Sayo Lang Ako Oliver นิยาย & เรื่องราว

bulong niya sa tainga ko. Kinurot ko naman siya sa tagiliran at pinanlakihan ng mata. Napahagikgik siya at tinalikuran na ako. Bumalik naman ako sa silya ko at pagtingin ko ay may laman na ulit ang shot glass ko. “Wala ka bang date?” tanong ni Oliver ng kami na lang dalawa. “W-Wala. Mag-isa lang ako,” nahihiyang tugon ko.

Napakuyom ang kamao ko at naisipang kagatin ang kaniyang kamay kaya natanggal ang pagkakatakip niya sa bibig ko. "What is this?!" I screamed in rage. "Hi, Miss, beautiful," it's Yohan's playful voice. I greeted my teeth as I glance back at Oliver staring at me. "Who the hell are you?!" His brows furrowed as he slowly got something in his pocket. Napalunok ako nang nakitang panyo iyon. "A-Anong gagawin mo?" nanginig ang boses ko. "Oh, I see. My scared baby slowly showing up..." Oliver said while grinning.

"Hi, Mr. Tan. Hinahanap mo ba ako?" Napatingin si Oliver sa kanya at bahagyang kumunot ang noo, umakto na parang hindi niya kilala kung sino ba ang babaeng kaharap niya. "Excuse me, nakaharang ka sa daan." Malamig na sabi ni Oliver.

aniya. "Hindi mo naman talaga kaya ng wala ako. You relied on me, remember? You used me." "Pare, siguro umuwi ka na lang," mahinahong wika ni Jacob. "Shut up! Huwag kang makialam," tugon ni Oliver. "May karapatan akong makialam dahil girlfriend ko na si Mia." Inakbayan niya ang dalaga. Kitang-kita niya ang gulat sa mukha ni Oliver. "I swore to protect her from anyone who would try to hurt her."

Kaagad na napinturahan ng dugo ang hangin at maraming tumulo sa sahig. “Argh…” Nakakakulo ng dugo ang naging sigaw ni Oliver, namula ang kaniyang mga mata nang lamunin siya ng sakit at halos mahimatay. “Ikaw… wala kang awa.” Patay ang mga mata ni Oliver nang titigan niya ang mga mata ni Mona, puno ito ng galit. “Bakit mo iyang kailangang gawin? Sabi mo ay hahayaan moa ko.”

234. “You guys!” Biglang nagbago ang mukha ni Oliver. Si Saolo naman ay halatang nahihiya. After all, si Oliver ang kaisa-isa niyang anak. Galit niyang sabi, “Aren’t you going too far?! Anong mabuti ang maidudulot kung kumalat ‘to sa iba?”

O akala niya lang. Dahil maya-maya lang, may kumatok sa kanyang pinto. Napakunot ang noo niya. Alas-diyes na ng gabi, sino kaya iyon? Dahan-dahan siyang lumapit at binuksan ang pinto. At halos mapalunok siya nang makita kung sino ang naroon. Si Oliver. Nakapamulsa ito, nakasuot ng simpleng dark blue polo at fitted jeans. Pero ang pinakamapanganib sa lahat? Ang paraan ng pagtitig nito sa kanya—seryoso, parang may gustong sabihin.

Ngumiti s'ya, at hinalikan ako. Lahat ng lungkot at pangungulila, ay naglahong bigla. Nang dahil sa isang mainit na halik, na aming pinagsaluhan ngayon. Walang nagbago, mahal ko pa rin ang taong ito. "I still love you, Abegail Sebastian." sabi ni oliver. "ako din, mahal pa rin kita, Oliver Sandoval." sabi ko. Sabay yakap sa kanya.

"Kainin mo to hangga't mainit para gumaling at lumakas ka ulit." "Leave me alone." He warned me. "Matagal na panahon na ang audio na 'yon, alam mong hindi ko kayang manloko sayo!" "Just leave me alone!" "Maniwala ka sa akin! Asawa mo'ko! Gusto tayong sirain ng mga 'yon!" I shouted to him. He looked at me sharply. "Sabi nang iwanan mo'ko rito! Hindi mo ba ako naiintindihan?!" sigaw nito, pumalahaw ng iyak si Oliver at mabilis naman siyang dinuyan ni River

"Ngayon ako naman ang hindi mo maaabot." Halata kay Oliver na galit pa rin siya at sinasadya lang nitong magpabebe. Kaswal siyang sumagot,