Talagang tumimo sa akin ang estilo ni Katrina Sarias nang unang beses kong mabasa ang 'Sarias'. Ang serye ay isinulat ni Katrina Sarias mismo, at halatang hinugis niya ang kwento mula sa mga alaala ng kanyang paglaki sa isang probinsiyang puno ng alamat at ritwal. Makikita mo sa mga unang kabanata ang impluwensya ng mga kuwentong sinasabi ng mga lola at ninang — mga diwata, anito, at ang matagal nang pakikibaka ng tao sa kalikasan — na pinagsama niya sa mas modernong mga tema tulad ng ekolohiya at migrasyon.
Ang inspirasyon niya ay mabigat sa personal at kolektibong karanasan: mga trahedya sa pamilya, pagbabago ng tanawin dahil sa pag-usbong ng industriya, at ang pagbabalik-tanaw sa lumang mitolohiya nang hindi nawawala ang contemporaryong pulso. Bilang mambabasa, ramdam ko na sinasalamin ng serye ang parehong tender nostalgia at galit sa mga bagay na nawawala. Sa kabuuan, mahahabi ni Katrina ang tradisyonal na mitolohiya at modernong suliranin hanggang maging isang bagay na sabay na pampamilya at mapanghamon, at iyon ang talagang naka-hook sa akin hanggang katapusan.