Script Ibong Adarna Novels & Stories

Maya-maya, isang pamilyar na boses ang pumunit sa tahimik nilang sandali. "Adrian." Sabay silang napalingon, at doon nila nakita si Romero, basang-basa mula sa pangingisda, may bahagyang putik sa kanyang shorts, pero matigas ang titig na ibinato kay Adrian. Napakislot si Sara, habang si Adrian naman ay nagpatuloy lang sa pagtayo nang matuwid, hindi umatras sa titig ng matandang kaibigan.

Wala sa loob na napatingin ako kay Selio na siyang nagkibit balikat lang. "May tinatago ka palang pinsan, di mo man lang nakwento haha!" Nakangiting banat ni Arvin kay Selio bago ito sumulyap sa akin, "Taga saan ka ba? Baka balak mong tumira sa isla nako, pwede kitang samahan mamasyal." "Diyan lang sa loob ng PAR." (Philippine Area of Responsibility) Pabirong sagot ko. Tipid na ngumiti ako dito gawa ng hindi ako kumportable sa personal na mga katanungan niya.

[Condoriano's POV] SABADO ngayon at relax akong nanonood ng telebisyon nang biglang may kumakatok sa pinto. Nagsimulang magtahulan ang tatlong asong aspin na alaga ko. Ang malaking kulay puti at may kaunting brown na balahibo ay nagngangalang Nad-o, ang purong puti naman ang balahibo ay nagngangalang Paopao, at ang huli ay si Simba na purong brown ang balahibo. Baka akalain niyong anak ni Simba at Paopao si Nad-o, pero hindi. Lalaki silang lahat.

Halos mayanig ang pinto ng pabagsak itong isarado ng dalaga. “Then, let see, kung hanggang kailan ka makikipagmatigasan sa akin.” Nagbabantang bulong ni Andrade habang nakatitig sa nakasaradong pintuan.

Kabanata 48 — Ang Babaeng Nasa Larawan Hindi ko maalis ang tingin ko sa larawan. Isang babae. Mahaba ang buhok. Malamig ang mga mata. May maliit na peklat sa ilalim ng kaliwang mata. Hindi ko siya kilala. Pero bakit parang kilala siya ng buong katawan ko? “Mira,” tawag ni Adrian. Hindi ako sumagot.

KABANATA 62 TINANGGIHAN NG BIYENANG LALAKI Bumalik si Mr. Smith sa sala sa ibaba, mahigpit na hawak ang kanyang tungkod habang nagpaparoo't parito sa gitnang bahagi, hinihintay si Adrian. "Dad, ikaw ay—" "Huwag mo akong tawaging Dad, Adrian." Galit na tumugon si Mr. Smith.

kalmado na sabi nito. “ Sige in two months time lang, after noon ipapakilala mo na si Misha, Oh craft that misha, ipapakilala muna Adi sa lahat, and please sanayin ninyo sarili n’yo na never ng exist si Misha Rivera it's Aria Denisse Severillo, So ikaw si Adi..” sabi pa nitoAyan na naman ang bagong pangalan ko, pero ito din gamit ko sa mindoro, baka nga ako so Adi..

Habang naglalakad sa tabi ng ilog ay muli kong naalala ang aking huling paghihiganti. Sa ika-labing isang buwan ng taon ng Isang Libo Pitongraan apatnapu’t anim (1746) ay maigi akong naghihintay sa daanan na nagdudugtong sa San Lazaro at Manila. Nakatago ako sa puno habang bitbit ang aking sibat. Nakabihis bahag din ako upang maalala niya kung sino ang kinakalaban niya. Ayon sa aking nakalap na impormasyon mula sa mga tao sa Intramuros ay ngayong araw dadaan si Don Adolfo kasama ang kanyang mga guardia sibil.

Paliwanag nito. Nangiti naman si Anastacia. Kung tutuusin tama ito. “Bibili ako,” sabi ko. Nagliwanag ang mukha niya. “Naku! Salamat, binibini! Pero maniwala kang mabisa ‘to. Galing pa ‘to sa mga dark island, balita ko nga isa ‘to sa sangkap sa bagong ilalabas ng mga bampirang gamot. Mayroon kasi kaming mga kasama sa isla na nagta-trabaho sa—“ bumulong siya. “Ashes and Blood, at sila ang may taniman ng mga ganito sa ‘min.”

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.