Sangre Amihan Novels & Stories

Pero mayamaya lang ay nawala ang sinag na iyon dahil hinarangan niya. Bumungad sa akin ang isang banyagang mukha. Kaya naman pala napakatangkad at kakaiba ang accent. At ang mukhang iyon ang mga pangarap ng ilan sa mga kababaihan sa Pinas. Parang “I-I’m bleeding.” Sabay pakita ng dugo sa pantalon ko. “You’re pregnant and bleeding? That’s really dangerous, lady!” Imbes na sagutin siya, napadaing ako. Sunod-sunod na ang hilab kaya sunod-sunod din ang daing ko.

Hindi. Mahigpit kong nahawakan yung bubug kaya maya maya lang ay umaagos na ang dugo sa kamay ko. Kulang pa to sa pasakit na ginawa ko.. kulang na kulang pa to. Mapait na tinignan ko ang kamay kong puro dugo.

Hindi imposibleng may dumanak na dugo at may buhay na pumanaw dahil hindi ordinaryong buhay ang pinasok namin. We're surrounded by fire, everything is on fire because we're in hell. O baka naman nag-aalala ako dahil hindi ko naman talaga kilala kung anong meron kay Yiel Amaro? Kung sino talaga siya? We literally just met once, at bukod sa feelings ko para sa kanya na bitbit ko hanggang ngayon ay wala akong pinagbabasehan na kahit anong impormasyon tungkol sa pagkatao niya.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo. AB Negative. Iyon ang dugo niya. Iyon ang dugo ng Lolo Alfonso niya. Iyon ang "Royal Blood" ng mga Altamirano na laging ipinagmamalaki ng pamilya nila dahil bihira lang ito. Tumingin si Gabriel kay Mia. Nakita niyang yumuko si Mia, parang gustong lamunin ng lupa. Ang pamumutla nito ay kumpirmasyon ng kanyang hinala.

unit higit na malakas ang iyong ama. Marami ang nakakita na ito ay sumuray bago bumagsak sa kalye pero sa kasamaang palad ay nabagok ang ulo nito sa isang nakausling bato, sumuka ng dugo at hindi na natauhan. May nagsasabi na pinalo ng iyong ama ang Kastila, sabi ng iba ay itinulak, hinuli ang iyong ama at ibinilanggo. Tulad ng dapat asahan naglabasan ang kanyang mga lihim na kaaway. Pinagbintangan din ang iyong ama na nagbabasa ng babasahin mula sa ibang bansa. Nag-iingat ng mga larawan at mga sulat ng isang Pilipinong pari na binitay dahil sa pagkakasangkot sa rebelyon. Maging ang pagsusuot nito ng barong Tagalog ay isa raw malaking kasalanan dahil ang iyong pamilya ay may lahing Kastila.

Tawang-tawa pa rin nitong sambit. "How will you be sick kung malakas ka pa ngang makipag-isang katawan sa hayop kong kaibigan?" Patuloy nitong tawa. "Look, look at you! You are good. Namayat ka nga lang dahil panay pagamit mo kay Agustin. Tsaka, look at you! Ang may leukemia na tao ay nalalagas ang buhok at tignan mo nga iyang buhok mo! Halos wala ngang bawas eh," Patuloy nitong sambit sabay hablot n'ya sa buhok ng asawa subalit laking gulat n'ya ng sumama ang buhok nito sa kanyang kamay at bumalandra sa kanyang harapan ang ulo ng kanyang asawa na halos maubusan na nito ng buhok.

Ramdam na ramdam na niya ang sakit na nagmumula sa kaniyang sugatang kamay. “Fajardo!” umiiyak na sigaw ni Noemi. “P-Patawad, Miss H-Hiraya. S-Salamat sa pagiging mabuti mo sa akin. H-Hinding-hindi…” Sumuka ng dugo si Fajardo bago tuluyang natumba sa may damuhan.

It’s about trying to exceed through their own expectation of themselves. “Mas mainam yata kung sa livestock blood ka na muna magsisimula, Prinsesa Selene. Kahit kasi nandirito tayo sa kaharian at mayroon kayong pribilehiyo, mahirap pa rin ang maghanap ng maraming stock ng dugo sa iba’t ibang blood bank lalo na’t madalas e ginagamit din iyon sa t’wing may aksidenteng nangyayari sa mga mamamayan natin,” panimula ni Miss Sephare.

Every single word. “Ganda.” Mahina niyang bulong. Napatingin ako sa kanya. The sunset reflected in her eyes. The golden light painted her skin. The breeze played with the strands of her hair. For a moment…I forgot to answer. Because she looked beautiful. The kind of beauty that catches you off guard and that makes you stare longer than you should. “Yeah.” Mahina kong tugon. “Maganda nga.” Pero hindi ako nakatingin sa dagat, hindi ako nakatingin sa sunset at mas lalong hindi ako nakatingin sa kalangitan.

“Nahihilo ako… matagal na akong hindi nagpapasalin ng dugo…” Bumilis ang tibok ng puso ni Erin at umikot ang alaala nang marinig niya ang salitang pagsasalin ng dugo. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mula pa noon, alam niyang may congenital hematopoietic disorder si Menchie—isang sakit na nangangailangan ng regular na blood transfusion. At ang dugo nito ay napakabihira, ang tinatawag na royal blood. At sino pa ba ang may ganoong uri ng dugo?