Short Dialogue Novels & Stories

“Siguro. Ano sunduin kita? Kapagod kasi mag-type” “Ako ang susunduin mo? Ako yung lalaki ah. Hindi ba dapat ako ang susundo sa’yo?” “May sasakyan ka ba?” “Yes. Meron.” “Okey kung malapit ka lang naman. Di magkita na lang tayo para makapagkuwentuhan kung kausap lang rin naman ang gusto mo.” “Oo e, just need someone to talk to.” “E di labas tayo. Puwede tayong magkape o kaya midnight snack."

Martha, in her capacity as a secretary, reached for the phone, her tone professional yet tinged with humor. "I'm the secretary, right? Let me handle this," Martha's voice carried a sense of authority mixed with playful banter. Osiris chuckled softly, a twinkle in his eyes. "Right, of course." As Martha engaged in the conversation on the phone, their eyes held a conversation of their own. A shared understanding seemed to pass between them, a connection that went beyond words. Their gazes held each other, a silent exchange that spoke of camaraderie and mutual appreciation.

Sa mesa, nakaupo si Daniel, nagbabasa ng balita sa tablet. Sa background, tumutugtog ang mahinang music mula sa maliit na speaker. “Any plans today?” tanong ni Daniel. “Nothing urgent,” sagot ni Lea habang inilalapag ang dalawang mug ng kape. “Maybe we could walk by the river later.” “Sounds good.” Umupo siya sa tapat nito. Hindi nila kailangang mag-usap nang marami. May mga relasyon na hindi kailangang punuin ng salita.

Pagbalik niya sa hotel, nagtatrabaho pa rin siya para ayusin ang mga dialogue depende sa takbo ng shooting. Dahil doon, mas naging madalang din ang communication nila ni Sven. Minsan Vïber lang. Minsan maikling tawag. At halos wala ring masyadong usapan. Nang araw na iyon, may isang eksena silang kinukunan na may mahabang dialogue. Pero paulit-ulit itong nakakalimutan ng male actor kaya ilang beses naulit ang shooting.

tanong ulit nito nang makitang wala akong kibo. Ramdam ko ang awkwardness na nakapalibot sa loob ng dining room. Hindi ko lang alam kung ramdam din ba iyon ng isa o wala lang sa kaniya. He's initiating the conversation na parang walang nangyari kaninang umaga. "Sa bahay na ho ako kakain Mr. D. Thank you," magalang kong sagot.

Nagkasalubong ang tingin nila Uno at Rhea ngunit bago pa man makapagsimulang magpaliwanag ang dalaga ay sumingit si Nono. “Paalala lang. Respeto tayo sa magsasalita. Walang sapawan para magkaintindihan.” Paalala ni Nono saka tumingin kay Rhea at nakangiting tumango, “Pwede ka ng magsalita.”

Hindi sila nag-usap habang papalapit sa suite. Hindi dahil wala silang sasabihin— kundi dahil pareho nilang alam na anumang salita ay kulang. Ang pintuan ay bumukas sa isang mahinang click.

Diretsyo itong nakatingin sa'kin at walang pinapakitang ekspresyon sa mukha niya. May isang soundproof na salamin ang pumapagitan sa amin. Kaya kaylangan gumamit ng maliit na mic upang marinig ako nito. " You only have , three days left. Get yourself ready before they transfer you " Wala sa sambit ko dahil hindi ko alam kung paano ba simulan ang pag- uusap namin. Bahagya itong tumawa na sinabayan pa nang pag- iiling bago magsalita. Galit ako nitong tinitigan sa mata at lumapit pa ng bahagya sa salamin.

Ako patungo sa sofa at s'ya naman ay sa pinto upang umalis. "Saan ka pupunta, Khyler?" -Dellio. "May aasikasuhin lang, babalik ako kaagad." -Khyler. Umalis na s'ya at na-pokus ang mga tingin nila sa akin. "Staring is rude. Nandudukot ako ng mata." "Anong pinag-usapan n'yo?" -Kuya Serge. Nagkibit-balikat na lamang ako sa kanila. Minsan mga tanga eh, bakit pa kami lalayo kung sasabihin din naman ang napag-usapan. Tss.

Bahala siya d'yan, basta makikinig ako sa usapan nila. "H-Hi," utal kong panimula. "Hello, sweetie, how are you?" Napakuyom ang kamao ko sa narinig. "Hmm... Can we talk?" Thea calm voice. Muling natawa ang tao sa kabilang linya. "Sure, sweetie, where do you want us to talk? Hmm, I would prepare if it's private. What do you think sweetie?" he chuckled. "So no one could disturb us..."