Novel & Cerita Save Your Tears For Another Day

DV said with pure happiness written on his face and in his voice. Hindi ako manhid. Ramdam ko, masaya siya. Hindi ito pilit, hindi ito pakitang-tao. Tunay ang tuwa niya. At sa sobrang saya niya, hindi ko na kayang agawin pa ang sandaling iyon mula sa kaniya. Tumalikod ako. Tumingala ako sa langit, hoping to stop the tears. But I can't. The more I hold it in, the more painful it becomes. Mas lalong mahapdi. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Napakawalang kuwenta ng lahat.

malungkot na wika ni Ara at may pilit na ngiti sa labi. "Losing a friend it doesn't mean you won't meet another, there are people that'll enter our life to become a lesson so that when the right person comes you're already prepared. " wika ni Grey na nakapag patingin sa direksyon niya si Ara

Tinitigan niya ang mga labi ko na parang isang gutom na leon na handang lumamon. “Because tomorrow... I will make sure you won't have any tears left for the dead. You will only have moans for the living.” Bago pa ako makasagot sa kaniyang kabaliwan, walang-awa niyang sinakop ang mga labi ko sa isang mapusok, marahas, at nagbabagang halik na tuluyang nagpatigil sa takbo ng mundo ko. Heto na naman siya…

“Minsan may pumilit na masira kayo…” Pinunasan ko ang luha sa gilid ng mata ko. Hindi ito para sa heartbreak. Ito’y para sa pagdududa na unti-unting sumisiksik sa puso ko. May nangyaring hindi ko alam. At hindi na ako titigil hangga’t hindi ko nalalaman ang totoo. Pagbaba ko mula sa rooftop, tahimik pa rin ang buong gusali. Madaling araw na. Tahimik… pero hindi mapayapa.

This will remain in my heart. Sa araw ng libing ng anak ko, para akong walang buhay. Nakatulala ako habang pumapatak ang mga luha sa mata ko. Sometimes, I can't feel that I'm crying already. It seems like I've lost my sense to feel. Wala na akong ibang maramdaman pa kung hindi ang sakit. All the things that have happened these past days made me numb... to the point that I can't even feel my tears anymore. I can't feel even if someone touches me. I just only feel one thing; pain inside my heart. At alam kong lumipas man ang panahon, hindi na iyon mawawala pa.

🎶Tell me the words I never said Show me the tears you never shed Give me the touch That one you promised to be mine Or has it vanished for all time🎶 Kung kaya ko lang, kung pwede lang, aalisin ko at babawiin ko ang lahat ng sakit na ibinigay ko sayo. Gagawin ko ang lahat para mapatawad mo ko pero alam kong huli na ang lahat para satin. 🎶I close my eyes

I IMMEDIATELY wiped my tears para hindi mahalata ni Raven. Sa rami ba naman ng pangalan, kapangalan pa ng anak ko. Uminom na naman ako. Hindi pa ako kumakain pero hindi ko ramdam ang gutom. Gusto kong mag lasing ngayong gabi, kahit ngayong gabi lang. Gusto kong makalimutan ang lahat lahat ng masalimuot sa nakaraan. Imposible man na makalimutan lahat, at least ngayong gabi lang ay makalimot ako.

I was just there, standing speechless. Ginaslight ko nalang ang sarili ko na baka bad mood lang siya today at nakadagdag lang ako. Kaso kahit anong pang-ga gaslight ang gawin ko sa sarili ko, hindi pa rin nakaligtas sa'kin ang pagpatak ng ilang butil ng luha ko. It hurts so bad. I wiped my tears away and took a deep breath. Susubukan ko nalang ulit bukas. Tiningnan ko ang dalang pagkain, kakainin ko nalang siguro lahat 'to.

And even if I have to die a thousand or even a million times just to save all of them I will, without a second thought. Narinig ko ang pagbukas at sara ng pinto. Wala na siya sa loob ng guest room pero ako ay nananatiling nakatitig pa rin sa sarili kong ekspresyon. Kinurap-kurap ko ang mata ko at malakas na napabuntong-hininga. Walang buhay na napangiti ako sa sarili ko, “It’s another day again, Karmine. It’s time for you to forget the stupid things you’ve done last night and move on. It’s another day for you to pretend that everything is alright and under your control.”

Pumatak ang luha ko kasabay nang pagtunog ng musika na 'Tears in Heaven'. May mga tao talagang dumadaan lang sa buhay natin para matuto tayo at maging matatag sa hinaharap. Masakit man, pero kailangan natin tanggapin na may mga tao na kahit ayaw natin mawala, kailangan na natin silang pakawalan. "Sana, balang araw magkasama tayong muli tulad noong araw bilang magkaibigan, like what we used to do when we were in college. Masaya at walang ibang iniisip."