilim na kumot, ngunit hindi ito nagdala ng kapayapaan. Sa halip, dala nito ang tunog ng mga ugong ng mga high-speed na bangka ng mga mersenaryo na pumapalibot sa isla, dahan-dahang hinihigpitan ang kanilang pagkubkob. Sa kanilang barkong punong-himpilan, si Colonel Richter, isang walang-awang Aleman na mersenaryo na may peklat sa mukha, ay tinitingnan ang isang thermal scan ng isla.

“Sexy! May maganda palang nagawa ang pagbabakasyon mo sa probinsiya!” Natawa si Amari sa slang accent ni Santee. Half-Spanish, half-Filipino sina Santee at Thiago, kaya rin siguro tinanggap niya ang alok na pakikipagkaibigan ng babae sa kanya pitong taon na ang nakararaan. Hinila na siya nito sa couch kung saan naroon ang ilang dating mga kaklase. Medyo madilim ang loob at tanging ilaw sa mga gilid lamang ang tumutulong para makilala nila ang isa’t isa.