Self-discovery Novels & Stories

Ang sarap pala sa pakiramdam kapag malayo ka sa problema, yung tipong nakakatulog ka ng maayos at hawak mo rin ang oras mo. Sa buong buhay ko, ngayon ko lang naranasan na magbakasyon. Ngayon ko lang naranasan na asikasuhin yung sarili ko. Maaga man akong namulat sa kahirapan at pang-aabuso, alam ko sa sarili ko na siguro nga kaya binigay yon sakin para hindi ako manghina. Dahil ang reyalidad pala ng buhay ang mas magbibigay sa atin ng pagsubok. Niyakap ko ang aking sarili. Tanaw ko ang kulay asul na karagatan mula rito sa balcony. Ang gaan sa pakiramdam na nakakalanghap ako ng sariwang hangin dahil ang nakagisnan ko ay halos puro usok ng sigarilyo, amoy ng alak at marijuana. Akala ko magigin

Kasalukuyan akong nakatayo sa malaking salamin na nasa harapan ko. Masinsinan kong pinagmamasdan ang bawat detalye ng aking pagkatao hanggang sa dumapo ang mga mata ko sa matang nagsisilbing repleksyon ko. Tinitigan ko ang sarili kong mga mata sa pamamagitan ng salamin animo'y ito lamang ang paraan para mas lalo kong kilalanin ang sarili. Pakiramdam ko'y hindi ko ata tunay na kilala ang pagkatao ko dahil bukod sa hindi ko magawang sundin ang mga ninanais ang aking puso ay hindi ko rin magawang ipakita sa iba kung sino talaga ako. Ilang segundo pa akong nakipagtitigan sa aking repleksyon hanggang sa magpakawala ako ng isang malalim na hininga bago pinasadahan ng paningin ang damit na suot ko.

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”

] Ibinaba ko na ang aming tawag, sapagkat, kinakailangan kong ihanda ang aking sarili sa mga impormasyon at rebelasyon na aking mababasa at mapapanuod. An individual who seeks the truth will be liberated and open-minded from the deceitful surroundings that keep them blind. However, stepping and moving forward closely inside the door of truth will increase the half-probability of danger. Am I ready to enter the door of truth, where the key is in my hands right now, or am I going to ignore the truth as I sense it differently from the person I expected who keeps on hiding behind my shadow?

Gusto ko nang makawala sa kadenang ako rin mismo ang may gawa. Pagkalipas ng ilang oras ay tumila na rin ang ulan hudyat na kailangan ko nang umalis. Mabigat man ang dibdib dahil sa gagawing pag-alis pero kinumbinsi ko ang sarili na para ito sa ikabubuti ng lahat. It's for Zen's peace of mind. It's for Cholo's reputation. And it's for my own sake. I need to heal. I need to find myself. I need to be whole again. I need to learn to forgive myself for being weak. I need this to move on.

Hindi ko alam na makaka diskubre pala ako ng isang bagay tungkol sa aking sarili. Baka sobrang focus lang talaga ako sa mga bagay na nakakapag-palimot sa akin ng lungkot, na hindi ko na nagagawa ang mga bagay na totoong kagustuhan ng sarili ko. Baka masyado lang talaga akong nakatutok kung paano makatayong muli na nakalimutan ko na ang maging isang responsableng tao. Dahil sa kagustuhan kong umusad ay nakalimutan ko ang sarili ko. Nakalimutan ko na may mas importante akong aayusin at pag-tutuunan ng pansin upang tuluyang makausad sa buhay. At 'yon ay ang pag-alaga at pagmahal muna sa sarili.

Napasabunot ako sa aking buhok at tinitigan nang maigi ang sarili sa salamin. “Fajra, umayos ka! Idiretso mo ang iyong pag-iisip at huwag magpadala sa kung ano mang emosyon. Hindi nangangahulugang kailangan mo iyong idiskubre at magpapahinga ka sa bakasyong ito ay kakalimutan mo na kung sino ka at ang nakadikit sa iyong koneksiyon. Kapayapaan ng isip at hindi kalandian—”

"Ito ay tungkol sa pag-unawa sa iyong sarili at kung ano talaga ang ibig sabihin ng pag-ibig. Nagsusulat ako tungkol sa sarili kong mga karanasan, kung paano ako nahirapan sa paghahanap ng aking lugar at kung ano ang ibig sabihin ng tunay na kumonekta sa isang tao." Nakinig ako, nabighani sa lalim ng mga insight niya. "That sounds really personal. I didn't realize you were sharing so much of yourself." Tumango siya. "Hindi madali. Minsan parang na-expose ko ang isang parte ng sarili ko na hindi ako lubos na kumportable."

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

Mabilis na nag-init ang sulok ng mga mata ni Mari, agad na sinuri niya ang sarili at napasinghap siya nang makita na wala siyang suot ni isang saplot, at tanging mainit na kumot lang ang bumabalot sa kaniyang h***d na katawan. Pinilit ni Mari na makaupo at napangiwi siya nang maramdaman ang pananakit nang kaniyang lower body. Tinakpan niya ng kumot ang kaniyang katawan, pagkatapos ay inilibot niya ang paningin, nakita niya ang mga damit niya na nagkalat sa sahib, at unti-unting nagreplay sa isip niya ang mga nangyari kagabi. Nagbalong ang luha sa kaniyang mga mata, nangatal ang kaniyang labi, humigpit ang pagkakahawak niya sa kumot na nakabalot sa kaniyang katawan.