Script Ibong Adarna Novels & Stories

Tiningnan ni Armando ang mga pares ng mapanghusgang mata at nagpaliwanag. "Armando Montes, ang manugang ba ng aming pamilyang Sandoval ay kapos ng labindalawang karat na dilaw na brilyante? Kung gusto mong iwan niya si Ismael, kailangan niyang iwan si Ismael? Ako, isang matandang lalaki, ay maiiwan ito dito.“ Si Ibrahim Sandoval ay nagsalita sa unang pagkakataon, pigil ang galit at masamang nakatingin kay Armando Montes.

Nanatiling nakatanaw sa labas ang mata ko. “Ang narinig ko, Ma'am. Tutungo raw sa isang mamahaling hotel si Sir. May narinig rin akong pangalan ng babae. A-Adri...” nag-isip pa saglit si Maribel. Tila hindi agad matandaan kung anong pangalan ang babanggitin. “A-Adrianna! Tama. Adrianna nga ang pangalan no'ng babaeng pupuntahan nila sa Hotel.” Napakurap kurap ako at napayuko. Siguro iyon na ang babaeng ipinagkasundo ng ama ni Hades sa kaniya. Siguro'y tatanggapin niya na ang alok ng fixed marriage.

Bagamat malalim na ang gabi ay hindi siya nakaramdam ng pag-aalala para sa pinsan sapagkat normal na sa kanilang mga taong-lobo ang gumala nang gano'ng oras, lalo na kapag kabilugan ng buwan. Babalik na sana siya sa pagtulog nang mapansin ang makinang na bagay na nakapatong sa mesa, sa ibabaw ng isang unan. Ang kan'yang korona. Napabuntong-hininga siya nang maisip ang mga obligasyong kanyang kahaharapin simula bukas bilang bagong Reyna ng kanilang tribo. (flashback)

“O, ‘wag ka nang umangal. Mahal talaga ang halaga ng golden voice ko. Pasalamat ka nga narinig mo ng libre kanina.” “Sang-ayon naman ako sa sinabi mo. Dahil kahit ang Ibong Adarna, makakatulog talaga kapag narinig ang boses mo,” mapanuyang sambit nito. “E kung isungalngal ko kaya sa ‘yo ‘tong siyanse na hawak ko?”

I almost broke someone's home. "I didn't come here to fight with you," aniya, ramdam ko ang tumatakas na lungkot sa kanyang tono kahit pa pilit siyang nagpapakatatag. "I came here to beg. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa inyo ni Agustine, but please. Kahit para sa anak naming dalawa maawa ka."

seryosong sabi nito. Hindi naman malakas pero ramdam ni Orlinda ang awtoridad at diin sa tono ng pananalita ng bayaw. Tumango si Orlinda. “Tatandaan ko po ‘yan, Sir,” tugon niya. Ilang segundong tinitigan ni Christian si Orlinda bago umikot at lumapit sa malapit na lababo para maghugas ng kamay. Matapos nito ay aabutin na sana ni Christian ang tissue nang mabilis na lumapit si Orlinda para ikuha ang bayaw.

sabi neto Agad kinuha ng matandang Babaylan ang palanggana na may mainet na tubig at tumingen kay macario "Pinuno hawakan mo sa kamay ang iyong asawa " Tumango si macario at hinawakan ang kamay ng asawa "Katiwala maari bang lumabas ka at bantayan ang Pinto at Isarado ito" Utos neto Agad na sumunod si Masigla lumabas at isinara ang pinto ng silid "Hera Adelina pag sinabi kung IRE ! Sumigaw ka lamang para lumabas ang iyong munting Sanggol" wika nya rito

sabi ni Mang Crispin. "Ibong Adarna? Bakit ho ilang mga ibon ba ang nakatira dyan?" tanong ni Amara na walang kua-kuwang muwang sa sinasabi ng matanda. "Oo, yung pianoamatandang ibong adarna lamang ang mabait dyan kaya sinasamantala ng mga inakay. Isa sa pinakamalupit na ibon dyan ay ang mga buwetre, yung bunsong ibon, Lawin yun, kaso galit sa ibong adarna. Nabroken hearted kase si Lawin dahil kay Ibong Adarna," sabi ni Mang Crispin.

Napabuntung-hininga naman si Arius na tila inihahanda ang kanyang sarili sa isang mahabang paliwanagan. "Ang Danag ay kilala bilang bampira sa Pilipinas. Ayon sa alamat ay dati silang diyos. Tinutulungan nila ang mga tao na magapalago ng taro. Tapos isang araw, nasugatan yung isang babae then yung isang danag nagpresinta na s******n ang dugo ng babae para malinis ang sugat nito. Tapos nasarapan sa dugo yung Danag dahil sa kakaibang tamis nito. Nasipsip ng Danag ang lahat ng dugo ng babae hanggang sa mamatay. Kaya simuma noon, lagi na silang nambibiktima ng mga tao. Kaya hanggang ngayon, walang nakakaalam kung paano papatayin ang Danag," ang paliwanag ni Arius.

"Promise. I am never going back. My world is right here, in this room, with you and our babies." ​Sa labas, ang estatwa ng yelo na natunaw kanina ay nag-iwan ng isang tuyong mantsa sa semento. Isang tanda na ang oras ay tapos na. Bukas, sa pagsikat ng araw, ang Batangas ay hindi na magiging isang payapang probinsya. Magiging isa itong battlefield kung saan ang pag-ibig at katapatan ay susubukin hanggang sa huling patak ng dugo. ​"Sleep now, Liana," bulong ni Adrian. "The morning will come sooner than we think."