Sangre Amihan Novels & Stories

Imposibleng magkaroon ng ibang uri ng dugo ang kanilang mga supling. Pero malinaw kong naalala na anim na buwan na ang nakalipas, sumailalim si Hanley sa isang company wide health check-up at ako ang nag fill out sa kanyang form. Ipinakita nito na mayroon siyang A na dugo. Paano ito magiging… Natigilan ako saglit, tapos tinamaan ako.

“Ganito ba ninyo ako pakikitunguhan?” Huminto si Argus at dahan-dahang humarap sa kanya. “RH blood type ako,” dagdag pa ng babae. “Hindi pa ninyo naibibigay ang ipinangakong sampung milyon.” Hindi niya maalala ang mukha nito. Kagabi, ang tanging nasa isip niya ay si Amara. Ngunit may nag-donate nga ng dugo at nakatulong sa kanya.

Ramdam niya ang dugo na lumalabas dito kaya lalo siyang nabalisa. " Pasensya na, hindi ko gustong gawin 'to pero kailangan, " kinuha na ni Mario ang pagkakataong ito para ituloy ang unang plano at bago pa niya muling kalabitin ang gatilyo, sunod-sunod na pagputok ng baril ang narinig galing sa kaniyang likuran, at namalayan na lang niya ang sarili na nakadapa na sa lapag habang naglalabasan ang mga dugo sa bibig at sa mga tama ng baril sa kaniyang katawan.

"Mi Sangre" Nanlisik ang mga mata ni Julian ng marinig ang salita mula sa maestro. Lumukso ang kanyang kaluluwa dala nang matinding pagkagitla buhat makilala ang mga salitang ibinulong sa kanya. Naalala niya ito, napakalinaw pa sa kanyang isipan kung saan di niya nagawang kalimutan mulang marinig ang mga ito. Mi Sangre. Ang parehong dalawang salitang narinig niya sa halimaw noon na nakita niya sa gabing tinambangan silang mag-ama, ang gabi kung kailan pinaslang si Don Armando. Hindi siya nagkakamali, ito ang bulong ng halimaw noon--ang bulong ng kamatayan na narinig niya sa malagim at maulang gabing iyon.

Si Grey naman ay nakatingin lang kay Damon na tila walang pakialam sa unahan nitong naglalaban. Tila na-e-enjoy naman si Prince Nathan sa nakikita. Wala pa nga sa activity ang dalawa, naglalaban na. Gusto mang awatin ng mga blood armies ang dalawa ngunit walang nagtangka, this is Blood Determination. And the determination is what you own something. Determinado silang makuha ang armas na iyon, at isa ‘yan ngayon sa nakikita ng lahat.

At ang mga bampira, dugo at fresh flesh of human ang kinakain. "As I've said, we're different. Hindi kami katulad ng mga bampirang napapanood n'yo sa mga movies at nababasa sa libro. Our ancestors are pure blooded but, different from vampires who's drinking human blood. Simula sa mga kauna-unahang Cordova Clan hanggang sa aming natitira ngayon, naipamana nila ang kakayahang hindi masunog sa sinag araw at kayang kontrolin ang uhaw sa dugo ng tao. We drink blood of wild animals and eat fresh meat from them too. We don't suck human blood and kill them afterwards. Maliban na lang kung..."

Namuo ang aking luha, nanlamig ang aking palad at pinagpawisan ako ng malamig dahil sa dugong aking nakikita. 'Huling nakita ko ang dugo noong nasa Acranum ako at ngayong nasa mundo ako ng mga tao ay para akong naninibago gayong iisa lang naman ang kulay nito, pula' "S-Sa-lam-at" putol putol nitong sabi kasabay ng sunod-sunid na pag-ubo. Tumulo ang aking luha dahil sa pagtalsik ng kaniyang dugo mula sa bibig dahil sa pag-ubo.

Tarinio One Week Before the Engagement I'M IN A HURRY to go home because Amanda is waiting for me. Buong araw akong nagtrabaho para sa gagawin kong plano sa paglapit sa anak ni Armando Trei. I will start with his weakness. Naging madali sa'kin ang pagkalap ng impormasyon tungkol kay Amari Trei dahil alam ko na ang totoo niyang pangalan.

Sige, beg for more, Hunter. Tumaas ang isang kilay niya rito. " Nah, I can't do that. My life is in Ormoc and not here." Sarkastiko niyang wika rito. At hindi nakaligtas sa paningin niya ang biglaang pagtagis ng bagang nito sa narinig mula sa kanya.

sagot ng lalaki. "Ano naman ang masama kung dalawin kita paminsan-minsan, Carlo.. may magagalit ba? Or baka naman umiiwas ka lang dahil mahal mo pa rin ako." nakangiting tugon nito sa lalaki. Napapa-iling naman si Carlo sa tinuran ng babae. "Alam mo, Joanna, nung nasa Amerika ako, I really thought I have not forgotten you. Kaya takot ako noon na bumalik dito sa Pinas, eh. Kasi hindi ko alam kung paano ka haharapin. But now..... now that I am here, I am very much sure that I have forgotten you, I've really gotten over you. Nakalimutan ko na ang sakit ng ginawa mo sa akin noon. Naglaho na ang poot, galit at panghihinayang na nararamdaman ko para sa iyo. Natanggap ko nang hindi talaga tayo para