Sigaw Ng Puso Novels & Stories

"Raisha! Gising ka!" Isang malakas na pagyanig ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Mabilis akong napaupo, hingal at pawis na pawis. My heart pounded so hard, I felt like it would burst out of my chest. I gasped for air, my lungs burning. "Raisha..."

Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas ng loob magreply. Me: Ang lakas talaga ng tingin neto sa sarili niya. Lazarus: Hahaha! Pero di nga kinilig ka nga? Sabi na. Mas malakas tama mo sakin, eh. Me: Ang feeling! Lazarus: I love you. Ayan na naman! Tangina! Ganito ba kapag kinikilig? Hindi ko pa ito nararanasan noon. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Parang may mga naglalaro sa tiyan ko na kung ano.

singhal ko bago siya tinalikuran. Pinalipas ko ang sabado na puna ng sama sa loob. Humiga ako sa kama at tinakpan ng braso ang mga mata. How can I conceal this heart that races like a wild drum every time her image flashes in my mind? Nakakabaliw ang sakit na iniwan niya sa puso ko. Bawat pikit ko ay nandyan siya, sinasakop ang isipan ko at pinapakapos ang hininga ko. How can I hide a fire that burns so fiercely within me?

Masyado pang Puno ng sugat At bahagyang durog ang puso niya, At sa nararamdaman niyang ito umasok sa isipan niya ang mga salitang palaging binibigkas ng mama Natasha niya sa kanya. "Pag ang puso ay puno pa ng sugat o hindi pa buo, wag mong hahayaan muli itong tumibok sa iba dahil ang muling pagpayag ng puso mo na mag mahal muli ng iba habang durog pa ito At puno ng sugat ay parang isang self harm. Bukod sa lalo pa itong madudurog maaaring makadurog rin ito ng na nanahimik na puso ng ibang tao."

ito ang mga kataga na sinisigaw ng puso ko habang patuloy ito sa pagtangis. “Sabihin mo sa akin, k-kahit, konti man lang ba ay may puwang ba ako sa puso mo?” Nagbabakasakali kong tanong habang nakatitig sa kanyang mga mata. Parang minaso ang dibdib ko dahil sa matinding kabâ na nararamdaman ko. Ang bawat segundo ng pananahimik nito ay tila nagdudulot ng ibayong takot sa puso ko hanggang sa tuluyan niyang bigkasin ang katagang. “WALA.” Wari mo’y crystal na nabasag ang puso ko kasabay nito ang pagpatak ng luha nang kabiguan.

Jace Herondale Ang puso ay isang kakaiba at kamangha-manghang kalamnan at lahat tayo ay hindi mabubuhay o nagmamahal kung wala ito, ngunit karamihan sa mga tao ay hindi nag-iisip tungkol dito nang madalas. Hindi natin iniisip ang matatag, tapat na organ na tumibok ng isandaang libong beses sa isang araw. Karamihan sa mga tao ay walang ideya na ang tibok ng puso ng isang babae ay mas mabilis kaysa sa isang lalaki ng humigit-kumulang walong tibok bawat minuto, o na ang apat na silid nito ay nagbobomba ng dugo sa bawat cell sa katawan maliban sa mga cornea.

sigaw niya, pero may halong kilig at takot at pagkabaliw, sabay namula lahat ng mukha niya. Iniiwas niya ang tingin pero kumakabog ang puso niya na parang tambol sa fiesta. Hindi niya alam kung tatakbo siya, sisigaw siya, o tatawa siya. Pero isang bagay ang sigurado... Hindi na normal ang nararamdaman niya. Hindi na inosente. Hindi na simpleng “paghanga.” Ito'y Delikado.

Nakakagigil na sigaw. Lumulubog ang puso ko. Ang sakit na dinudurog niya ang puso ko sa maliliit na piraso. Malaki na ang halaga niya sa akin. Ang makita siyang ganito ay literal na nagdudulot sa akin ng pisikal na sakit.

Si Heart naman ay kapang andyan siya ay lumiliwanag ang ang mata at malakas kumabog ang aking dibdib sa tuwing makikita ko ito. Ni minsan ay hindi ko ito nararamdaman kay Ruth na ang puso ko ay kumakabog sa tuwing makikita ko ito, iba ang aking nararamdaman ka pang si Heart ang aking masilayan at hindi ko ito maipaliwanag.

Kung sabagay yun naman kasi talaga ang bumihag ng puso ko. Wala siyang sawang pasayahin ako noong mga panahong nangungulila ako kay Bria. Nung mga oras na gustong gusto ko tong makita pero wala na.. Si Amara ang gumamot ng puso kong sugatan. Siya ang nagbigay ng bagong PAG IBIG.