Self Healing Quotes Novels & Stories

Pagkatapos ng klase, may iniabot na maliit na papel si Liam sa kanya. Isang sketch dalawang kamay na magkadikit, may nakasulat sa ilalim: > “Healing is not forgetting. It’s remembering without pain.” Napangiti si Mia, at tumingin kay Liam na nakangiti rin mula sa malayo. At sa loob niya, marahan ngunit totoo, naramdaman niyang sa wakas nakalaya na siya. Kinagabihan, habang tinatapos niya ang isang bagong painting, tinanong niya ang sarili:

“Hindi mo kailangang ipaliwanag. You’re healing. At hindi ka selfish dahil pinili mong unahin ang sarili mo ngayon.” Saglit siyang napayuko. “Pero bakit ganito pa rin ang pakiramdam? Ang sakit pa rin…” Hinaplos ni Achilles ang buhok niya. “Because mahal mo pa siya… and that’s okay. Hindi nawawala ang pagmamahal nang parang ilaw na pinatay. It dims slowly. But eventually, mawawala rin ang sakit.”

Pagtawanan ba naman ako. "My gosh. That was really funny." May paunti-unti pa itong pagtawa pero mukhang hinahamig na nito ang sarili. "Wala kang dapat ipag-alala, the healing ability is not necessary but if you have you will be automatically the First Class celestial lady. Kaya relax lang." Paliwanag naman nito.

“If he ever comes back… I hope he’s worth the silence you gave me tonight.” My chest tightened again. “And if he doesn’t?” He smiled, softer this time. “Then maybe one day you won’t hesitate when I ask again.” I didn’t answer, but I didn’t pull my hand away either. And somewhere between the city lights and the quiet river, I realized that healing isn’t choosing someone new. It’s learning why you couldn’t choose before. And I wasn’t there yet. But maybe, someday.

Her voice trailed off, letting Charlie’s hand go and crossing her arms across her chest, frustration weighing heavy on her. “Heal. You must heal and that takes time. You will be fine, Tala. Just don’t force it. Trust me, you’ll only hurt yourself more if you don’t take your time,” anito bago muling uminom ng juice. Sumimsim lang ito sa baso bago nito muling ibinaba iyon sa mesa, lukot ang mukha. “We need something stronger than this. How about scotch?” anang pinsan, malawak ang ngiti.

Gayunpaman, ayaw ni Christian na patuloy na kulitin ni Master Howton si Quinn. Kaya, tumingin siya sa kanya at sinabi nang seryoso, “Master Howton, sinabi ko kanina na hindi lang ang Healing Pill ang mayroon sa mundong ito, ngunit ang Rejuvenating Pill din. Kaya nitong gamutin ang lahat ng sakit at pabatain ng dalawampung taon ang mga tao. Sa halip na mahumaling sa Healing Pill, hanapin mo na rin ang Rejuvenating Pill.”

natatawang sabi niya pero halata sa mga mata niyang peke 'yun. "Wala naman kasing makakaalam ng mangyayari kaya huwag mong sisihin sarili mo,” sabi ko at ngumiti ako nang bahagya sabay iwas ng tingin sa kanya. "Hindi ko rin kasi maiwasan na sisihin sarili ko, e. Sana nga, ganun kadaling gawin kapag sinabi na sa ‘yo ang dapat mong gawin." "Time heals naman."

Naglakad ako sa Burnham Park pagkatapos ng klase, bitbit ‘yung notebook. Umupo ako sa bench, pinanood ‘yung mga taong naglalakad, nagbibisikleta, tumatawa. At doon ko sinimulang isulat: > This city didn’t heal me by erasing the pain. It healed me by showing that life still continues even after everything ends. Some mornings still ache, some memories still sting, but that’s how I know I’m alive. And maybe healing isn’t about forgetting someone. Maybe it’s about remembering them without breaking.

"Fia, mahal ko... maraming salamat sa pananatili sa tabi ko. Salamat dahil dumating ka sa buhay ko. Natatandaan ko pa noong panahong nawawala na ako, noong tumalon ako nang lasing na lasing sa pool dahil sa sobrang stress at sakit na naramdaman ko sa mga nakaraan ko... dumating ka at sinagip mo ako sa pagkalunod. Hindi lang katawan ko ang inalagaan mo, kundi pati puso ko na halos sumuko na. Nirevive mo ang puso ko hanggang sa makabalik ang hininga at sigla ko. Maraming salamat dahil kahit ako mismo ay hinahanap ko pa ang sarili ko, matiyaga kang naghintay. Sabi nga nila, 'True love waits.' Kaya sabi ko sa sarili ko... ikaw na yung huli. Ikaw na yung pang-habambuhay ko. Ikaw yung nag-heal sa

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.