Señor Novels & Stories

At isa pa sa napapansin ko, super gwapo niya Hindi na ako nagtataka pa kung bakit napakaganda ni Senyorita Butter! Ang ganda at pogi pala ng Mommy at Daddy niya! Nasa genes naman pala ang lahat-lahat! "Ayos naman po! Nagkasundo na po kaming dalawa ni Sir Kobi na ipapagawa niya na lang ang owner type jeep ko! Salamat po sa pag-aalala!" nahihiya kong sagot! Talagang nilagyan ko ng 'sir' bago ko sambitin ang pangalan ng anak nila para isipin nila na hindi kami closed ng anak nila at casual lang ang pakikitungo namin sa isa't isa. Napagkamalan pa naman akong may nangyari sa amin ng anak nila kanina at ayaw ko nang mangyari iyun! Hindi kami talo ni Kobi Sebastian at sa ngayun, wala kong ibang cru

[“Hija, you know that we are having a dinner. Can you cook for me? You cook very well and I know you'll grantee an dying old man's favor.” “Huwag po kayong magsalita ng ganiyan, Don Leon. Ipagluluto ko po kayo basta huwag kayong mamatay baka ako pa ang maging suspect.” Don Leon chuckle. [“How many times do I told you to call me Señior-Dad? Sasama ang loob ko sa'yo kapag patuloy mo akong tinawag na Don.”] “Okay po, Do — Señior-Dad.”

Pagpapakilala ko sa mga ito. "Oh, alright. That's why you look familiar. The great Alfonso owns the Hotel Alfonso located in the City of Seville. I'm glad to meet you, Señor y Señora," nakangiting nakipagkamay ito sa mga boss ko.

Pagkasabi nito’y sumenyas ito sa isang server na kaagad namang lumapit sa amin. “Good afternoon po, Señorito Alihan!” bati ng lalaki. “Bigyan mo ako ng isang order ng kagaya sa kaniya.” “’Yon lang po ba, Señorito?” “Yeah.” “Right away po, Señorito.” “Thanks.” “Señorito?” kunot ang noo na tanong ko nang makaalis ang server. Ngumiti naman ito. “I’m Alihan Ildefonso.”

sabi ulit na bahagya nang nauubusan ng pasensya. “Okay, here it is.” saad niya naman sa tila nagpa-panic at hindi mapakaling boses. She even let out a deep sigh. Bakit ba kasi hindi niya na lang ako diretsahin?! “Your dad… Si Tito Ricio, o si Sir Mauricio… he… doesn't really have such a busy schedule. I mean, not at least something that deals with his job as the owner and CEO of your company. And I hate to say this but… Zequiel and I are starting to feel a little bit off about him and—”

*Understand? "Si Señor!" tumatangong sagot naman ni Badong. Mabuti na lamang at natuto siya ng kaunting salita ng Español. Sa t'wing nagagalit kasi ang kan'yang amo ay hindi nito mapigilang magsalita niyon. Palibhasa ay may lahi itong Kastila. *Si señor - Yes sir!

Naputol ang trains of thoughts ko when his father approached me. "Hi iha. You're my son's secretary?" He asked. His vkice was full of authority at manliness. Mukha syang military officer dahil sa tindig at tikas nya. "Yes, sir. Venice Ocampo po, nice meeting you" I greeted politely. "Nice meeting you too. Call me Tito Leo" he said at bumaling sa anak nya. "Go to your table, son. The party will start any minute" he said then held his wife's waist at saka sila naglakad paalis.

An old man asked and she smiled. "Ako na nga po pero hindi naman po ako may-ari nito. Alam ko na po lahat na hindi na pamilya ko ang may-ari ng Escobar, masyado lang pong mabait si Aslan na huwag baguhin ang pangalan bilang respeto sa mga ninuno ko."

Wala akong ibang kundi kung hindi ang huminga ng malalim. “None other than Mr. Vesarius Jerméso; the grandchild of belated Don Manolo, now the owner of the Verséjo Company. Congratulations!" Masigarbong palakpakan ang sumabog sa tenga ko na siya namang ramdam ko ng kirot mula sa aking puso. Hindi ko mapigilan ang pamimilog ng aking mga mata habang pinagmamasdan ang lalaki paakyat sa hagdan para kuhanin ang tropeyo.

"Ako nga pala si Amaris." "Ysabel." "Nice to meet you." Napangiti rin ako. Sa wakas ay may mukhang mabait akong nakilala at kaedad ko pa. Ngunit agad ding nagbago ang ekspresyon niya. Lumapit siya sa akin at ibinaba ang boses. "Darating si Señorito Maximo mamaya." Napakunot ang noo ko. "Si Señorito?"