Self-discovery Novels & Stories

sagot ko. Tinitigan ko ang kaniyang umalis na pigura mula sa pintuan. Sa wakas, naramdaman ko ang tunay na pagtanggap sa aking puso. Ang paglayo ko ay hindi pagtakas mula sa sakit, kundi ang simula ng aking sariling paglalakbay—isang paglalakbay kung saan hindi ko na kailangang umasa sa iba, kundi sa sarili kong kakayahan at pangarap.

Sabihin man nilang mali ang pinili ko, sabihin man nilang tanga ako at pangit ang naging desisyon ko at mali sa mga mata ng mga tao as long as I am happy and I am not anymore shedding tears this is what I want. Habang tumatagal at nagkakaedad ka na ay saka mo nalang malalaman ang kahulugan ng totoong pag-ibig. You grow with each other and you cherish each other. I did love myself first and then I just found myself in his arms again. I realize that self love is the most important thing, to see the people in front of you, the right people who is there waiting for you. I guess self love is the best way to find true love and that is why I found him. Minsan na akong nalunod at nalugmok sa unang p

Ilang sandali pa, pinunasan ko ang luha ko at tumingin sa salamin. Namumugto ang mga mata ko. Magulo ang buhok ko. Halata ang pagod at sakit. Pero sa likod ng lahat ng iyon, may isang bagay na unti-unting bumubuo sa loob ko—desisyon. Kung nakalimutan man ni Huxley ang lahat, hindi ibig sabihin na tapos na rin ang tungkol sa amin, Dahil kung kailangan, handa akong ipakilala ang sarili ko sa kanya.

Nagdidilim na rin ang kanyang mga paningin kaya kusa na lamang niyang ipinikit ang kanyang mga mata at hinayaang tangayin siya ng tubig pailalim. Ramdam niya ang paggalaw ng mga kasamahan niyang nahulog din sa tubig at naririnig din niya ang nag-aalalang boses ng mga kaibigan niya. Ngunit ito na yata ang katapusan niya. Mukhang hindi na niya makikita pang muli ang kanyang daddy. Ano na ang mangyayari sa kanya ngayon? Magiging pagkain ba siya ng mga kakaibang isda na ito na ngayon lamang niya nakita sa tanang buhay niya?

Ang maligo na ito ay parang simbolo ng paglilinis ng aking sarili mula sa lahat ng mga kasalanan at pag-aalinlangan. Nang matapos akong maligo, nagdesisyon akong magbihis ng simpleng damit. Ayokong maging magarbo o magpakita ng kahit anong pagpapakita ng kalakihan, kundi gusto ko lamang na maging tapat at totoo sa bawat hakbang ko patungo kay Quicee. Habang nag-aayos ng sarili, ramdam ko na nagsisimula na akong magbago, hindi lang sa mga aksyon ko, kundi pati na rin sa pag-iisip at damdamin. Nang matapos ang lahat ng ito, tinignan ko ang aking sarili sa salamin. "Ito na," sabi ko sa sarili ko. "Magsimula na ako."

Hindi ko maiiwasan ang tsismis at inggit, ngunit natutunan ko na ang tunay na tagumpay ay hindi kailangang ipaliwanag sa iba. Sa mga araw na iyon, natutunan ko ang isang mahalagang aral: kahit saan ka man magpunta, kahit pa sa mga lugar na hindi mo inaasahan, ang inggit at intriga ay bahagi ng buhay. Ngunit ang reaksyon mo dito ang tunay na sukatan ng iyong pagkatao. At mula noon, mas pinili ko na lang ang mag-focus sa sarili kong pag-unlad, dahil alam kong iyon ang magdadala sa akin sa mas magandang kinabukasan.

Ang kanyang pagkamaingat ay hindi malamig: ito ay isang lambat, isang paraan ng pag-asam sa mga kahinaan. At ako, ako ay nasasanay sa ideya na maaaring malaman ng mundo ang aking pangalan kasabay ng pagtuklas nito sa sarili nitong kahinaan. Natututo akong tumanggap ng mga papuri nang hindi nawawasak, na tumugon sa mga pagbati nang hindi nanginginig. Ang pagtatawag ng "ikaw" ay ginagawang hindi gaanong nag-iisa ang mga pag-aaral na ito. Kapag nagdududa ako, hindi ko na kailangang magmakaawa sa isang kakaibang tagapagbigay-biyaya; maaari ko na lamang siyang tingnan at humingi ng tulong.

Ang sarap pala sa pakiramdam kapag malayo ka sa problema, yung tipong nakakatulog ka ng maayos at hawak mo rin ang oras mo. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naranasan na magbakasyon. Ngayon ko lang naranasan na asikasuhin yung sarili ko. Maaga man akong namulat sa kahirapan at pang-aabuso, alam ko sa sarili ko na siguro nga kaya binigay yon sakin para hindi ako manghina. Dahil ang reyalidad pala ng buhay ang mas magbibigay sa atin ng pagsubok. Niyakap ko ang aking sarili. Tanaw ko ang kulay asul na karagatan mula rito sa balcony. Ang gaan sa pakiramdam na nakakalanghap ako ng sariwang hangin dahil ang nakagisnan ko ay halos puro usok ng sigarilyo, amoy ng alak at marijuana. Akala ko magigin

Kasalukuyan akong nakatayo sa malaking salamin na nasa harapan ko. Masinsinan kong pinagmamasdan ang bawat detalye ng aking pagkatao hanggang sa dumapo ang mga mata ko sa matang nagsisilbing repleksyon ko. Tinitigan ko ang sarili kong mga mata sa pamamagitan ng salamin animo'y ito lamang ang paraan para mas lalo kong kilalanin ang sarili. Pakiramdam ko'y hindi ko ata tunay na kilala ang pagkatao ko dahil bukod sa hindi ko magawang sundin ang mga ninanais ang aking puso ay hindi ko rin magawang ipakita sa iba kung sino talaga ako. Ilang segundo pa akong nakipagtitigan sa aking repleksyon hanggang sa magpakawala ako ng isang malalim na hininga bago pinasadahan ng paningin ang damit na suot ko.

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”