Novel & Cerita Save Your Tears For Another Day

I need to get out from a place that I don't belong and stay away from someone that is not meant for me. Tinawagan ko si manong at saka na lang bumuhos ang mga luha ko nang nakasakay na ako sa loob. The reason that I thought that can stop my tears is the very reason why I'm crying. I will just let the night pass by like it's just a failed scene in a fairy tale movie.

Tumingin ako sa taas para pigilan ang mga iyon sa pagtulo pero bigo ako. The gravity is pulling my tears down and it did a good job because my tears are falling down like a rush of water from a broken faucet... ayaw tumigil sa pagtulo. Habang pilit pinipigilan ang aking mga luha ay bigla akong natigilan nang marinig ang paghikbi mula sa kanya. His crying too. I can feel his tears falling on my neck down to my chest.

Mabilis pa sa rumaragasang falls na nagsilabasan ang aking mga luha. "Don't cry! Matatanggal ang make up mo." Saway ni Mommy. "Thank you Mommy. Na touch lang ako at ang ganda ng kwentas. But don't worry dahil waterproof ang aking make-up." Umiiyak kong sagot. "You're crying again! Baka mugto na yang mga mata mo mamaya. Stop crying because this is your day! Are you happy?" Tanong ni Mommy. Bigla akong natigilan. This is like a Deja vu!

Inom siya nang inom ng alak tapos biglang may kontrabidang lumapit sa kanya para siya ay awatin. Ang plano niya at pagsalitaan ito ng kung anu-ano pero hindi niya nagawa nang matitigan niya ang mga mata nito. Para kasing may kung ano sa mga mata nito kaya bigla niyang naisip na halikan ito. Tapos nagmakaawa pa siya ritong isama siya at paligayahin dahil gusto niyang makalimot sa sakit na kanyang pinagdaraanan. "Sa tuwing aangkinin kita, sinisigaw mo ang pangalan ko. Lorenzo, Lorenzo, Lorenzo..." wika nitong nagboses babae pa. Parang ibig talaga nitong gayahin ang kanyang pananalita at expression.

I said, I looked up to the sky. Hindi ko naramdaman na lumuluha na pala ako, "Damn this tears!" agad kong pinunasan ang akin luha. "Don't cry, hindi matutuwa si Tito Fel na makikita kang umiiyak," she said. "Hindi ko mapigilan tuwing naalala ko si Papa," I said. "It's okay to cry but not all the time," she said. "Alam ko, pareho lang din kayo ng sinabi ni Linderio. It's okay not to be brave all the time, it's all okay to cry but not all the time. Ngayon lang ako naging mahina sa harap niyo, hindi naman ako ganito eh. Simula ng mawala si Papa ay naging ganito na ako," I said. "Iiyak mo lang iyan ngayon at tomorrow laban ulit, huwag kang panghinaan ng loob dahil nandito lang kami ng nagmamahal

As she turned her back on the door, tears started to fall off. Why can't she hold her tears up? She can't be stressed out. Dahan dahang dumusos ang katawan niya sa pinto hanggang sa maka upo. She cried and cried until she can't anymore. Bakit ba nangyari ito sakaniya? Why? Wala naman siyang ginagawang masama. She's a good friend, sister, daughter and a fucking girlfriend. "Hindi...Sorry," Crying while murmuring sorry.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matanggap ang mga pangyayari. But should I continue living like this? I can already notice that I am starting to destroy myself. Is Cayden will be happy after risking and sacrificing his life to save mine and I wasted it just like that? I can even no longer cry with tears. I am crying but there are no longer tears coming out.

sarkastikong sagot ng lalaki. I clenched my fist tight to hold my emotion, to prevent my tears from falling kahit na sobrang sakit ng aking nararamdaman dahil sa tila libo-libong karayom na kasalukuyang nakabaon sa aking puso, ngayon ng muli kong marinig ang mga salitang iyon na minsan ng dumurog sa aking puso. Bakit ba napakadali lang para sa kanya na sabihin ang mga salitang iyon?

panimula ko, kasabay ng pag strum ko sakin gitara. Tumingala ako sa asul na kalangitan. "So... let me just give up..."kanta ko malamyang boses. "Let me just go... let me just stop trying... let me just stop fighting.." "Cause, I wanna start a new day... Start to pick up pieces. From the broken heart, I gave to you..." Unti-unti nang tumulo ang aking luha pinilit kong wag lumuha ngunit hindi ko matiis.

Mariin na lamang nitong ipinikit ang mga mata upang pigilan ang mga luha. 'Sayang ang luha mo, Nicole. Bakit hindi mo na lang 'yan ireserba bilang tears of joy? Sooner or later malalaman ni Noah ang totoong ugali ng babaeng pinili niya, umiyak ka na lang sa tuwa kapag dumating na ang araw na 'yon.'