Short Story Writer の小説・ストーリー

Okey. Wala ata si Grandma sa mood ngayon, plus baka gutom na din. “Dahlia…” “Grandma.” Binuhay ko yung stove. “Ang kinukwento ko sayo hindi isang kathang isip lamang.” Medyo napangiti ako sa sinabi ni Grandma. “Alam mo Grandma, kung ganyan ang paniniwala ng isang writer, talagang marami siyang mahuhuling mambabasa. Share mo nga Grandma ulit.”

Para kasing inamin ko na rin sa sarili ko na hindi ko talaga kayang mag-isa. "Diba may iba ka pang part time? Yung pagiging writer mo sa Easywrite Company." Yeah. Aside from work ko sa isang Cafè, writer din ako sa Easywrite Company. It started when I was still in High School. Nakita nila ang potential ko and asked me if gusto ko ba mag-work for them. Syempre matagal ko ng pangarap ang mapansin nila kaya ni-grab ko ang chance. Kung iisipin lang naman di ko talaga need magtrabaho sa Cafè para lang kumita. Malaki kinikita ko sa Easywrite. Marami na silang nai-release na books na ako ang nagsulat. But no one knows who I really was. Kahit mismong Easywrite Company hindi pa ako personal na nameme

PINAKIRAMDAMAN ni Brooke ang paligid ng makalabas siya ng kwarto. Kakatapos lang niyang mag-update ng story niya sa isang online reading app. Hindi naman kasi siya totally bummer. Isa siyang freelance writer. Nagsusulat siya sa iba't ibang online platform. And so far so good ay kumikita din siya. Natutustusan niya ang pangangailangan niya kahit na hindi siya bigyan ng pera ng magulang o kahit na i-freeze ng mga ito ang credit cards niya. May sarili din naman siyang pera at marunong din siyang mag-invest. Hindi din naman kasi puro gastos, marunong din siyang mag-save ng pera.

Ngayon ay isa na siyang sikat na writer sa isa ring sikat na publication sa buong Pilipinas. Hilig niya ang essay writing bata palang siya. High school siya ng matuklasan niya ang talento sa pagsusulat. Sa una ay short stories lang ang mga ginagawa niya. Ang mga classmates and friends niya ang madalas na nagbabasa ng mga isinusulat niya. Pagdating sa kolehiyo ay pinursige niya ang pagsusulat ng romance. Sa una ay hindi nakakapasa ang mga ipinapasa niyang istorya. May pagkakataon na nawawalan na siya ng pag-asa.

pagbibigay opinyon nito. Matagal na nag-isip si Owen, “Am I a gifted writer?” tanong niya sa sarili. Wala siyang naisulat na kahit anong istorya, short story man o nobela. Ang totoo, dahil lang sa pagsisikap niyang huwag mahalata ni Shelley na hindi siya si Russell Rossell kaya napilitan si Owen na bumuo ng mga istorya. At noon lang niya natuklasang may kakayahan pala siyang maging isang manunulat.

pinag masdan kopa ang ginagawa at natutuwa ako dahil disidido talaga itong mahanap ang writer nayan. Kung ako yan hindi nalang ako mag aaksaya wala akong pakialam sa writer nayan. "Alam moba na halos lahat ng story na ay unique." sabay tingin nito sakin. "Talaga.. paano mo nasabi?" Tanong ko. "Dahil nag iisa syang magaling at lahat ng story nya ay nakabasi sa totoong buhay." sagot nito.

M u l i A k o n g n a g p a p a s a l a m a t p o s a I n y o n g l a h a t k a r e a d e r s. *** Saan ba kumukuha Ng inspiration ng mga writers kundi kayo lang din mga ka readers.Dahil sa mga suporta ninyo at pagmamahal kaya nakakagawa kami Ng mga story. Ang ginagawa naming story ay sa isip lang namin na bubuo.Minsan sa totoong buhay,Lugar at mga pangyayari.Ganun din Kong paano magsalita Ang character sa totoong buhay.Kaya normal lang na lumalabas kapag isinusulat na Ng mga writer.

But when I told her that I was not a fan of that genre, she agreed to come with me. I did not know why she did not want to let people know. Is it because she is a writer? Does she write in that kind of genre? What is she being shy about? From my perspective, I find it cool when someone can write a story, convey a word properly, and vividly express emotions with their words. People who can turn emotions into words are really cool. But it is not my life to meddle with. There are people who shine in the light and people who shine in the dark. Either way, they both have their reasons.

'Yong tipong nagbunga lahat ng pinaghirapan mo. Kung sa bagay, mahirap rin maging manunulat, 'e. Kasi 'Yung ilang oras nilang pag-iisip ng bawat chapter, halos ilang minuto lang babasahin ng reader. Kaya malaki talaga ang pagsaludo ko sa lahat ng kayang makabuo ng kwento dahil hindi lahat kayang gawin iyon.

Gusto ko sanang sumubok ng ibang daloy ng story pero dahil mas masusunod ang readers, natatakot akong gumawa dahil baka langawin lang at ayaw ko namang mangyari yun dahil mas gusto ko yung masaya at nag-eenjoy yung readers ko sa mga story ko. Sana patuloy niyo pa rin pong suportahan ang mga story ko. Kasiyahan niyo ang pagbabasa bilang readers, kasiyahan ko rin po ang nag-eenjoy kayo bilang writer. Sana po, ituloy niyo lang ang pagbabasa. Alam kong stress reliever niyo ang pagbabasa at para panandaliang makalimutan ang problema. May mga readers kasi akong nababasa na kapag nasa puntong dehado ang mga main lead itinitigil na nila. Huwag po kayong mag-alala, hindi ako author ng mga hindi magag