Save Your Tears For Another Day Novels & Stories

Bakit ko ba biglang naiisip Ang mga taong Wala namang kinalaman sa Buhay ko. “By the way Do you still Have feelings for my brother?” Straight Forward kung Tanong. Dahilan para masamid sya, which is Hindi ko naman alam na umiinom na Pala sya’ ng kape. Kaya naman, napalingon kami ni Minji sa kanya. Sa kabilang Banda ay nataranta naman si Minji at dali-daling lumabas para kumuha ng tissue. “Ito Po oh miss Sofia”

No matter how I tried to stop them, they still keep on falling. It's another day that passed, and also another tears to hush.

And even if I have to die a thousand or even a million times just to save all of them I will, without a second thought. Narinig ko ang pagbukas at sara ng pinto. Wala na siya sa loob ng guest room pero ako ay nananatiling nakatitig pa rin sa sarili kong ekspresyon. Kinurap-kurap ko ang mata ko at malakas na napabuntong-hininga. Walang buhay na napangiti ako sa sarili ko, “It’s another day again, Karmine. It’s time for you to forget the stupid things you’ve done last night and move on. It’s another day for you to pretend that everything is alright and under your control.”

Tumingin ako sa taas para pigilan ang mga iyon sa pagtulo pero bigo ako. The gravity is pulling my tears down and it did a good job because my tears are falling down like a rush of water from a broken faucet... ayaw tumigil sa pagtulo. Habang pilit pinipigilan ang aking mga luha ay bigla akong natigilan nang marinig ang paghikbi mula sa kanya. His crying too. I can feel his tears falling on my neck down to my chest.

It is about mind over matter but I cannot apply it today, iba na talaga pag nasa reyalidad ka di mo alam ang gagawin sa ganitong sitwasyon. How long I will stay from this cold weather? Dinama ko ang patak ng ulan. “I now love the rain because it hides my tears and pretend not to cry when I’m hurt.” I can’t keep on crying sobrang sakit parin, Ano ba ako para sayo Ten? I thought you will be the one? Nararamdaman kong ako ang pabigat sa buhay mo.

"Zinnia, there's a light. Nasa likod ng madilim na mga ulap at malamig na panahon. Ang naghihintay na liwanag, at mainit na pagmamahal. I know, mali ako, maling-mali ang disisyon ko. Pero, wala akong magagawa, Zinnia. Ginawa ko na ang lahat, nanatili ako sa tabi mo, na pilit naging masaya. Hindi ko na rin na ikwento sayo ang nangyari kina Mom and Dad, simula no'ng nagkita tayo muli. Dahil, alam kong masasaktan ka rin, dahil sila ang tumayong pamilya mo noon. Pero, Zinnia, naisip ko rin na kailangan pagbayarin ang mga taong pumatay sa kanila. Dahil, hindi nila 'yon deserve. Katulad mo, gusto din namin maging masaya at buo. Pero, basta-basta na lang silang kinuha." "Kasama ba ako sa kumuha? K

Inalo niya ang kaniyang pinsan sa pamamagitan ng banayad na haplos sa likod nito na para bang sa paraang iyon ay makaramdam man laamang ito ng kahit konting ginhawa. "Tama na Miah. You are just wasting your tears for a man who didn't deserves you." Wika na lamang niya habang patuloy pa din itong napapahikbi sa dibdib niya. Hindi niya alam kung sapat ang mga sinabi niya at ang ginagawang pagcomfort rito. Ang alam niya lang, masuwerte pa din si Miah dahil may pinsan itong kagaya niya na nakakaramay sa oras na gaya nito.

"Tears running down Your goodbye's still ringin' My heart can't hide the pain Love, why'd you leave this sudden" Pumatak ang luha sa gitarang hawak ko, napatigil na rin sa paghiyaw ang mga taong na nanunuod sa akin. Tila ba nakikisimpatya sa nararamdaman ko ngayon. "I've tried to be stronger Coz I'm not your little girl anymore But baby, sorry, I'm not the strong I want you to come back to me

Kukuha nalang ako mamaya or bukas sa condo. Isasabay ko na rin sa pagbili ng bagong phone at laptop. Nanghina ako. Ang phone ko, ang mga pictures namin ni Dad. Nagbabadya ang luha sa mata ko. Mabilis kongpinilig ang ulo. Kailangan ko ng mapaglilibangan. hIndi pwedeng lagi nalang ako iiyak. Walang mangyayari kahit umiyak pa ako maghapon. Hindi maibabalik ng luha ang phone ko. Pero kung nagta-transform into perlas ang mga luha ko, why not cry everyday? Willing akong madehydrate dahil sa kakaiyak ng mga perlas.

Lahat-lahat ay bumalik sa aking ala-ala. Napabaling ako ng may mag-abot sa aking isang lalagyan ng tissue. "Wipes your tears, Alistair. Hindi p'wedeng makita niyan ni Axel. Huwag mo na isipin ang nakaraan mo. Maayos ka na. Maayos na kayong dalawa ni Axel. Malakas na hindi katulad noong una kitang nakita." Napa-angat ang aking tingin at nakita ko si kuya Reed na malaking ngiti ang binigay sa akin.