Seeing Novels & Stories

Wala naman siyang napunang kakaiba ng pindutin niya ang switch ng ilaw at lumiwanag ang silid. Palabas na siya ng biglang mamatay ang ilaw at humangin ng malakas. Kinilabutan siya lalo na ng maramdaman niyang may tila tao sa likuran niya. Nagsitayuan ang balahibo niya sa batok kasabay ng panginginig ng mga tuhod. Gusto niyang ihakbang ang mga paa pero hindi niya magawa kaya pikit-matang humarap siya sa likuran at nanlaki ang mga mata niya sa nakita.

Saway nito sa asawa ng makita ang pamumungay ng mga mata ni Anuj at kinukusot-kusot pa ang mga mata. "Ma..." Ungol nito habang nakatingin kay Ziya at nakalahad ang mga kamay para magpakarga kay Ziya. Agad naman napatingin si Rina kay Ziya. "Lumabas ka muna" Sabi ni Rina sa asawa. "Why? "

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

wika ni Seven sa buong-buong boses sa kanya. Napakurap-kurap naman si Brooke ng mga mata habang nakatitig siya dito. Suot pa din ni Seven ang helmet nito pero nakataas naman ang visor ng helmet nito kaya kitang-kita niya ang mga mata nito. At kita niya ang itim na mga mata nito habang nakatingin din ito sa kanya. He has a charcoal eyes. Iyong bang tipong titig lang nito ay nakakalaglag panty na.

“Alam nila na may darating. Hindi pa nila alam kung sino.” May bahagyang paggalaw sa kanan. Sabay silang huminto. Walang utos. Walang senyas. Sanay na sila sa ganitong sandali. Isang anino ang dumaan—mabilis, tahimik. “Contact?” tanong ni Sven mula sa comms. “Negative,” sagot ni Rio. “Pero may galaw.” “Dalawa o isa?” tanong ni Collin. “Isa,” sagot ni Theo. “At bihasa.”

Mas nakumbinsi pa siya sa kanyang pakiramdam nang suriin niya ang imahe ng peklat ng paulit ulit. “Tapos ka na ba sa pagtingin? Nakita mo ba ito ng malinaw?” Biglaang, si Sean Stewart ay mainit na ulong nagtanong sa phone. Umubo ng dalawang beses si Elior White at sinabi bigla, “Tapos na ako sa pagtingin. Nakikita ko na ito ng malinaw ngayon.” “Ano ang iyong nakita?”

sigaw ko. ***********************

He asked again, his voice carrying a forceful edge that demanded an answer. Her eyes were fixed on him, filled with fear and despair. Luke suddenly felt a sense of guilt at the sight of this woman, he momentarily questioned his actions. He didn't need to raise his voice, but the feeling of betrayal burned within him. As he stared back at her, he suddenly noticed something different about her eyes—something he hadn't seen before. They weren't the eyes of Ruby. Why hadn't he noticed that in ? It was the past? It was a realization that struck him with unexpected clarity, adding another layer of confusion to an already chaotic moment.

Oo puting uwak. "She can see through the white crow." (hello sorry for waiting weeks. I'm really sorry.) :)

Ngunit bahagya akong natigilan nang mapansin kong titig na titig siya sa mukha ko. "Hey! May dumi ba sa mukha ko?" sita ko rito. "Wala. May bigla lang akong naalala." Aniya, dahilan upang mag-angat ako ng kabilang kilay. "Yo-'yong boses mo kasi parang may kapareho eh." Giit pa nito. "Oh really?" "Pati 'yong pag-angat mo ng kilay, katulad na katulad niya kasi eh." Dagdag pa ni Nicolo.