Seraphina Novels & Stories

tanong ko. Mas lalong namula ang kanyang mukha. "Seryoso ako, Lyra!" singhal ko sa kanya dahil hindi ito nagsasalita. "O-oh?" tanging nasabi niya. "Hihintayin kita," mahina pero may diin na pagkakasabi ko. Mabilis kong ipinakita sa kanya ang stainless na singsing dahlia para magulat siya. "A-ano yan?" tanong niya bago ito tanggapin.

rinig kong sabi ng isang babae na saamin ni Serenity nakatingin. "yah, I'm curious too. They're both gorgeous!" Sabi ng kausap nito. Napayuko ako sa hiya, lalo na nang purihin rin ako ni Serenity kanina. Nag usap lang kami ng nag usap at kinilala ang isa't isa. Nalaman kong bookworm din ito katulad ng anak ko, minsan nga paghindi kami nag uusap nagbabasa ito, at kapag nagtatanong ako ibinababa nito at itinutuon ang atensyon sakin. She's really nice girl and I've heard na she's just 16 years old! hindi halata dahil sa ayos niya at kabuuan, akala ko nga mga 23 na siya.

Sakanyang pag-akyay, nagmadali itong maligo at kinuskos niyang maigi ang katawan. Gusto niyang maging malinis bago umalis ng hacienda at ng siya ay matapos, lumabas siya at ni-lock agad ang pinto. Kumuha siya ng bistida na kulay itim ng sa gano'n ay hindi siya makita ng kahit na sino. Kaso napatingin si Seraphina sa salamin dahil sobrang puti naman niya. Napasimangot naman ito at saka umupo sa upuan. Hindi niya alam ang gagawin at saka tumingin sa orasan.

Sina Zey at Marcus ay ikinasal na, ang kapatid kung si Luke ay engage na at ang matalik kung kaibigan na si Gian ay masaya na din sa buhay niya kasama ang asawang si Belle. Sino ang mag aakalang kami ang magkakatuluyan ni Agatha sa huli? Hindi naging maganda ang pagkikita at pagkakakilala namin. Ang dami naming pinagdaanan sa buhay bago namin makamtan ang happily ever after namin, ilang beses kaming pinaghiwalay ng tadhana, ang daming problema ang kinaharap namin at higit sa lahat ay sinubuok ang pagmamahal namin para sa isa't isa at tiwala sa Diyos lalo na ng mamatay ang una naming anak. I never thought that the woman I hate will have a space in my heart, the woman I despise at first is the

Isinuot ko ang kuwintas at pinakatitigan ko ang pendant na may nakaukit na letter S. Scarlet ang ibig sabihin ng letrang iyon. Pangalan na magsisilbing s*****a ko laban sa sarili kong ama. Muli akong naupo sa kama at nakapangalumbaba na inisip ko kung ano kaya'ng binili ni Alas para saakin. Maya-maya pa'y nakasimangot na tinawagan kong muli si Stacey.

Call me biased or what pero si Aizayah lang talaga ang inaabangan ko sa laro and seeing him sitting on the bench makes me a little bit disappointed. Fourth Quarter na ng tumapak si Aizayah sa sahig ng court seryoso at inaayos ang itim na headband sa buhok niya. He looks so good and hot with his little headband. Biglang bumalik ang sigla ng makita ko siyang hinarap ang nakajersey number 04 na player ng Southwest University. I can't deny that he looks tall beside that small physic guy. A big number 07 was written on his back with his surname above it.

"Hi." The girl with a fitted satin dress stood up and hold my hands. "Hi, Blair. I'm Samantha. That girl over there."Turo niya sa babaeng naka pulang damit. Nginitian ko siya. "Clara and that is Perrie." Hindi ko na nakuha ang ibang sinasabi niya. "And that is Cayden."She said pointing at the guy with a black leather jacket. Cayden. Cayden is his name the guy I saw in Switzerland. His with Keane that time.

She saw me not as the Mayor, but as Lucien—the man. Pero dahil kay Clarisse, dahil sa panggigipit ng pamilya ko, at dahil sa mga kaaway kong naghihintay lang ng pagkakataon para pabagsakin ako, kailangan kong itago si Seraphina. I kept her as my secret because I knew if my enemies found out about her, she would be in danger. Alam kong maraming gustong pabagsakin ako, at gagawin nila ang lahat para saktan ang mga taong mahalaga sa akin. She was my weakness, and in this cruel world of politics and power, weakness is a death sentence.

Inabot niya ang kamay niya at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ko—malamig, matigas, at tila hawak na niya ang buong pagkatao ko. “Matigas pa rin ang ulo mo, ano pa? Pero nakikita ko naman, Seraphina. Alam kong hirap na hirap ka na. Alam kong halos sumuko na ang katawan at isip mo. At gusto kong malaman mo… lahat ng ito, kaya kong alisin sa isang iglap lang. Utos ko lang na painitin ang kwarto, dagdagan ang pagkain, patayin ang ilaw sa gabi… at magiging maayos at masaya ulit ang buhay mo. Magiging komportable ka, magiging ligtas ka, magiging akin ka nang buo.”

Ang bawat pagbagsak ko mula sa therapy bar, ang bawat mura ko sa langit habang nakatingin sa wheelchair na naging bilangguan ko. Gusto ko nang sumuko. Pero sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, mukha ni Isabela ang nakikita ko. Noong panahong handa na akong mamatay, isang anghel ang nagbangon sa akin, ang magandang bata na nakita ko rito sa Paris at ang kaniyang bracelet na nahulog. Siya ang naging mitsa para lumaban akong muli.