Romans & histoires Akin Kalang Oliver

Humarap ako kay Oliver at nahuli ko siyang nakatitig sa ‘kin. “Can you give me something stronger?” tanong ko na ang tinutukoy ay alak. Tumango naman siya at agad na tumalima. “Maganda ang mukha niya pero mukhang hindi ang ugali,” komento ni Kendi na humarap na ulit sa counter. Sakto naman ng bumalik si Oliver bitbit ang alak na nakalagay sa shot glass.

Dagdag muli ni Oliver “Ayaw kong isasama niyo si Nikita sa mga kalokohan niyo sa babae.” “Baka kayo lang ’yon, bro. Iba ako. Hindi ako katulad niyong mga babaero,” sabi ni Oliver na prenteng nakaupo at tumungga ng beer. Aaminin niyang hindi nga ganoon si Oliver. Silang apat oo, pero mabait si Oliver. At hindi niya alam kung bakit nila ito naging kaibigan. At tila bakit kinabahan siya. Way back in high school, ay palakaibigan si Oliver and somehow naging kaibigan nito si Nikita.

Nainis si Matthew na marinig ang pangalan ni Oliver, paano pa ang makita ito. Nang maging desperado na si Oliver, lumabas ang butler para sabihan siya, “Mr. Jones, iniimbitahan kayo ni Mr. Yale.” Tumayo ng diretso si Oliver at agad siyang nagmadali. May malaking bakal na cage sa backyard ng club. Bago pa lumapit si Oliver, ang hangin ang amoy ng nabubulok na bagay. Nataranta siya ngunit naging matapang siya at nagpatuloy siya.

Sa thread, ang pangalan ni Oliver ay pinalitan ng OL, ngunit alam ng lahat sa bilog na palaging tinatawag ni Oliver ang kanyang sarili na Little Oli, kaya OL ang abbreviation ng kanyang pangalan. "Si OL ay kumuha ng ilang mga eksena sa mga nakaraang taon at naramdaman na siya ay sobrang sikat, ngunit sa katotohanan, ang kanyang mga kasanayan sa pag-arte ay katamtaman. Nakaipon lamang siya ng isang grupo ng mga tagahanga sa pamamagitan ng pag-asa sa mga tsismis sa babaeng lead."

Halata sa kanyang tinig ang kawalan ng gana at mabigat na loob. Kilalang-kilala niya kung anong klaseng tao si Oliver, ayon narin sa mga naririnig niya. Isang malamig, walang puso, at mapanganib na lalaki. At sigurado siya na wala siyang laban dito.

Alam kong hindi papalampasin ni Oliver ang lahat lalong lalo na kung malaman niya pa na hindi ako si Ciela. "Masusunod Ms. Cielo, wag na kayong mag alala. Sisiguraduhin kong makikita natin ang kakambal niyo sa lalong madaling panahon para makaalis na din kayo dyan" Sagot nito habang bakas na bakas din sa tono ang pag alala sa akin. Sa totoo lang nakakatakot naman talaga itong ginagawa ko. Kilala ko si Oliver, mahal na mahal niya ang kakambal ko kaya alam kong hindi niya ako titirhan ng kahit konting hininga sa oras na malaman niya ang panloloko ko.

"Ipinamukha na nga nila sa'kin na kriminal ako, 'wag naman nilang ipamukha sa akin na wala akong kwenta, kasi ang sakit sakit eh." "Shh, It's okay, everything will be alright. We can do this together. Stay tune, I will help you, babe. I will find who is the real culprit behind Meggay's death" "I'm trying to be strong River but I feel like I'm going to die right now, It's suffocating me and it's killing me badly." "Please be strong for us, Olivia" Dinala namin si Oliver sa nanay ni River, nasa probinsya si Oliver ngayon dahil ang dami naming kinahaharap na problema ngayon.

Mabilis na sinalubong sila ni Oliver, naglagay ng determinadong ekspresyon habang sinabing, "Tama, nakipag- alyansa ako sa iyo. Pero nakuha mo ang babaeng mahal ko, at hindi ko kayang panindigan iyon. Tapos na ang alyansa." "Magaling." Napangisi si Grunt. " Masyado yatang mataas ang tingin ko sayo. Sabagay, sa tingin mo matatalo mo ako sa ilang libong lalaki lang?" Hindi nagpalipas ng isang segundo si Oliver bago siya nagpadala ng alon ng enerhiya na sumabog mula sa kanyang katawan. Siya atungal, "Dalhin ito sa!" Itinaas niya ang kanyang kamay, naghanda para utusan ang mga mandirigmang Itim na Pagong sa kanyang paligid na umatake.

Wala itong reaksyon, at di nagsasalita. Pagkatapos ay tumingin sa akin ang matandang babae at kumunot ang noo niya sa pagkalito, halata sa itsura nito ang labis na pag aalala. Napatingin na lamang ako sa ibaba ng walang emosyon. "Nice doing a business with you Geralt," Bulong ni Oliver bago inakay ang kanyang Ina palabas ng kanyang opisina.

O akala niya lang. Dahil maya-maya lang, may kumatok sa kanyang pinto. Napakunot ang noo niya. Alas-diyes na ng gabi, sino kaya iyon? Dahan-dahan siyang lumapit at binuksan ang pinto. At halos mapalunok siya nang makita kung sino ang naroon. Si Oliver. Nakapamulsa ito, nakasuot ng simpleng dark blue polo at fitted jeans. Pero ang pinakamapanganib sa lahat? Ang paraan ng pagtitig nito sa kanya—seryoso, parang may gustong sabihin.