Seraphina Novels & Stories

May ilan pang babae na nagtatawanan sa gilid. Ang iba sa kanila, sobrang sexy ng suot na halos wala nang tinatago. Hindi ko mapigilang makaramdam ng insecurity. Napatingin ako sa sarili. Mukha ba akong bagay dito? Hindi ko rin alam kung tama ba ang suot ko. Paano nila ako pipiliin kung napakaraming magaganda at sexy dito? “Seraphina Quinn Gonzalez,” I hear my name being called, and I gulp again. Napahigpit ang hawak ko sa phone.

Mahaba rin ang alon-alon nitong buhok at maputi ang mapapayat na mga braso at higit sa lahat ang walang pintas nitong manipis at mapupulang labi. Hindi niya akalain na guguluhin nito ang sistema niya. Tinuring ni Philip si Seraphim na isang tunay at babasaging asawa. Hindi niya ipinaramdam dito na sa papel lang sila kasal. Gulong-gulo siya at hindi naiwasang magpakalasing ng makita niya si Hyacinth na kayakap ni Thaddeus pero wala na siyang maramdamang sakit o selos pa.

Liam Caspian Delacroix Apat na taon. Apat na taon na ang lumipas simula nang huli kong makita si Seraphina. Apat na taon ng pagsisisi, pag-aalala, at pagnanais na maayos ang lahat. Apat na taong pagtatago sa likod ng isang pekeng ngiti at isang masayang buhay na alam kong hindi totoo. Ang kasal kay Sarah ay isang malaking pagkakamali, isang pagtakas sa katotohanan na hindi ko kayang panindigan.

=Sera’s POV= There was no press, no podium, no flashing lights. Just silence, sunlight, and the scent of earth in the garden we were slowly reclaiming. Months ago, I lived in shadows—fighting ghosts, answering questions about a marriage I barely understood. Now, I stood in the middle of the old Navarro estate, barefoot on damp grass, and for the first time in so long… I was just Seraphina. No legacy to outrun. No mask to wear.

Letter Z? Siya na kaya ang secret admirer ko?

Halos hindi niya na rin makita ang mga nakasulat sa kaperasong papel. Hindi agad nag sick in sa isip niya ang sinasaad ng sulat. Pilit niya pa rin iniintindi. Ngunit isa lang sng tumatak sa kanyang isipan nang mga sandaling iyon. Si Tita Farah ang tunay niyang ina. Pumayag ito na ang Daddy Franco at ang Mommy Lorraine niya ang tumayong mga magulang at kilalanin niya. Dahil sa kasagsagan ng carrer nito bilang top model around the world. Nang sa hindi inaasahan ay nabuntis ito. Itinago ang pagbubuntis nito hanggang sa nanganak ang Tita Farah niya ay itinago na rin siya. Upang hindi masira ang carrer nito

nakakunot ang noo na tanong ko sa kanya. "Hindi ko alam pero saglit lamang at titingnan ko ang makina," mabilis na bumaba si Papa at kinalikot ang makina. Habang nagkakalikot si Papa ng makina ay sinuri ko ang aming paligid. Namangha ako nang makita ko ang isang napakagandang mansion na aking nakikita. Mansion sa gitna ng kagubatan? O baka naman naghahalusinasyon lamang ako. At para makasiguro na hindi hallucination ang aking nakikita ay bumaba ako sa kotse at nilapitan si Papa para tanungin. "Papa, kanino ang mansion na iyan? Bakit dito sa gitna ng kagubatan nakatirik ang mansion na iyan?" "Mansion iyan ng pamilya, Lark. Isa sila sa pinakamayaman sa lugar na ito," sagot ni Papa kaya hindi l

Ngumiti si Azure at tumango, at naglakad na ang dalawa, magkahawak pa rin ang mga kamay. Naiwan si Fiona na nakatayo doon, ang puso niya ay tumitibok ng galit at selos. Hindi siya makapaniwala na may gusto si Azure kay Francine. Mas bata siya sa kanya ng apat na taon. Walang alam si Francine bukod sa pagiging prinsesa. Hindi tulad niya, kaya niyang lumaban. Bukod sa kagandahan niya, ano pa ba ang maibibigay ni Francine kay Azure?

She cleared her throat and smiled before looking away. “Sige na nga, magtatanong na ako.” “What’s your real name?” “Levi Serrano.” Bahagyang napakunot-noo si Luisa. “Serrano,” she repeated and whispered. Bakit tila pamilyar ang apelyido na ‘yon? Wala naman siyang maalala na may kaibigan o kakilala na ganoon ang apelyido. “Ilang taon ka na?” “Thirty.”

Sumunod ako sa kanila at maging ako ay namangha noong makita kong maayos na rin ang kwarto. “Wow! Sofia!” tuwang-tuwang sabi ni Lauren. Paboritong-paborito niya ang cartoon character na princess na iyon. Walang araw na hindi ito pinapanood ng anak ko sa tv. Napangiti ako nang malapad at tiningnan si Jasmine. “Thank you, friend. Hindi ko talaga alam kung wala ka sa tabi ko.” Tumawa si Jasmine. “Ako pa ba? Eh parang anak ko na rin ‘tong si Lauren. Ako nga nagpangalan, ‘di ba?”