Sangre Amihan Novels & Stories

Hindi. Mahigpit kong nahawakan yung bubug kaya maya maya lang ay umaagos na ang dugo sa kamay ko. Kulang pa to sa pasakit na ginawa ko.. kulang na kulang pa to. Mapait na tinignan ko ang kamay kong puro dugo.

Hindi imposibleng may dumanak na dugo at may buhay na pumanaw dahil hindi ordinaryong buhay ang pinasok namin. We're surrounded by fire, everything is on fire because we're in hell. O baka naman nag-aalala ako dahil hindi ko naman talaga kilala kung anong meron kay Yiel Amaro? Kung sino talaga siya? We literally just met once, at bukod sa feelings ko para sa kanya na bitbit ko hanggang ngayon ay wala akong pinagbabasehan na kahit anong impormasyon tungkol sa pagkatao niya.

Tawang-tawa pa rin nitong sambit. "How will you be sick kung malakas ka pa ngang makipag-isang katawan sa hayop kong kaibigan?" Patuloy nitong tawa. "Look, look at you! You are good. Namayat ka nga lang dahil panay pagamit mo kay Agustin. Tsaka, look at you! Ang may leukemia na tao ay nalalagas ang buhok at tignan mo nga iyang buhok mo! Halos wala ngang bawas eh," Patuloy nitong sambit sabay hablot n'ya sa buhok ng asawa subalit laking gulat n'ya ng sumama ang buhok nito sa kanyang kamay at bumalandra sa kanyang harapan ang ulo ng kanyang asawa na halos maubusan na nito ng buhok.

Ramdam na ramdam na niya ang sakit na nagmumula sa kaniyang sugatang kamay. “Fajardo!” umiiyak na sigaw ni Noemi. “P-Patawad, Miss H-Hiraya. S-Salamat sa pagiging mabuti mo sa akin. H-Hinding-hindi…” Sumuka ng dugo si Fajardo bago tuluyang natumba sa may damuhan.

It’s about trying to exceed through their own expectation of themselves. “Mas mainam yata kung sa livestock blood ka na muna magsisimula, Prinsesa Selene. Kahit kasi nandirito tayo sa kaharian at mayroon kayong pribilehiyo, mahirap pa rin ang maghanap ng maraming stock ng dugo sa iba’t ibang blood bank lalo na’t madalas e ginagamit din iyon sa t’wing may aksidenteng nangyayari sa mga mamamayan natin,” panimula ni Miss Sephare.

Every single word. “Ganda.” Mahina niyang bulong. Napatingin ako sa kanya. The sunset reflected in her eyes. The golden light painted her skin. The breeze played with the strands of her hair. For a moment…I forgot to answer. Because she looked beautiful. The kind of beauty that catches you off guard and that makes you stare longer than you should. “Yeah.” Mahina kong tugon. “Maganda nga.” Pero hindi ako nakatingin sa dagat, hindi ako nakatingin sa sunset at mas lalong hindi ako nakatingin sa kalangitan.

“Nahihilo ako… matagal na akong hindi nagpapasalin ng dugo…” Bumilis ang tibok ng puso ni Erin at umikot ang alaala nang marinig niya ang salitang pagsasalin ng dugo. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Mula pa noon, alam niyang may congenital hematopoietic disorder si Menchie—isang sakit na nangangailangan ng regular na blood transfusion. At ang dugo nito ay napakabihira, ang tinatawag na royal blood. At sino pa ba ang may ganoong uri ng dugo?

AMARA’S POV: Nagising ako sa sinag na tumama sa aking pisnge. Ang init niyon ay sapat na upang magising ang buo kong sistema. Dahan-dahan akong bumangon, ngunit bumalik ako sa pagkakahiga muli nang sumisigid ang kirot ng ulo ko. _Lintian guid! Amo ni gali ang feeling nga ilagok ang tequila nga daw tubig!_ (Translation: Punyemas! Ito pala ang feeling na ilagok ang tequila na parang tubig!)

Naiirita ang lalaki dahil naabala ang mainit nilang sandali. Pero dahil hindi tumitigil ang pag-ring, kinuha niya ang phone at ibinigay sa asawa para ito ang sumagot. “Hello, sino ito?” “Ate Arianne, si Rain ito.” Si Rain naman ay isang eighteen-year-old na dalagita. Half-American siya dahil nakipaghiwalay ang nanay niya sa amerkanong asawa at nakahanap ng pinoy bago lumipat sa Pinas. Kasama ni Rain ang mama niya simula noon, hanggang sa tumawag siya ngayong araw.

Mahigit isang daan sa amin ang napatay, at ang aming tagapagtatag ay napilitang sumilong sa kabilang panig ng bansa, kung saan siya namatay. Ito ay isang utang na dapat bayaran sa dugo. At ang dugo na kinakailangan upang masiyahan tayo ay sapat na upang punan ang mga karagatan. Kami ang Blood Brothers. Ang aming tagapagtatag ay pinagtaksilan ng mga gang ng silangang baybayin. Sinira nila ang gawain ng kanyang buhay, at ang sakit ng mga ito ay pumunit ng buhay mismo mula sa kanya. Ngunit nabubuhay tayo. At hindi namin nakalimutan.