Sick Quotes For Myself Novels & Stories

Because of my fear na malaman niya that I can't stand up … that I was dying. I roughly brushed my hair with my fingers in annoyance. Then my tightly closed fist started punching my numb legs. My tears started welling down, hindi dahil sa sakit ng pagsuntok ko sa sarili ko but because of feeling weak and helpless. I hate myself! I really hate myself! I hate being sick! I hate that I am dying when what I want is to live more years hoping to save our marriage again. —------- AUTHOR'S DISCLAIMER: I am not a professional physician and have no professional knowledge in medicine. Some medical conditions, treatment, advice, medication, symptoms, etc. may not be accurate. If you have experienced the

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

“Hindi mo alam kung gaano mo ako sinira!” Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad sa paraang totoo—pero alam ko, walang salita ang sapat. “Kung kailangan mong buhusan ako ng tubig, sampalin, sigawan—tatanggapin ko,” mahinahon kong sabi. “Hindi ko man mabawi ang sakit, pero alam kong hindi ko na kayang ituloy ang buhay na gaya ng dati. Dahil simula nang mapunta si Quice sa ospital—at ma-realize ko na may taong handang ibuwis ang sarili para sa ibang tao... doon ako natauhan.”

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Ang sakit sakit kaya bago pa man ako bumigay sa harapan nila ay mabilis na akong nagpaalam para pumanhik sa aking kwarto. “Medyo pagod ako kaya magpapahinga na ako.” Hindi ko alam kung paano ko napatatag ang sarili ko ng bigkasin ang isang sentence na yon. Pero pagkatapos non ay hindi ko na sila nilingon pagtalikod ko.

Noon, kapag nag-aaway kami, lagi siyang may palusot. “Sorry sa mga panahon na pinilit kita. Sorry sa mga salita kong hindi mo dapat narinig. Sorry sa lahat ng sakit na binigay ko. Ella, I was sick. I was angry. I was lost. Pero ngayon, mas malinaw na sa akin lahat.”

Umiyak lamang ako ng umiyak dahil sa sobrang sakit na nararamdaman ko. "Iiyak mo lang ang lahat ng sakit na nararamdaman mo." "Bakit ganon? " paos na sabi ko "wag kang mag alala, primus will be the one who will fix this we just need to trust him," "Di*sob* ang *sob* sabi mo *sob* may kambal *sob* ako?" "Oo gusto mo na ba siyang makita?"

Everything about him makes me want to burn and melt. "Why is the world so unfair!? M****a! I hate you! Fuck you Travis! I'm already self-partnered! I'm already healed!? Am I?" Sigaw ng isang boses na may kasamang pag-iyak na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

Mariin kong nilamukos ang laylayan ng shirt ko’t marahas na bumuga ng hangin. “Can’t you see how toxic I am, Thea? Sakit lang ako sa ulo! I don’t even deserve to have you guys in my life! Kahit ako ayoko na rin sa sarili ko! I just—I just hate myself and my life, Thea. Gusto ko na lang mawala nang nag-iisa, ayoko na kayong idamay pa sa magulong mundo ko. Sana maintindihan mo ’yon, Thea.”