Sick Quotes For Myself Mga Nobela at Kwento

Umiiyak. Ang sakit,ang dating taong nangako sa’kin na kailan man ay hindi ako sasaktan.Gusto na akong mamatay ngayon.Narinig kong may kumatok pero hindi ako sumagot hinayaan ko lang ang taong nasa labas.Mayamaya pa ay naramdaman ko na lang na lumundo ang kama sa likuran ko,at may nagsalita. “I picked the lock!”

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

"Ano?" Ngumiti ako, pero alam kong puno iyon ng sakit. "Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong maalala ako." Nagpigil ako ng hikbi bago nagpatuloy. "Kung wala na akong puwang sa buhay mo, tatanggapin ko."

Agad naman akong kumaripas ng takbo papuntang kwarto at doon humagulhol ng napakalakas. “Oh God! Sobrang sakit na ng aking puso, para bang mabibiyak na ito dahil sa sobrang sakit. Hindi ko po alam kung ano na ang aking gagawin. Tama bang mag-stay ako sa puder niya? Hindi ko na po kaya sobrang sakit na,” saad ko at hinahampas-hampas ang aking d****b para maibsan man lang ang sakit.

Dito niya nilalabas ang sakit na nararamdaman niya, at madalas ay sinasaktan niya ang sarili niya. “Fuck you, Asshole! Now you are taking your own medicine,” paninisi niya sa sarili niya. “Kasalan mo kung bakit siya lumayo sa iyo. You can keep her even though as your maid, but you caused her trauma! Gago ka kasi!” Sinunok niya ang ulo niya. Iuuntog niya sana ang sarili niya. Pero hinila siya ni Adah. “Hurting yourself won’t help you take away the pain, Cous! Alam mo naman na mas sinasaktan mo lang ang sarili mo,” wika ng pinsan niya.

inis na sita ko sa sarili ko. "Makatingin ka sa amo mo, parang hindi mo nakikita araw-araw. Gaga kang babae ka! Haliparot!" dagdag ko pa. Dahan-dahan na akong tumayo, napangiwi pa ako dahil sa sakit na nararamdaman ko sa kamay at paa ko. Shet, ang sakit. Tangina mo, self! mura ko sa isip ko. "What happened to you?" mukhang nag-alala pa ang amo ko.

I can’t hear anything. I frustratingly slammed the book dahil nagmumukha na akong usisero dahil sa ginagawa ko. Marahas kong sinampal ang aking sarili at huminga ako nang malalim. Why is this happening to me? Why Am I like this? Damn! Just let them be Mino! You’re making yourself look like an insecure human!

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

Agad naman ako tumalikod at doon ko na binuhos ang lahat ng sama ng loob ko sa loob ng sasakyan. I was in the darknest, so darknest I became. I don't blame anyone. I did this to myself. It's my fault. Everything is my fault.

Pumikit ako para i-composed ko ang sarili ko. " Common Mirabella, easy.easy .it's your first day, don't let this frustrate you" mahinahon kung sabi sa aking sarili. Ipinagpasalamat ko na dahil sa pinagdaanan kong sakit sa buhay, natuto akong mag handle ng aking emosyon. Agad kong kinuha ang panyo sa aking bag, at pinunasan ko ang mukha ko at ang damit ko hoping na ok pa. I don't want to feel helpless sa mata ng iba, I do't want pity, that's the last thing I could hear from anyone. That's why, mas gusto kong mapag isa lagi, I believe na I don't want anyone's help. Ako lang ang makakatulong sa aking sarili, no one, not even my family.