Short Funny Motto Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Rina Mabigat ang aking kabuuan ng magising ako sa malamyos na tinig mula kay Ate Saring. Nakatulog pala ako . Ni hindi ko na maalala. " Ma'am,kumain na ho kayo. Kulimlim na ho sa labas at umalis na rin ho si Sir". Naawang turan nito. "Sige ate Saring. Salamat ho. Mauna na ho kayo sa baba at susunod ho ako". Nakangiting hayag ko.

Sabi nito “Anong ibig mong sabihin?”. “Matagal na iyang singsing na iyan ,at nag iisang singsing lang yan sa mundo binayaran ng bumili niyan ang shop na gumawa niyan kapalit na wala magiging katulad sa kahit na anong jewelry store kahit sa kanila Hindi sila pwede maglabas ng ganyan na kahit kahawig man lang,kaya ako nagtataka paanong meron ka niyan eh hindi sila pwede maglaBas ng konpya niyan diba sabi mo mumurahin lang?pero bakit meron kaniyan? Alam mo bang Kaya mo bumili ng isa o higit pa na isla gamit yan!” Mahabang pahayag nito .

“Siguro nagtago na ang mga walang hiyang ‘yon.” “Don’t worry Betty Jade, mabibigay ako ng malaking pabuya para sa makapagturo sa akin kung nasa’n sila.” “’Yang din ang naiisip ko Dad, sa lugar nila ay mukhang pera ang mga tao ro’n kaya alam kong ituturo talaga nila kung nasa’n ang mga hayop na ‘yon” “Dalawang milyon.” “No Dad! Gawin mo nang tatlong milyon ang pabuya sa taong makapagturo kung nasa’n sila.”

naiinis na sabi ko Tumango-tango naman siya na parang baliw, " Ahh kashi kanina!shi tanda shi Lord Relos kausap kho!ta-tapos!mu-mukha siyang Relos bwhahahha ". natatawang sabi niya Ganito pala siya kapag nalalasing? Never ko pa kasi siyang nakitang malasing,kasi palagi ko siyang pinagbabawalan kapag inaaya siya ng kaibigan niyang mag-inuman

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

nag side comment na naman si lola kaya hindi ko matapos-tapks ang kuwento. "Oo nga naman hija, gusto mo bang i-enroll ka namkn sa driving lesson para mas sigurado tayo?" at siyempre, susunod ang side comment ni lolo. Bagay nga talaga silang dalawa. "Hindi na po kailangan, lolo. Hindi ko naman po sobrang binilisan, sakto pa rin naman po. Tumakbo kasi yung aso patawid sa daan, mabilis po ang takbo ng aso kaya hindi ko inaasahan. Nakapagpreno po ako pero tinamaan ko po siya sa kaliwang paa niya sa harap, nagkaroon siya ng maliit na sugat. Bumili po ako ng gamot sa bayan, hinanap ko po siya bago umuwi, nakita ko naman po siya at ginamot ko po yung sugat niya. Mukhang okay na naman po yung aso" n

Joke lang. “Salamat, King .Makakaasa ka kahit ikamatay ko pa… gagawin ko mapanindigan lang ang tungkulin ko” [Thank you and take care] “Areglado!”

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Slang nitong accent na sobrang nagpapagwapo sa kaniya. "A-ahmm... y-yes I'm fine." Nauutal kong sagot sa kaniya. "Well, then. Sorry again." He smiled and leave immediately. Shuta! Ang gwapo niya pag nagsmile. Para tuloy akong estatwa sa nangyayari sa akin ngayon. Hindi ako makagalaw. Sobrang lakas ng tama niya sa akin. Kopedo ang talim ng pana mo, hah! Naalala ko tuloy 'yung naging panaginip ko tungkol sa kaniya.

"Hindi ko sinasabi na talikuran niyo ang pagiging taong-lobo. What I'm trying to point out is may paraan naman para mas maging madali ang pamumuhay natin so, bakit hindi natin iyon subukan? Sa dami ng oportunidad na naghihintay sa atin sa labas sigurado akong mas magiging maunlad tayo. Isa pa, katulad nga ng sinabi ninyo, mainit na tayo sa mata ng mga sundalong tumutugis sa atin... Hindi ba't mas magmumukha tayong kahinahinala kung mananatili tayo rito sa gubat, isolated from humans?" "Hindi naman mahirap lusutan iyan," mayabang na sagot ni Mang Dante. "Pwede naman nating sabihin na mga katutubo tayo."