Novel & Cerita Sick Quotes For Myself

Hospital Iritado akong bumalik sa kwarto ko. Of course it's normal to sneeze but not in front of a person who's confessing his feelings! Damn it. I'm so mad at myself. How should I abandon this wrecked life? "Bwiset! Tapos ngayon hindi na ako binabahing?" Mas lalo akong nairita hindi lang sa sarili ko, kundi pati na rin sa walang kamalay-malay kong sipon. "Gosh. Does he find me gross now?"

Muling nagpaparamdam saakin lahat ng sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. "I got drowned, but there was no one to save me but m-myself. I hugged myself in the dark room. I comforted myself... I made a deal with myself. I told myself that I'd be f-fine, that everything would be fine. I do those things for myself because no one can do them for m-me."

Sumisigaw na ako sa sobrang sakit at umiiyak dahil hindi ko alam anong gagawin para mawala 'yong sakit. I just wanna stop this pain, I can't take it anymore. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Their precious one as they said. But what should I do? Pagod na ako. Pagod na ako sa false hopes. Pagod na ako sa buhay na mayroon ako. They should admit it... my sickness isn't curable. Isang malaking himala na lang talaga kung bakit buhay pa ako hanggang ngayon. Masyado ba akong selfish sa hinihiling ko sa kanilang kalayaan? Masasabi pa rin bang selfish ako kung ayoko ng makaramdam ng labis na sakit?

"It was me..." Tumingala ako dahil sa sobrang emosyong nararamdaman. Para bang mahihimatay ako sa sakit na habang inaalala ang nakaraan. At ang isipin man lang na pareho kaming nagdudusa noon ay parang malaking sampal sa akin. It's not fair. Bakit ang ibang magkarelasyon ay tumatagal nang walang napagdadaanang ganito? Bakit hindi sila nakakaranas ng pagsubok gaya namin? Bakit kami pa? Bakit gano'n? "It was mine. It was my fault," he whispered. "Please don't blame yourself. I was responsible for everything you've come through."

“Hindi ko kayang mawala ka.” Napapikit ako nang mariin. Isang malalim na paghinga at isang pakiusap sa sarili. “Kaya mo ‘to, Sandra. Hindi ka puwedeng bumalik sa sakit.” Bulong ko sa sarili. “Wala na tayo, Arthur,” mahinahon kong tugon, kahit nanginginig ang boses ko. “Sana matanggap mo na.”

Ang sakit! Wala sa sariling naglakad ako palabas ng library. Hindi ko na napansin ang paligid ko. Wala akong ibang nararamdaman ngayon kundi sakit. Kahit paghinga ay nagiging masakit na rin. A/N: based on experience huhuhu 😭

Doon ko na rin mismo pinalakas ang sarili ko. But before I stand up to my current shoes right now, I’ve been insane. I’ve talked to myself, bumped my head, experienced being a beggar, asked for money from strangers, and even hurt myself. I only remember that when a psychiatrist cured me, a therapist also guided my emotions and feelings.

Ang tanga, 'di ba? Gusto kong sisihin ang sarili ko. Kung hindi lang sana ako pumunta roon. Kung hindi ko lang sana siya hinanap. Kung sana umuwi na lang ako sa dorm, hindi sana hahantong sa ganito ang lahat, pero hanggang kailan ko ito titiisin? Sa panahon na ubos na ubos na 'ko? Sa panahon na wala na 'kong respeto sa sarili ko? "Pota. Ang sakit," bulong ko.

puno ng hinanakit na sambit ko. Palagi na lang akong nasasaktan. Palagi na lang akong umiiyak. Palagi na lang ganito ang takbo ng buhay ko. Kailan ba matatapos ang lahat ng ‘to? O matatapos pa nga ba? Pagod na ‘to. Pagod na ‘kong malugmok sa kalungkutan. “Paano magagawang alisin ng Diyos ang sakit nararamdaman mo, kung ikaw mismo hindi magawang alisin ang sarili mo sa sitwasyon na kinalalagyan mo.”