Señor Mga Nobela at Kwento

Paano na lang kung makita ni Papa sa mukha ng lalaki ang pagiging kahawig nito sa mga apo niya? "Let's go Papà." Aya ko. We should leave before he noticed their resemblance. Marahan kong hinila ang braso ni Papà para makaalis na kami. Isang tango ang binigay niya sa akin. But when we are about to leave, the general's son spoke up, introducing himself as the son of General Montenegro of Montenegro shipping. "Signore Torrecelli, mio padre e il generale Montenegro di spedizione del Montenegro. Tenente colonnello, Gaden Lucas Montengro, Signore Torrecelli."

Hinalikan ko ang tuktok ng kaniyang ulo. “Monsieur Bennett, Our Lady is sending her sympathy. She said, she’s sorry for your lose.” Humiwalay ako kay Aki at humarap ako sa lalaking nagsalita. He is with a formal suit. Nakayuko pa rin siya. He is well-mannered. Kinilatis ko ang lalaki. “Who is she?” tanong ko. “The owner of Armano Corp. My Lady Albana Armano,” sabi niya.

He is tall and slender. Tipid akong ngumiti at hinablot ang aking braso. "What is your problem?" Maawtoridad na wika ni Senyorito na kusang lumapit sa amin. Bumaling sa kanya ang lalaki saglit lamang at muling itinuon sa akin ang tingin. "None of your business, “ Ngumisi 'to sa akin pagkatapos ay namulsa. "She's pretty." Anito.

"Lolo iyan ni Claudia, hindi ba?" "Na lolo mo rin," pananapos ni Addi sa kaniyang tanong. "He is the late Don Honoracio Inocencio Monroe: the father of the fifth-generation of coven. Sa madaling salita ay siya ang lider at ama ng mga bampira noong kasagsagan ng kaniyang panahon. He was a great leader back then. Kind, thoughtful, generous; respectable. He seem to grow flowers everywhere he goes. He's friends with everyone, be it an animal or a human; gano'n din sa mga pinuno ng iba't ibang lahi."

Parang sinusukat niya ang bawat detalye ng pagkatao ko. “Good morning,” bati niya, pormal. “Ikaw ba si—” “May maitutulong po ba ako?” mabilis kong singit, pilit na kalmado. Sandaling tumahimik ang lalaki, parang pinag-aaralan kung paano magsasalita. “Ako si Adrian Cruz,” sabi niya sa wakas. “Personal assistant ni Sebastian Cross.” Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Malumanay pero puno ng sarkastikong sagot ni Señor Alto sakanya, kita ko namang umikot ang mata ng babae at tumahik, tama kayo ng dinig kanina, Antenor nga ang apelido ng babaeng to, dahil siya lang naman ang nag-iisang anak ng aming Adviser, tss siguradong magkakaroon ng favoritism niyan. Ilang oras pa kaming naglakad-lakad hanggang tumigil si Señor Alto sa harapan ni isang Pinto na walang struktura kundi isang makalumang pinto ang makikita ngayon, as in pinto lang siya na nakatayo. "Señor bakit po tayo tumigil sa pintong yan? lumulutang bayan? bakit nakatayo kahit wala namang kinakapitang istruk

Sumang-ayon naman ang lahat sa nais gawin ni Padre Paterno. Supremong Sinag? Sinag Araw? Kataas-taasang Sinag Araw? mga salitang hindi ko alam kong ano ang mga ito. At ilang saglit sa kalagitnaan ng usapang iyon, may dumating na isang lalaki pababa sa hagdanan mula sa itaas. Ito na marahil ang hihintay nilang tinawag na Ikaanim. Buong gulat kong makita ang matandang lalaking iyon. Kilala ko siya. Siya ang maimpluwensiyang negosyante sa buong Santa Barbara, si Don Agapito Ramirez.

Ang bilis naman niyang makababa. “Go back to the venue, Ed,” he faced the driver. “Sunduin mo na sina Mama at Papa. Ako na ang bahalang maghatid sa kaniya.” Sa kaniya? Is he talking about me? “Opo, Señorito.” Agap na tugon ng driver at dali-daling lumayo sa amin para makabalik sa driver seat. I was stunned for a moment. Wait… they’re calling him Señorito?

Hindi pa man kasal ang mga ito, batid na nila na may karapatan na ang lalaki sa lahat ng pagmamay-ari ng ginang. "Masusunod po." Iniyuko pa nito nang bahagya ang ulo bago patakbong lumabas ng Mansion. Subalit, bago pa lang tatapak ang mga paa nito sa labas ay agad na itong sinalubong ng isa sa nagbabantay ng tarangkahan. "Nasaan ang señorita?" tarantang tanong nito. Lalo na nang mapansin ang pagkabalisa ng kaharap.

Pagpasok niya, agad niyang nakita ang isang may edad na na lalaki na mag-isang nakaup0 sa isang mesa. Siguro siya na si Mr. Salar. Nilapitan niya ito. "Excuse me? Mr. Salar?" "Yes?" "Im Engineer Pastrana from Yvcaz Empire." Inilahad niya ang kamay niya rito, agad namang tumayo ang lalaki at tinanggap iyon. Umupo na sila at inumpisahan na