Shattered In Tagalog Novels & Stories

Mabilis akong sumakay ng kotse ko at pinaharurot ito ng mabilis. Nang makalayo, dito na ako nag-break down. Saksi ang manibela ng kotse ko sa kung gaano ako nasasaktan ngayon. Ang sakit! Ganito pala yung pakiramdam ng na heart broken? Ang sakit, ha! Ang sakit!

Xienna's POV Bumalik na naman ako sa lugar na lagi kong pinupuntahan. Isang silid na naman at isang salamin. Pero sa pagkakataong ito, alam kong ako na talaga ito. Ako na ito. Nawasak na nga ako. Babangon na ang bagong ako. Sa bawat sakit may nakakubling pagbabago. Parang nabasag na plato lang. Once you drop and break it, there's no way na maibalik pa sa dati. Maybe you can fix it, but the scar will remain there, forever.

Hindi naging madali. "Zhane, I'm really so sorry, I was too late!" I whispered in the air, feeling the pain in my chest, hope my message reaches her. "Patawad, aking mahal!" gustong-gusto kong umiyak, pero wala na ata akong luhang maiiyak dahil iniyak na lahat ng puso ko. Iniyak niya na lahat ng sakit, ng lungkot, ng pagsisisi at katangahan ko. I am a coward! Years later...

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Yuzon subalit kaagad siyang nagsalita, "Si Kath po, kamusta?" Sandali siyang nilingon ng matanda, "Maayos naman ang lagay niya. Kailangan lang niya ng pahinga sa ngayon." Pagsisinungaling na lang ng lolo dahil ayaw na niyang ipaalam pa ang tungkol sa tunay na kundisyon ng kanyang apo. Muli itong nakaranas ng trigger sa mga putok ng baril at dugo dahilan para muling makaranas ng depression.

Madiin n'yang saad habang marahas na hinalikan ang leeg ko. Umiiyak ako sa sinabi n'ya, sa lahat nang pambubogbog n'ya ngayon lang ako nasaktan ng ganito. Pinagsisihang pinakasalan? That's the most hurtful words I ever heard. Ang sakit isipin na pinagsisihan ng taong pinag alayan ko ng puso at kaluluwa. Ang sakit sakit, my heart is bleeding, ang mga mata ko ay punong puno na ng mga luha.

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

"Miss A.A maaari ba kitang yayain papuntang entablado?" Shit! Parang ako ang kinikilig ah? "Miss A.A? Whaaa! Siya?" "My God! Bet na bet!" "Yeah, parang nawala ang sakit." "Okay na ako hahaha." "Sige na tsang. Go on," bulong ko.

Saglit na natahimik si Shun na parang may gusto na sabihin ngunit muling tinikom ang bibig, “hindi naman ganon yun, to be honest I feel really sorry for you.” “Bakit naman? Hindi mo naman kasalanan na nagkaroon ako ng issue, wala kahit isa sa inyo ang may gusto sa nangyayari sakin ngayon kaya hindi nyo dapat maramdaman ang ganyan.” Sa mga oras na iyon ay gustong yakapin ni Shun ang dalaga, kung alam lang nito ang totoo ay hindi alam ni Shun ang magiging reaksyon ng dalaga.

"Sana maging kasing ganda rin nila ang mga magiging anak ko..." Hindi siya nakaimik. Hindi niya alam kung paano sasagutin iyon. "I'm sorry, ate Mina..." basag ni Shimmer sa katahimikan nila. Nilingon niya ang kapatid at nakita niyang umaagos ang mga luhaa mga mata nito. "Nasaktan ako nang mawala ka. Nagluksa kaming lahat sa pagkawala mo. At miski si Kristoff... Nakita ko kung paano siya nasaktan ng akalain naming lahat na patay ka na..."