Save Your Tears For Another Day Novels & Stories

Lumabas ako ng kwarto ko at saktong nakita ko si daddy na pababa din kaya nag paalam na ako. Kinuha ko ang sasakyan ko at pagkatapos ay pinaandar ito palabas. ♪ Water crashing through my mind You're so ugly when you cry, baby Make a sound and I'll shut you up Keeping it rough but call it love. ♪ Sinabayan ko nalang yung lyrics ng kanta para hindi boring besides I love music. ♪ And I tried to save a life With these diamond hands of mine But they're sharper than a knife

Stuck and no one to do the surgery. "Just stop your crying It's a sign of the times We gotta get away from here We gotta get away from here Just stop your crying It'll be alright They told me that the end is near We gotta get away from here~" Her lyrics make me laugh. "This bitch..." Nag angat ako ng paningin to see another shot of tears. "Panget epekto ng alak na'yan." Walang pakundangang sabi ni Mourge. My dead eyes find her cold orbs. "Then why do you keep on giving this shot to me?"

(Music) I've been saving love songs and lullabies And there's so much more No one's ever heard before. Maru wipe my tears and gave me a quick kiss on my lips. "I don't wanna see you crying hon." "Tears of joy naman." We both laughed and continue dancing. (Music) Something's telling me it might be you Yeah, it's telling me it must be you And I'm feeling it'll just be you All of my life... (Music) It's you.. It's you... I've been waiting for all of my life... (Music) Maybe it's you...

DV said with pure happiness written on his face and in his voice. Hindi ako manhid. Ramdam ko, masaya siya. Hindi ito pilit, hindi ito pakitang-tao. Tunay ang tuwa niya. At sa sobrang saya niya, hindi ko na kayang agawin pa ang sandaling iyon mula sa kaniya. Tumalikod ako. Tumingala ako sa langit, hoping to stop the tears. But I can't. The more I hold it in, the more painful it becomes. Mas lalong mahapdi. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Napakawalang kuwenta ng lahat.

Niyakap ko siya at napakagat ng labi, pinipigilang umiyak. I held my tears for days now, dahil ayokong nakikita nilang mahina ako. Dahil kung iiyak ako walang mag-aasikaso ng lahat. Kailangan kong maging mas malakas dahil kaming dalawa nalang ni Violet ang naiwan. *** Magtatatlong linggo na pero hindi ko parin nabebenta ang lupa, at sa susunod na linggo ay maniningil na si Donya.

malungkot na wika ni Ara at may pilit na ngiti sa labi. "Losing a friend it doesn't mean you won't meet another, there are people that'll enter our life to become a lesson so that when the right person comes you're already prepared. " wika ni Grey na nakapag patingin sa direksyon niya si Ara

Tinitigan niya ang mga labi ko na parang isang gutom na leon na handang lumamon. “Because tomorrow... I will make sure you won't have any tears left for the dead. You will only have moans for the living.” Bago pa ako makasagot sa kaniyang kabaliwan, walang-awa niyang sinakop ang mga labi ko sa isang mapusok, marahas, at nagbabagang halik na tuluyang nagpatigil sa takbo ng mundo ko. Heto na naman siya…

“Minsan may pumilit na masira kayo…” Pinunasan ko ang luha sa gilid ng mata ko. Hindi ito para sa heartbreak. Ito’y para sa pagdududa na unti-unting sumisiksik sa puso ko. May nangyaring hindi ko alam. At hindi na ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman ang totoo. Pagbaba ko mula sa rooftop, tahimik pa rin ang buong gusali. Madaling araw na. Tahimik… pero hindi mapayapa.

I was just there, standing speechless. Ginaslight ko nalang ang sarili ko na baka bad mood lang siya today at nakadagdag lang ako. Kaso kahit anong pang-ga gaslight ang gawin ko sa sarili ko, hindi pa rin nakaligtas sa'kin ang pagpatak ng ilang butil ng luha ko. It hurts so bad. I wiped my tears away and took a deep breath. Susubukan ko nalang ulit bukas. Tiningnan ko ang dalang pagkain, kakainin ko nalang siguro lahat 'to.

“Do not be ashamed. It’s only natural for people to cry whether you are a man or woman. Tears has no weight, but it surely carry heavy feelings, at kung masyado ng mabigat ang lahat ay kailangan na natin itong ilabas.” Hindi na pinigilan pa ni Andrea ang kaniyang sarili at hinila si Leopold palapit sa kaniya. Alam niya kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay dahil naranasan na niya ito noong mawala ang kaniyang ina. At alam niyang sa mga sandaling iyon ay yakap lamang at pag unawa mula sa iba ang tanging makapagpapagaan ng lahat. By experiencing pain and shedding tears, a man will become a man. It’s okay to cry but we have to move on for the sake of those people around us.