Sayo Lang Ako Oliver นิยาย & เรื่องราว

“Ayos lang talaga ako, Oliver. Wala lang akong ganang kumain ngayon. Pakiramdam ko kasi ay busog na ako.” “Paano ka hindi mabubusog, e kanina ka pang inom nang inom ng tubig?” Natawa si Oliver ng sandaling iyon. “Sorry, wala talaga kasi akong ganang kumain ngayon.” Tumayo si Oliver mula sa kinauupuan at lumapit sa kaniya. Sandali siya nitong tiningnan bago ito lumuhod sa tabihan niya at sinapo ang maumbok niyang tiyan.

Halos nararamdaman ko ang bawat titig niya na sinusukat ako. Mabilis kong iniwas ang mga mata at muling nagsimula sa pagtakbo. “Coincidence. Nandito ka rin.” Sumabay si Oliver, hindi nagpapahuli sa hakbang. Ang tunog ng kanyang yapak ay sinasabay sa akin, parang may rhythm na hindi ko maalis sa isip. “Hindi naman… well, nandito lang talaga ako. Bahay ng pamilya ko nasa kanto lang.”

Maarteng sabi ni Oliver kaya naman malakas kaming natawa ni Mariz. "Ay, hindi ka pwede doon! Bakla ka! Lagot ka sa tatay mo, ano?" Pang aasar ni Mariz. "Grabe ka naman sa akin, friend. Nahuhurt ang feelings ko." Kunwaring sabi ni Oliver. "Mag out ka na kasi sa nanay at tatay mo." Payo dito ni Mariz.

"Aalis na po ako, Uncle. Tawagan na lang po kita pag nakausap ko na si Sofia." "Oh siya, sige. Ingat sa pagmamaneho." "Salamat po." Having said so, Oliver turned around and left the Chairman's office. He ascended to the private elevator and punched the button down to the lobby. He then left the building and drove towards the supermarket to buy some ingredients for his plan tonight.

Sa lahat ng sinabing iyon ni Oliver ay isang ngiti lamang ang ipinagkaloob niya dito bilang tugon sa tanong nito kasabay ng marahang pagtango. “By the way, the day after tomorrow, Auntie Lorena and I will be going back to New York. That’s why I am going to say my thank you now before I forget to express it. My two-week stay here in the Philippines is really very enjoyable and memorable. I owe it to you. I feel so much relaxed now.”

Umalingawngaw sa buong bar ang hiyaw niya, ngunit walang nangahas na tulungan siya. Nang mawala na si Felip ay lumingon si Oliver kay Graciella. "You should be Miss Graciella Santiago. Naikwento ka ni Kimmy sa akin. Salamat sa pag-aalaga mo sa kapatid ko. I'm Oliver by the way and nice to meet you."

Agad iyon sinubo ni Oliver na para bang takam na takam na kanina pa. Napapapikit sa sarap ang lalaki niyang nagpaubaya kay Oliver, kasi nga magkakapera siya pagkatapos niyon. Wild si Oliver kasi nakakaya niyang ma-deepthröat ang ganoong kalaking titë. Sure akong masuka-suka at maluha-luha siya. Mabilis kong kinuha ang cellphone ko. Perfect shots. Hindi na nila malulusutan ito.

“Ngayon ko lang ‘to sinasabi.” Tumango siya. “Sige.” “Ngayon ko lang nalaman,” patuloy ko, “na hindi pala ako ang may kasalanan.” Pinahid ko ang luha ko. “Isa lang pala akong paalala sa kaniya.” “Hindi ka paalala sa kanita,” sabi ni Oliver. “Anak ka lang.” “Sa kaniya,” sagot ko, “hindi.” Natahimik ulit kami.

"Yan lang ang pinaka malaking pagkakamali ko. Alam kong siya ang pumatay sa ina nyo pero never ko itong sinabi sa ama mo. Never din akong nag sumbong sa mga pulis, natakot kasi ako sa pwede nyang gawin sa akin. Iba ang kinalakihang mundo namin ng kapatid ko, lumaki siya bilang mamatay tao, binayaran siya ng malaking halaga para patayin kayo. Isa lang ang masasabi ko na hanggang ngayon ay talunan pa din ako. Hinding-hindi ako mananalo kay Olivia kahit anong gawin ko. Kahit gaano pa ako kabuti mas marami pa ding nagmamahal sa kanya. Gusto ko lang sabihin sayo na minahal kita bilang isang tunay ko na anak. Alam kong ang dami kong mga kasalanan sayo alam kong kahit lumuhod pa ako sa harapan mo a

Dahil wala ata sa vocabularyo ni Oliver na dahan dahanin ako. "Hmmmm....Agghhh...O-oliver. Ughhhh.....hmmm.." Nasasarapan na ungol ko. May parte sa akin na gustong sawayin at tinulak si Oliver pero may parte din sa akin na nagsisimula ng magustuhan ang ginagawa nito. Ang kaninang kirot na nararamdaman ko ay unti unti ng natatabunan ng kakaibang sarap na binibigay ng expertong kamay nito.