Isang nakakabighaning bahagi ng kasaysayan ng Pilipinas ang kwento ni Donya Leonora. Siya ay isang makabayang tauhan na lumaban para sa kanyang bayan noong panahon ng mga Kastila. Ipinanganak siya sa isang pook na puno ng kagalakan at kultura, at sa kanyang kabataan, siya ay naging tagapagtanggol ng mga tradisyon ng kanyang komunidad. Ang kanyang kagandahan at talino ay hindi lamang humangga sa kanyang mga kapwa, kundi nagbigay inspirasyon din sa marami. Subalit, ang kanyang kaalaman sa mga banyagang sistema ng pamamahala ay humantong sa kanyang pagbibigay ng ideya sa kanyang mga kababayan tungkol sa mga karapatan at kalayaan.
Bilang isang dalaga, tinawag siyang 'Flor de Mayo' dahil sa kanyang husay sa pag-awit at pagsayaw, na umakit sa mga lokal na binata. Ngunit ang kanyang puso ay higit pang nagliwanag nang makilala niya ang isang makabayan na nagbigay liwanag sa kanyang misyon: ang paglaban para sa kalayaan. Sa kadahilanang ito, ang kanyang mga akda at paniniwala ay umusbong, na naging simbolo ng pag-asa at pagbabago sa kanyang komunidad. Sa tulong ng kanyang mga tagasunod, siya ay nag-organisa ng mga pagtitipon upang ipaalam sa mas nakararami ang tungkol sa mga rebolusyonaryong ideya.
Ngunit ang kwento ni Donya Leonora ay hindi kumpleto nang walang pag-amin sa mga sakripisyo. Ang pakikipaglaban para sa kalayaan ay may kaakibat na panganib at tila siya ay nahaharap sa mga banta mula sa mga nangangasiwa ng kapayapaan sa kanyang bayan. Sa kabila ng mga pagsubok, pinili ni Leonora na lumaban at ipaglaban ang kanyang mga prinsipyo. Di naglaon, siya ay itinuring na isang bayani at ang kanyang mga kwento ay naging batayan ng mga makabagong henerasyon na patuloy na lumalaban para sa kanilang tinig at karapatan.